Mila’s Audiodagboek

Gisteren liep ik achter een vrouw aan.

Twee straten lang.

Omdat ik dacht dat zij het was.

Ik kwam dichtbij genoeg om bijna zekerheid te krijgen en haakte toen af.

Sindsdien probeer ik mezelf wijs te maken dat ik waarschijnlijk gewoon achter een willekeurige vrouw ben aangelopen.

Dat werkte best aardig.

Tot vanavond.

Ze kwam bij Thom aan.

Dezelfde beige jas.

Dezelfde tas.

Zij was het.

En nu zit ik met een veel vervelender vraag.

Als ik haar gisteren kon zien...

heeft zij mij dan misschien ook gezien?

Welkom bij Memo 106 van Mila's Audiodagboek.

Gisteren vroeg ik mezelf af wat ik zou doen als ik haar ineens buiten tegenkwam.
Vandaag dacht ik dat het gebeurde.
Donker haar. Dezelfde lengte. Dezelfde manier van lopen.
Ik zag haar voor me op straat en kon haar gezicht nét niet goed zien.
Ik had gewoon door kunnen lopen.
Dat deed ik niet.
Ik ging achter haar aan.
Eerst een paar meter.
Toen een straat.
Toen nog één.
Steeds met dezelfde gedachte:
Als ze zich omdraait, weet ik het.
Maar hoe dichter ik bij het antwoord kwam...
hoe minder zeker ik wist of ik het eigenlijk wilde hebben.
Welkom bij Memo 105 van Mila's Audiodagboek.

Gisteren wilde ik weten hoe ver zij zou gaan.

Uiteindelijk was ik degene die stopte.

Ik deed mijn blouse dicht, trok het gordijn dicht en zat daarna met trillende handen op de bank.

Op dat moment voelde het alsof ik een grens over was gegaan.

Vandaag realiseerde ik me iets anders.

Het engste is niet wat er gisteren tussen twee ramen gebeurde.

Het engste is dat zij niet in dat raam woont.

Ze loopt buiten.

Ze doet boodschappen.

Ze staat ergens koffie te bestellen.

En theoretisch kan ik haar dus gewoon tegenkomen.

Wat zeg je tegen iemand met wie je zoiets hebt gedaan...

als je elkaar nog nooit hebt gesproken?

Welkom bij Memo 104 van Mila's Audiodagboek.

Gisteren besloot ik dat ik haar zou testen.

Niet met een blik of een glimlach.

Iets specifieks.

Iets wat niet zo makkelijk als toeval weg te verklaren is.

Vanavond kreeg ik mijn kans.

Thom was er niet.

Zij wel.

Alleen.

Dus ik pakte een glas.

Zij pakte een glas.

Ik liet mijn haar los.

Zij liet haar haar los.

En toen dacht ik:

Oké.

Als dit echt een spel is...

hoe ver gaat ze dan?

Het antwoord had ik misschien beter niet kunnen proberen te vinden.

Welkom bij Memo 103 van Mila's Audiodagboek.

Eergisteren keek ik terwijl ik had moeten wegkijken.

Maar daar lig ik niet eens het meest van wakker.

Zij keek terug.

Tenminste... dat dacht ik.

Vandaag was ze er opnieuw. En deze keer gebeurde er bijna niets.

Geen bank. Geen kleding op de grond. Geen intimiteit tussen haar en Thom.

Alleen een raam.

Twee vrouwen aan weerszijden van een straat.

En een paar kleine bewegingen die stuk voor stuk toeval konden zijn.

Tot ik besloot er zelf eentje te maken.

Welkom bij Memo 102 van Mila's Audiodagboek.

Na honderd memo's dacht ik dat ik inmiddels wel wist waar mijn grens lag.

Niet dus.

Vanavond waren Thom en zij samen.

Op de bank. Eerst gewoon zoals altijd. Een glas wijn, praten, lachen, zoenen.

Tot het niet meer "zoals altijd" was.

En ik bleef kijken.

Ook toen hun kleding verdween. Ook toen ze niet meer stopten bij zoenen. Ook toen ik heel goed wist dat ik eigenlijk mijn gordijn dicht moest trekken.

Maar dat was niet eens het ergste.

Want terwijl zij met hem bezig was...

keek ze naar buiten.

Mijn kant op.

Niet één keer.

En op een gegeven moment wist ik niet meer wat intiemer voelde:

wat zij daar met Thom deed...

of hoe ze ondertussen naar mij leek te kijken.

Welkom bij Memo 101 van Mila's Audiodagboek.

Honderd memo's.

Als je me bij de eerste had verteld waar dit heen zou gaan, had ik je waarschijnlijk uitgelachen.

Het begon met een raam.

Een man aan de overkant.

Nieuwsgierigheid.

