Angeline Maas, Jeff Mennen en Eric Peeters, programmeren en organiseren de filmavonden in Cantinetheater in Budel-Dorplein: Cine Dor Filmtheater! In deze maandelijkse podcast praten ze over de films die ze gekozen hebben. Soms met interessante gasten maar altijd met plezier. Zowel vóór als ná het zien van de film te beluisteren...
Oh Captain, My Captain!Acteur Robin Williams (1951-2014) beschouwde dit als een van zijn meest favoriete films en Peter Weir de beste regisseur met wie hij ooit had gewerkt. Het is ook werkelijk een prachtig verhaal: ontroerend, inspirerend en grappig bovendien. Niet voor niets won de film een Oscar voor beste originele scenario.Het verhaal is van alle tijden en gaat over het leven zelf. Iedereen die die film ziet kan dat voelen. De film neemt je mee naar 1959. Daar begint een eigenzinnige nieuwe leraar Engels op een conservatieve Amerikaanse middelbare kostschool: professor Keating (Robin Williams).Keating geeft les in poëzie maar doet dat op zo’n onortodoxe manier dat zijn leerlingen van hem gaan houden en het schoolbestuur hem gaat haten. Hij moedigt leerlingen aan bij zichzelf te rade te gaan en zelf na te denken. Tegen het zere been van het conservatieve schoolbestuur en ouders die hun leerlingen juist naar Wellington sturen om zodat ze kunnen worden wat ze als ouder voor hen bedacht hebben.Ook al heb je niets met poëzie, net als de leerlingen van professor Keating zul je onder de indruk zijn van de inspirerende levenslessen die Keating zijn studenten meegeeft, en zul je kunnen lachen om de humor van deze excentrieke leraar. Het gedicht ‘Oh Captain, My Captain!’ van de Amerikaanse dichter Walt Withman, over de dood van oud-Amerikaanse president Abraham Lincoln, speelt een belangrijke rol en blijft aan de film kleven. Ook toen Williams in 2014 stierf werd Dead Poets Society direct aan Williams verbonden. Op de sociale media fotografeerden mensen zich uit eerbetoon staand op een tafel, een beeldende scène uit de film, met de hashtag #ohcaptainmycaptain.Maand van de filosofieDead Poets Society is door de existentiële vragen die in het verhaal verweven zijn ook bij uitstek een film om te zien in deze maand van de filosofie. In de podcast hijsen we dan ook meteen maar een aantal dode denkers op het toneel.
Na Christiane F. programmeren we opnieuw een film waarin drugs centraal staat. Ditmaal niet bij een tienermeisje, maar bij een stel vrienden waarin hun alledaagse leven voornamelijk bestaat uit bier drinken, uitgaan, drugs en voetballen.
Trainspotting wordt gezien als een cultureel fenomeen. Een grimmige vertelling vol zwarte humor. 'Kies voor het leven, een baan, een starterswoning, een tandartsverzekering, vrijetijdskleding en bijpassende spulletjes. Kies je toekomst. Maar, waarom zou iemand zoiets willen doen?'
Niet zomaar een vraag, in zomaar een film. Enne..we hebben een paar maanden de deuren moeten sluiten van ons theater. Een paar maanden geen film, een paar maanden geen podcast. Deze podcast lijkt daardoor een beetje op de koeiendans. Het fenomeen dat de koeien, nadat ze een winter op stal hebben gestaan, springend en dansend van blijheid de wei weer inspringen...dat je het weet...vergeef het ons.Reageren (met tekst of een ingesproken berichtje) kan via info@cantinetheater.nl (vinden we keileuk)
…Het theater is dicht.
Toch een podcast. Wel eentje in de categorie 'deze hoort niet in het rijtje thuis'. Er valt genoeg te zien natuurlijk, ook thuis…Jeff heeft zijn dvd-kast omgegooid, Angeline inspireert altijd en Eric deelt een Walt Disney-film die teruggrijpt naar een oud verhaal van Charles Dickens… Kortom; december-filmtips. Compleet met authentiek catacombengeluid! Volgende keer weer een zoals je gewend bent, nu een kletspodcast…
Radiomaker, muziekliefhebber en kwartfinalist van ‘De Slimste Mens’, Caroline Brouwer, helpt ons even op weg door deze podcast, waarin we het ook gaan hebben over David Bowie.
Wat weten we nog van deze film uit de vroege jaren tachtig met de tragische antiheld Christiane V. Felscherinow?We praten over de film Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhoff Zoo. Het waargebeurde donkere verhaal van een tiener in West-Berlijn die langzaam maar zeker in een heroïne-hel afdaalt. Het verhaal van Christiane word bekend wanneer in 1978 twee Duitse journalisten van de Stern, Christiane interviewen en dit interview bewerken tot een boek. Verplichte kost op Duitse scholen. In 1981 verschijnt de film van regisseur Uli Edel. De eerste toeschouwers weten niet wat ze zien. Ook veel Nederlandse scholieren kregen de film in de jaren tachtig onder hun neus gewreven. Enne...aanvragen maar, die platen van David Bowie bij De Bonanza op Radio Veronica.
Ja, nu wel The Shining. Een extra lange Halloween versie deze maand. De aflevering valt griezelig uiteen in twee delen. Eerst keuvelen we over onze filmkeuze: Stanley Kubricks verfilming van Stephen King's roman The Shining. Na 39 minuten duiken we de intellectuele duistere diepte in met de Vlaamse historicus en filosoof Dimitri Goossens: de horrorprofessor. Een aflevering over The Shining maar vooral over horror. Wat zegt het over ons wanneer we ervan houden of juist er een afkeer van hebben? En helpt horror ons omgaan met angst en agressie? Worden we allemaal knuffelberen wanneer we regelmatig een portie Horror tot ons nemen? Maakt Horror ons sterker voor het echte leven? Is het Nietzsche die zei: "wat me niet doodt, maakt me sterker"? […] wij willen ergens voorspelbaarheid, duidelijke wetten en verboden, duidelijke grenzen die een samenleving ordenen. Maar tegelijk willen we, als we dat hebben, uitbreken. Maar we kunnen dat dan niet aan, dus we proberen dan op een veilige manier uit te breken, want een samenleving waarin er geen wetten of verboden zouden zijn en waarin je inderdaad absoluut vrij bent, dat zou voor ons verschrikkelijk zijn, dat kunnen we gewoon niet aan […] (Dimitri Goossens)
Nee, niet The Shining. SHINE is de verfilming van het levensverhaal van de Australische pianist David Helfgott. Een waargebeurd verhaal over het mysterie van muziek en het wonder van liefde. Op jonge leeftijd wordt bij David al zijn buitengewone muzikale talent ontdekt. Als hij ouder wordt wil hij zijn talent verder ontwikkelen maar dit is een bizar moeizame tocht. David gaat gebukt onder het oorlogstrauma van zijn vader die de Holocaust heeft overleefd. Een prachtige film uit 1996 die vele publieksprijzen won. De hoofdpersoon, gespeeld door Geoffrey Rush, won destijds een Oscar voor beste acteur. We praten over de film maar vooral ook over de muziek , want, hoe zit dat toch met die RACH 3, dat mythische pianoconcert van Sergei Rachmaninoff?
