Afgelopen week ben ik voor het eerst in mijn leven bij een compleet country concert geweest van de Amerikaanse artiest Drake Milligan. Reden genoeg om mijn mening over Country muziek te herzien.
Als je fan bent van George Jones, dan is je muzikale antenne loepzuiver afgesteld. Dan neem je alleen genoegen met het ultieme ijkpunt: de man wiens stem de diepste emoties en het puurste liefdesverdriet tastbaar maakte.
Bij George Jones hoor je de onversneden countrymuziek zonder filters en zonder gladgestreken onzin. En dat is precies waarom liefhebbers van die authentieke sound weglopen bij de commerciële country-hitlijsten van vandaag.
De zogenaamde country-sterren van nu zijn vaak pure pop-rock posers. Figuren die niks met het genre te maken hebben, maar puur het imago exploiteren. Ze trekken een cowboyhoed aan, kweken een baard en zingen over vertrouwde clichés, terwijl ze ondertussen zielloze hiphop-beats en overgeproduceerde popformules uit de computer jatten om goedkoop te scoren op de radio. Het is plastic en het mist een ziel.
Drake Milligan doet het tegenovergestelde van die Nashville-machine. Hij keert terug naar het echte ambacht. Bij Milligan hoor je een jankende steelgitaar, huilende fiddles en die authentieke, traditionele country-sound. Het komt uit de tenen, het swingt, en het is live loepzuiver gespeeld door een echte band.
Drake Milligan bewijst dat echte country draait om traditie en vakmanschap, niet om een hip marketingbureau.Mijn vooroordelen over moderne country zijn als sneeuw voor de zon verdwenen.
Luister nu de gloednieuwe bonusaflevering van Achter De Muziek Aan