Daarna kwamen de verrekijker, de notities, de vrouw, jaloezie en steeds opnieuw die vraag of hij wist dat ik keek.

Maar ergens onderweg veranderde er iets.

Want gisteren zat Thom gewoon thuis.

En toch was híj niet degene op wie ik wachtte.

Ik wachtte op haar.

En voor het eerst durfde ik hardop te zeggen waarom.

Misschien was ik niet alleen jaloers omdat zij hem mocht aanraken.

Misschien was ik óók jaloers omdat hij haar mocht aanraken.

Vanavond kwam ze terug.

En wat daarna gebeurde...

heeft alles alleen maar ingewikkelder gemaakt.

Welkom bij Memo 100 van Mila's Audiodagboek.

Eergisteren zei ik voor het eerst hardop dat ik haar aantrekkelijk vind.

Dat klinkt misschien als een klein inzicht.

Voor mij was het dat niet.

Maandenlang draaide alles aan de overkant om Thom. Zijn routines. Zijn raam. Zijn blik. Zijn bezoek.

Zij was een verstoring.

Iemand op wie ik jaloers was.

Tenminste...

dat dacht ik.

Vanavond was Thom gewoon thuis.

Alleen.

Een paar weken geleden was dat precies waar ik op hoopte.

Maar terwijl ik naar zijn verlichte woonkamer keek, gebeurde er iets wat eigenlijk alles veranderde.

Ik wachtte niet meer op hem.

Ik wachtte op haar.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Eergisteren stond ze bij het raam.

Thom was al weg.

Zij stond daar alleen, net uit de douche, en keek naar buiten.

Mijn kant op.

Tenminste...

dat denk ik.

Sindsdien probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat ik onmogelijk kan weten waar ze precies naar keek.

Dat is waar.

Maar dat blijkt niet de vraag te zijn waar ik mee zit.

De vraag die ik mezelf niet durfde te stellen was veel ongemakkelijker:

Waarom hoop ik eigenlijk dat ze míj zag?

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteravond bleef ze slapen.

Dat wist ik omdat haar jas nog over de stoel hing en haar tas ernaast stond toen de woonkamer allang leeg was.

Ik eindigde mijn memo met de bekentenis dat ik precies wist waar ik vanmorgen als eerste naar zou kijken.

Dat heb ik gedaan.

En misschien had ik gehoopt dat ik mezelf daarmee eindelijk een beetje belachelijk zou vinden.

Dat gebeurde niet.

Integendeel.

Want vanmorgen zag ik haar voor het eerst alleen in zijn appartement. Geen wijn. Geen avondjurk. Geen Thom naast haar.

Gewoon zij.

En ik bleef kijken.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

De afgelopen dagen is er iets veranderd.

Niet aan de overkant.

Aan mij.

Ik dacht maandenlang dat zij vooral degene was die tussen hem en mijn fantasie in kwam. De vrouw op zijn bank. De vrouw die hem aanraakt. De vrouw op wie ik jaloers ben.

Tot ik merkte dat ik ook naar haar bleef kijken wanneer hij uit beeld verdween.

En gisteren durfde ik eindelijk een gedachte toe te laten waar ik zelf nog niet helemaal raad mee weet.

Misschien ben ik niet alleen jaloers op haar.

Vanavond waren ze weer samen.

En deze keer werd het onmogelijk om mezelf nog wijs te maken dat ik alleen naar hem keek.

Want terwijl hij haar aanraakte...

keek ik vooral naar wat dat met háár deed.

En ergens onderweg begon ik me af te vragen wanneer iemand mij voor het laatst zo had aangeraakt.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren bleef zij alleen achter in zijn woonkamer.

Hij verdween uit beeld.

En toch bleef ik kijken.

Dat klinkt misschien als een klein detail, maar voor mij veranderde het iets.

Want ineens kon ik mezelf niet meer vertellen dat mijn aandacht voor haar alleen jaloezie was.

Vanavond waren ze weer samen.

En terwijl ik eerst dacht dat ik vooral naar hem keek, merkte ik iets waar ik niet goed raad mee weet.

Mijn blik bleef steeds vaker bij haar hangen.

Niet omdat ik wilde weten wat zij met hem deed.

Maar omdat ik haar zélf wilde zien.

En precies op dat moment werd het ingewikkeld.

Want toen hij mijn kant op keek...

wist ik niet meer of ik me betrapt voelde.

Of gezien.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Eergisteren vroeg ik mezelf voor het eerst af of jaloezie wel het hele verhaal was.

Of ik die vrouw misschien niet alleen zo goed onthoud omdat zij bij hem op de bank zit.

Vandaag kwam ze weer langs.

En toen gebeurde er iets kleins dat voor mij ineens behoorlijk groot voelde.

