Wacht op erkenning is ook een strategie: een heel slechte!

Macht wordt niet gegeven. Het wordt ingenomen. En toch zijn er vrouwen in leiderschap — met talent, inzicht en toegang — die zichzelf kleiner houden dan hun positie rechtvaardigt. Niet omdat ze het niet kunnen. Maar omdat positionele afhankelijkheid is aangeleerd. In opvoeding. In onderwijs. In organisaties die bescheidenheid verwarren met professionaliteit.

In deze aflevering bespreek ik drie patronen die ik keer op keer zie: de conditionering die doorwerkt tot op boardroomniveau, de stilte rond succes die vrouwen onzichtbaar maakt, en de weerstand die te veel leiders doet krimpen op het moment dat het erop aankomt.

Dit is geen motivatieverhaal. Dit is een confrontatie met de vraag hoelang je nog wacht op de kamer die knikkebollt vóórdat jij begint.

De kamer knikt niet eerst. De kamer volgt als jij al begonnen bent.

Wat je meeneemt uit deze aflevering:hoe positionele afhankelijkheid werkt en waar je hem herkent, waarom succes een woordvoerder nodig heeft en jij dat zelf bent, en wat het concreet kost als je blijft wachten op erkenning die je al lang niet meer nodig hebt.