Waar is Emil? Bij Jan Knooren

Jan Knooren heeft met diverse musici en artiesten in de klassieke- en jazzmuziek als bassist over de wereld mogen toeren en is nu nog steeds bas docent aan de muziekschool van Kumulus in Maastricht. Naast muziek heeft Jan psychologie gestudeerd aan de Universiteit van Maastricht, met een master in ontwikkelingspsychologie. Maar sinds 1984 is Jan Knooren vooral een begrip voor bassisten in binnen-en buitenland. In zijn werkplaats en winkel "Knooren Handcrafted Instruments" in Schimmert is zijn specialisme het vervaardigen en restaureren van contrabassen, elektrische bassen en akoestische gitaren. Hoofdspel: Ik ben zelf niet iemand die veel er op uit gaat. Ik werk hier aan huis dus ik hoef niet de deur uit. ik ben er eigenlijk al een beetje aan gewend door mijn hele leven al door de dingen gewoon te doen. Een soort van kluizenaar bestaan is mij niet onbekend. Ik heb nooit zo het gevoel dat ik aan het werk ben, de dingen waar ik mee bezig ben die zitten van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in mijn hoofd en daar heb ik helemaal geen last van, ik ervaar dat alleen maar als fijn. Ik ben toch nog steeds betrokken in de wetenschap omdat ik psychologie gestudeerd heb dus ik ben er constant mee bezig. Ik denk wel aan die mensen als personen en ik geloof dat het ook een rol speelt bij het maken van je instrumenten, dat je een beeld voor je ogen hebt van: Wie gaat dat straks in zijn handen hebben? Je hebt contact met iemand en er is overleg. Zo kom je tot een model wat iets moet worden en als je daar dan me aan het werkt gaat dan heb je toch een beetje die persoon in gedachte. Vrienden van hout: Voor de contrabas gebruik ik meestal esdoorn en fichten, sparren hout. Dat zijn reuze kerstbomen zeg maar. Voor de elektrische bas geldt: Wat me voor het mes komt dat gebruik ik. Het moet wel mijn vriend zijn het hout. Ik ben helemaal niet spiritueel of zoiets maar ik heb wel zoiets van: Als ik het in mijn handen heb en ik denk hier kan ik niets mee, dan moet ik er ook niks mee doen. Dat heeft de ervaring ook geleerd. Ik heb ook vaker verstoten tegen die regel en dan kom je er achter: Ik heb een instrument wat niet is wat ik wil. Dus dat doe ik niet meer. Dat diegene waar je dus energie in gestoken hebt wat niet je vriend is, dat je daar de rekening voor betaald later. Blijven nadenken: Het is met spielerei begonnen. Ik heb van kleins af aan saxofoon gespeeld. Ik zat op de brugklas en toen begonnen jongens in de straat een bandje en daar hadden ze een bassist voor nodig, met een saxofoon konden ze niks dus ben ik bas gaan spelen. Dat ding was van hout en ik kom uit de meubelmakerij dus ik had dat ding in mijn handen en denk: Dat kan ik zelf maken. Op een of andere manier kruipt dat in je hoofd en dan gaat dat een soort van eigen leven leiden. Daar denk ik nou niet meer over na, dat is mijn ding zeg maar. Op een gegeven moment is dat vanzelfsprekend geworden. Ik kan er ook niet mee ophouden want als ik er mee ophoud dan ontploft mijn hoofd denk ik op een gegeven moment. Blijven nadenken, creatief blijven zijn, nooit denken van: Ik ben er. Dat wat in mijn hoofd ontspruit moet op een of andere manier zijn uitweg ergens vinden. Dat is gewoon mijn ding, dat ben ik. Ja, ik denk dat dit wel de essentie is: Ik ben dit gewoon. Jan Knooren