#45 in gesprek met Victor Rosier, filmmaker van EO Metterdaad over Mumbai

We moedigen je aan ook te kijken naar de EO Metterdaad-afleveringen, gefilmd door Victor,  die te zien zijn in november 2026.

Victor Rosier: 'Ik ben - gek genoeg - ongelofelijk gelukkig'

Victor Rosier was 25 jaar getrouwd met voormalig EO-omroepster en kunstenares Christa. Hun zoontje Ephraïm, die aan een extreem pijnlijke ziekte leed, stierf plotseling op 14-jarige leeftijd. Daarna verloor Christa haar gevecht tegen borstkanker. "De 'kerstgedachte' dat God afdaalt in onze ellende, troost mij."

Als we hem in zijn eigenhandig verbouwde woonboerderij in Huizen opzoeken, is EO-programmamaker Victor (51) net terug van een reportagereis voor EO Metterdaad naar de Filipijnen. "Qua leed was dit wel een van de heftigste reizen," vertelt hij terwijl hij thee en slagroomsoesjes serveert in de serre, die uitkijkt op Christa's tuinatelier. "De cameraman zei dat al die vreselijke beelden blijven 'plakken'. Zelf raak ik er gelukkig niet door van streek, al zie en ruik ik alles. Ik denk dat ik tijdens reportages overschakel op de professionele modus."

Overleefd

Het zijn bij Victor niet zozeer de heftige beelden die hem bijblijven, maar vooral de persoonlijke verhalen van mensen die deze natuurramp hebben overleefd. "Ik kan niet veel voor hen doen, behalve een uitzending met hen maken en voor hen bidden. Het leed dat ik zie en hoor, breekt mij niet, om zo te zeggen. Anders zou ik dit werk niet volhouden."

Het liefst zou je het hele jaar op reis zijn, vertelde jouw EO-collega en goede vriend Andries Knevel.
Na een schaterlach: "Ik houd erg veel van reizen; ben ik niet voor de EO onderweg, dan probeer ik zelf wel wat te regelen."

Het is geen vlucht?
"Absoluut niet. Ik kan ook thuis genieten, 's avonds een boek lezen bij de open haard, of als Rachel, Jaap en Ezra (zijn dochter, schoonzoon en kleinkind, red.) hier een weekend zijn."

Confrontatie

Soms gaat Victor alleen op reis, met een tent richting het zonnige zuiden. "Heerlijk! Dan komen de herinneringen boven, en daar geniet ik van. Toen Chris was overleden, moest ik nog een montage afronden; daarna ben ik meteen op reis gegaan. Eerst met Rachel en Jaap, later enkele weken alleen. Bewust, om te ontdekken hoe het zou zijn."

En?
"Gek genoeg was het een fantastische vakantie. Ik had ongelofelijk leuke herinneringen aan Chris; daar heb ik elke dag van genoten. Ik maakte enorm lange fietstochten, stelde me voor dat ze bij me achterop zat en vertelde haar wat ik zag."

Als kersverse weduwnaar kon je 'gewoon' genieten van je vakantie?
"Ja. En ik had ook helemaal niet het idee van: 'Oh, dat mag eigenlijk niet...' Ik heb 25 jaar lang een ongelofelijk mooi huwelijk gehad. Daar denk ik met heel veel plezier aan terug. Ik heb ook bij die trip geen moment gehad dat ik met tranen in mijn ogen aan Chris dacht. Paulus zegt ergens tegen de Korintiërs: 'In alle ellende word ik vervuld van troost en overweldigd door vreugde.' Rond Chris' overlijden ontdekte ik die tekst. Wat Paulus zegt, heb ik in die vakantie letterlijk ervaren."

Tot je verrassing?
"Ik had inderdaad een confrontatie verwacht, maar die bleef uit. Ik ben gewoon blij, nog steeds. Gek genoeg blij. Natuurlijk miste en mis ik Chris van alle kanten; liever zou ik nog steeds met haar getrouwd zijn geweest. Maar het leven is zoals het is. Dan zet ik een knop om. Waarom zou ik niet blij kunnen zijn? Ik ben – gek genoeg – ongelofelijk gelukkig."

Leven op rolletjes

Toch zijn er anderen die net als hij persoonlijk verlies meemaken, en God wél vaarwel zeggen. Kan Victor zich dat voorstellen? "Ergens wel, maar voor mijzelf is een leven zonder Hem ondenkbaar. Voor mij wordt God alleen maar steeds reëler; zonder Hem zou ik niet weten waar ik het moest zoeken – ik zou wanhopig worden als ik God, de hoop en het perspectief niet had. Wat mij met Chris en Ephraïm is overkomen... Ik zou niet weten hoe andere mensen dat zouden moeten verwerken zonder Hem. Naarmate ik meer ellende zie, bijvoorbeeld tijdens Metterdaad-reportages, denk ik: 'We zijn niet geschapen voor dit leven.'"

God wordt reëler, zeg je. Hoe?
"Tot Ephraïm last kreeg van zijn voeten, ziek werd en in het ziekenhuis belandde, liep ons leven op rolletjes. Alle ellende die door zijn ziekte op ons pad kwam, was echt vreselijk – schrijf dat woord maar met hoofdletters. Ook de periode erna. Ik zou het nooit willen overdoen. Toch zeiden Chris en ik allebei: 'We hadden dit nooit willen missen.' Omdat we God op een andere manier hebben leren kennen dan voor die tijd."

Is rottigheid de barst waar Gods licht door naar binnen komt?
"Ja, in zulke situati…