Hij verdween uit beeld.

Zij bleef.

En ik ook.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren heb ik iets gedaan waar ik nog steeds een beetje ongemakkelijk van word.

Ik heb mezelf bewust zichtbaar gemaakt.

Licht aan. Gordijnen open. Haar los. Zelfs lipgloss.

Allemaal omdat ik antwoord wilde op één vraag:

Kijkt hij naar mij?

Ik kreeg geen antwoord.

Tenminste... geen antwoord waar ik iets mee kan.

Maar ik ontdekte wel iets anders.

Ik wilde dat hij keek.

Dat was al ingewikkeld genoeg.

Vandaag kwam daar ineens nóg iets bij.

Want terwijl ik de hele tijd dacht dat mijn hoofd bij hem zat...

bleek ik opvallend vaak aan iemand anders te denken.

Aan haar.

En voor het eerst vraag ik me af of jaloezie wel het hele verhaal is.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren bleef één vraag hangen.

Niet: weet hij dat ik kijk?

Maar: wat zou ik doen als ik zeker wist dat hij het weet?

Vandaag heb ik daar iets heel verstandigs mee gedaan.

Ik heb geprobeerd het uit te zoeken.

Niet door naar hem toe te gaan. Niet door te zwaaien. Niet door contact te zoeken.

Ik deed eigenlijk bijna niets.

Ik zorgde er alleen voor dat ik zichtbaar was.

Bewust.

En wachtte af.

Dat klinkt misschien onschuldig.

Tot je beseft dat ik mijn hele avond vervolgens heb zitten wachten op een reactie van een man aan de overkant.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren keek hij niet weg.

Dat klinkt misschien als een klein detail.

Dat was het voor mij niet.

Ik stond met mijn verrekijker voor het raam terwijl zij naast hem op de bank zat. Hij draaide zijn hoofd mijn kant op en bleef kijken.

Niet geschrokken.

Niet verbaasd.

Gewoon... kijken.

Sindsdien zit er één vraag in mijn hoofd die ik er niet meer uit krijg:

Wat als gisteren helemaal niet de eerste keer was?

Wat als ik al die eerdere blikken verkeerd heb geïnterpreteerd?

De glimlach. De plant. Het zwarte ding op de vensterbank. Die momenten waarop ik dacht dat hij toevallig naar buiten keek.

Misschien zoek ik verbanden die er niet zijn.

Dat zou waarschijnlijk zelfs de meest logische verklaring zijn.

Maar sinds gisteren voelt alles anders.

Want als hij weet dat ik kijk...

hoe lang weet hij dat dan al?

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

De vorige keer vergat ik tijdens het opnemen van mijn eigen memo waar ik mee bezig was.

Ik praatte tegen mijn telefoon, liep naar het raam en begon hem gewoon live te volgen. Pas toen ik de stilte terughoorde, besefte ik hoe ver dit inmiddels in mijn normale leven is gekropen.

Vanavond kwam zij weer.

De vrouw die inmiddels zonder zoeken zijn keuken vindt. Die weet waar de glazen staan. Die haar benen op zijn bank trekt alsof ze daar thuishoort.

Ik dacht dat ik wist wat dat met me deed.

Jaloezie.

Nieuwsgierigheid.

Misschien een beetje schaamte.

Maar vanavond kwam daar iets bij wat ik moeilijker vind om toe te geven.

Niet alleen omdat ik naar hen bleef kijken.

Maar omdat ik merkte wat het met míj deed.

En toen keek hij op.

Niet vluchtig.

Niet alsof zijn blik toevallig langs mijn raam gleed.

Lang genoeg om mij te laten schrikken.

Het vreemde was alleen...

hij leek zelf helemaal niet te schrikken.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren vertelde ik dat ik hem miste.

Niet hem als persoon.

Maar zijn aanwezigheid.

Zijn licht.

Zijn routine.

En dat ik mezelf erop betrapte dat ik zijn leven probeerde te reconstrueren aan de hand van een lege woonkamer, een plant, een mok en een boek.

Dat was confronterend.

Ik dacht eigenlijk dat het niet gekker kon worden.

Tot ik vanavond mijn memo wilde opnemen.

En halverwege volledig vergat...

waar ik eigenlijk mee bezig was.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren realiseerde ik me dat mijn gordijnen de hele avond open hadden gestaan.Ik liep vrijwel naakt door mijn woonkamer, zonder erbij stil te staan wie mij allemaal had kunnen zien. Niet alleen hij. Ook de oudere vrouw, andere buren en iedereen die toevallig naar boven keek.Vandaag deed ik daarom precies het tegenovergestelde.Mijn jaloezieën stonden bijna helemaal dicht. Mijn lampen bleven gedimd. Ik hield mezelf bewust uit het zicht.Dat zou rust moeten geven.Maar toen bleef zijn appartement donker.Geen licht. Geen beweging. Geen Thom.En hoe langer hij wegbleef, hoe moeilijker het werd om mijn aandacht bij mijn eigen avond te houden.Deze memo gaat over wachten. Over missen. En over het ongemakkelijke moment waarop ik probeerde iemand beter te leren kennen door naar zijn lege woonkamer te kijken.Welkom terug bij Mila’s Audiodagboek.

