Hollandos: een fantasywereld van eigen bodem

Hoe zou een fantasywereld eruitzien als die niet gebaseerd was op Engeland of Scandinavië, maar op Nederland? Pepijn Hamer geeft met Hollandos zijn eigen antwoord op die vraag. Ik sprak hem op Novio Magica over zijn debuut, zijn wereldbouw en zijn plannen voor de rest van de serie.

“Ik hou van Nederland. Ik vind het het mooiste land ter wereld.”

Wie Pepijn Hamer een paar minuten hoort praten, merkt al snel dat dit geen losse opmerking is. Het is de motor achter zijn debuutroman Hollandos. Op Novio Magica in Nijmegen staat hij achter een tafel met stapels boeken, een grote landkaart van zijn fictieve wereld en een aanstekelijk enthousiasme dat al maanden zichtbaar is op TikTok en Instagram. Daar nam hij zijn volgers stap voor stap mee in het ontstaan van zijn fantasywereld. Nu ligt het eerste boek eindelijk op tafel.

“Ik besef het nog niet,” zegt hij lachend. “Ik heb er zo lang naartoe gewerkt en nu is het ineens hier. En ik kan het delen met mensen. Dat is zo mooi. Dat is magisch.”

Een fantasyversie van Nederland

Veel fantasywerelden zijn geïnspireerd door middeleeuws Engeland of Scandinavische mythologie. Pepijn koos bewust een andere richting.

“Ik hou van Nederland,” vertelt hij. “En ik dacht: ik moet een fantasywereld maken die gebaseerd is op Nederland.”

Wie naar de grote kaart naast zijn tafel kijkt, herkent meteen de contouren van ons land. Maar bij een tweede blik klopt er iets niet. Er rijzen besneeuwde bergen op waar die nooit hebben gelegen. Provincies dragen namen als Amstels, Poldos en Vulcos. Overal duiken draken, magie en ridders op.

“Het is niet helemaal Nederland,” legt hij uit. “Maar het blijft wel Nederlands. Je hebt kaas, pannenkoeken en tulpen. Alles wat wij mooi vinden, maar ook de minder mooie kanten van onze geschiedenis. Ook die probeer ik een plek te geven.”

Vier eeuwen geschiedenis

Wat vooral opvalt, is hoeveel werk er achter die wereld schuilgaat.

Pepijn begon niet alleen met een verhaal, maar met een complete geschiedenis.

In zijn wereld splitst de tijdlijn zich af tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Vanaf dat moment ontwikkelt Hollandos zich vier eeuwen lang los van Nederland.

“Ik ben die 441 jaar gaan uittypen,” vertelt hij. “Per provincie, met leiders, oorlogen, cultuur, geloof en festivals. Daardoor leeft die wereld in mijn hoofd.”

Dat merkt hij ook tijdens het schrijven.

“Nu ik aan de volgende boeken werk, weet ik soms al waarom een bepaald gebouw er zo uitziet of waarom een land bepaalde gebruiken heeft. Dat komt doordat ik die geschiedenis al ken.”

Opgroeien met de personages

Hoewel Hollandos een avontuurlijke fantasyroman is, draait het uiteindelijk om mensen. Hoofdpersoon Bente is gebaseerd op iemand uit Pepijns eigen familie die worstelde met onzekerheid.

“Ik wilde een held schrijven die op avontuur gaat.”

Dat avontuur beperkt zich niet tot één boek. Pepijn heeft een serie van zeven delen gepland. Sterker nog, het einde van het laatste boek ligt al vast.

“Ik weet precies waar ik naartoe werk.”

Opvallend is dat niet alleen de personages ouder worden, maar ook de lezers.

“Boek één is voor twaalf jaar en ouder. Daarna verschijnt ieder jaar een nieuw deel. De lezers groeien mee met de personages. De thema’s worden ook steeds volwassener.”

Verlies, ziekte en rouw spelen in de eerste delen nog op de achtergrond, maar krijgen later een veel grotere rol.

Samen schrijven

Naast Pepijn staat zijn vrouw Sterre, die niet alleen helpt bij het bemensen van de stand, maar ook de eerste proeflezer van al zijn boeken is.

“We hebben afgesproken dat ik van de volgende delen minder wil weten,” vertelt ze lachend. “Dan kan ik ze ook echt als lezer beleven.”

Toch heeft ze haar sporen al ruimschoots verdiend.

“Het hele concept van Victor en de ogen die opgloeien heeft Sterre bedacht,” vertelt Pepijn. Ook een van de hoofdpersonages is deels op haar gebaseerd.

Zo groeit Hollandos ook in de gesprekken die ze samen voeren.

Het avontuur gaat verder

Begin juli verscheen de Nederlandse editie van Hollandos onder de titel Ogen van de prins. Ook het tweede deel is inmiddels voltooid.

Volgens Pepijn wordt dat boek persoonlijker dan zijn debuut. Waar het eerste deel vooral draait om een strijd tegen een kwaadaardige prins, verschuift de aandacht naar thema’s als eenzaamheid, identiteit en verlies. Tegelijk heeft hij de feedback van zijn eerste lezers verwerkt. Personages krijgen meer ruimte om zich te ontwikkelen en de geheimen achter Hollandos worden verder ontrafeld.

Voor Nederlandse lezers is nog even geduld nodig. De Engelstalige uitgave van Vessel of the Kazàncore verschijnt in november, de Nederlandse vertaling volgt begin 2027.

Pepijn weet inmiddels precies waar de reis naartoe gaat. Alle zeven delen zijn uitgestippeld …