“Als je volwassen wordt, dan ga je niet meer spelen maar werken en verkering krijgen en zoenen. Dat leek me heel saai.” Misschien begon daar wel haar liefde voor het acteren: de wens om altijd te blijven spelen.
In deze aflevering spreken we met actrice Joke Tjalsma, die zich nooit zomaar in een hokje heeft laten plaatsen. Eigenzinnig, tegendraads en trouw aan haar eigen koers. Van de toneelschool tot theater en televisie: ze volgde haar eigen pad en koos steeds voor wat voor haar écht belangrijk voelde.
Ze won nog nooit een Nederlandse prijs, maar kreeg ook nooit slechte kritiek. Toch maakte dat haar vroeger weleens onzeker. Want hoe weet je waar je staat als erkenning uitblijft? Misschien zit het antwoord wel in haar manier van spelen. Ze noemt zichzelf een ‘uitleggende acteur’: ze wil haar personages zo invoelbaar maken dat het publiek hen gaat begrijpen. Want juist in het niet begrijpen van elkaar gaat het volgens haar vaak mis. Met haar verbeeldingskracht en inlevingsvermogen probeert ze steeds opnieuw een brug te slaan tussen mensen. En misschien is dat wel mooier dan welke prijs dan ook.
Die nieuwsgierigheid is er nog altijd. Op 69-jarige leeftijd gaat ze opnieuw naar school, waar Oosterse filosofie en Westerse psychologie samenkomen in een spiritueel levenspad. Blijven leren, onderzoeken en ontdekken. En bovenal: nooit ophouden met spelen.
Interview: Marcel Musters en Marnix van Wijk. Opname, edit & mixage: Marnix van Wijk. Social media: Anemoon Utens. Tekst: Scipio Schippers.