Mila's Audiodagboek – Memo 85: Haar jurk

Ik besefte ineens dat ik mezelf niet eens meer verstop.

Ik stond gewoon midden voor het raam. Met een kop thee in mijn hand. Alsof dat de normaalste plek in mijn woonkamer was geworden.

Dat vond ik misschien nog wel enger dan alles wat daarvoor gebeurde.

Want sommige veranderingen merk je pas op als ze al lang normaal voelen.

Vanavond kwam zij weer langs.

En ik dacht dat ik inmiddels wel wist hoe ik daarop zou reageren.

Niet dus.

Want deze keer keek ik niet alleen naar haar.

Ik keek ook steeds vaker...

naar mezelf.

En misschien is dat wel het moment waarop je jezelf langzaam begint kwijt te raken.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.