Er zijn mensen die ontzettend goed zijn geworden in sterk zijn.
In doorgaan. In verantwoordelijkheid nemen. In anderen begrijpen. In oplossingen zoeken. In zichzelf bij elkaar rapen wanneer het leven even tegenzit.
Maar wat als die kracht ooit geen keuze was, maar noodzaak?
Wat als je al jong hebt geleerd dat je vooral op jezelf moest kunnen rekenen? Dat jouw gevoelens even moesten wachten omdat er altijd wel iemand was die meer aandacht nodig had?
En wat gebeurt er wanneer je dat patroon meeneemt je volwassen leven in?
In deze aflevering neem ik je mee in de emotionele uitputting van mensen die altijd alles dragen. Over de eenzaamheid die kan ontstaan wanneer je iedereen begrijpt, behalve je eigen behoeften. Over de neiging om alles op te lossen, de angst om afhankelijk te zijn en het verdriet dat soms schuilgaat achter jarenlang functioneren.
Ik herken er zelf ook pijnlijk veel in.
Want misschien ben je helemaal niet alleen moe van alles wat je doet.
Misschien ben je vooral moe van alles wat je voortdurend denkt te moeten zijn.
En misschien is de vraag niet hoe je nóg sterker kunt worden.
Maar waarom je eigenlijk denkt dat je alles alleen moet kunnen dragen.
—————
Naar mijn website