Gisteren vertelde ik iets wat ik maanden voor mezelf heb gehouden.Dat ik zijn leven bijhoud.Niet in mijn hoofd.Maar in een notitie op mijn telefoon.Zesenzeventig regels.Ik had nooit gedacht dat ik dat hardop zou zeggen.En toch voelde dát niet als het meest confronterende moment van de week.Dat kwam vandaag pas.Door iets heel simpels.Iets wat waarschijnlijk iedereen weleens overkomt.Alleen...bij mij voelde het ineens heel anders.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Soms vertel je iets zo vaak niet...dat het bijna voelt alsof het niet bestaat.Ik heb de afgelopen maanden best eerlijk geprobeerd te zijn.Over de nieuwsgierigheid.Over de jaloezie.Over de vrouw.Over de verrekijker.Maar er is één ding...dat ik nog nooit hardop heb uitgesproken.Niet omdat ik het vergeten was.Maar omdat ik me ervoor schaam.En misschien...is dat ook precies de reden waarom ik het vandaag wél vertel.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Ik besefte ineens dat ik mezelf niet eens meer verstop.

Ik stond gewoon midden voor het raam. Met een kop thee in mijn hand. Alsof dat de normaalste plek in mijn woonkamer was geworden.

Dat vond ik misschien nog wel enger dan alles wat daarvoor gebeurde.

Want sommige veranderingen merk je pas op als ze al lang normaal voelen.

Vanavond kwam zij weer langs.

En ik dacht dat ik inmiddels wel wist hoe ik daarop zou reageren.

Niet dus.

Want deze keer keek ik niet alleen naar haar.

Ik keek ook steeds vaker...

naar mezelf.

En misschien is dat wel het moment waarop je jezelf langzaam begint kwijt te raken.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Pas zwaaide een oudere vrouw naar me.

Tenminste...

ik denk dat ze naar mij zwaaide.

Sindsdien blijft één gedachte door mijn hoofd spoken.

Misschien ben ik helemaal niet zo onzichtbaar als ik altijd dacht.

Misschien zien mensen veel meer...

dan ik zelf doorheb.

Vanavond betrapte ik mezelf op iets wat me eerlijk gezegd behoorlijk liet schrikken.

Niet omdat iemand iets zei.

Niet omdat iemand me aansprak.

Maar omdat ik ineens besefte...

hoe normaal mijn eigen gedrag inmiddels is geworden.

En misschien...

is dat juist het gevaarlijkste van alles.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

De vorige keer zag ik weer een schaduw.

Of ik dénk dat ik een schaduw zag.

Dat blijft inmiddels een belangrijk verschil.

Ik heb er de hele zaterdag over nagedacht.

En eerlijk?

Ik kwam er niet uit.

Misschien was het iemand.

Misschien was het een reflectie.

Misschien wilde ik gewoon heel graag dat er iets te zien was.

Vanavond gebeurde er iets veel kleiners.

En misschien juist daarom veel confronterender.

Niet bij hem.

Maar schuin aan de overkant.

Bij die oudere vrouw.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Er bleef één beeld de hele dag door mijn hoofd spoken.

Niet die plant.

Niet dat mysterieuze zwarte voorwerp.

Maar die glimlach.

Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik er veel te veel achter zocht.

Dat lukte... tot vanavond.

Want er gebeurde iets wat ik al weken niet meer had gezien.

Of misschien juist wél.

De schaduw.

Ik dacht eigenlijk dat ik dat hoofdstuk inmiddels had afgesloten.

Dat bleek iets te optimistisch.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Maandag zag ik iets heel kleins gebeuren.

Hij gaf een plant water, verschoof de pot een paar centimeter en keek daarna even naar buiten. Heel even verscheen er een glimlach op zijn gezicht.

Misschien glimlachte hij om een bericht op zijn telefoon.

Misschien dacht hij aan iets grappigs.

Misschien had die glimlach helemaal niets met mij te maken.

Toch bleef juist dát moment de afgelopen twee dagen in mijn hoofd hangen.

Niet de plant.

Niet dat mysterieuze zwarte voorwerp.

Niet eens hij.

Alleen die glimlach.

En hoe langer ik erover nadacht...

hoe minder zeker ik wist of die glimlach überhaupt echt was.

Soms is het vreemd hoe je hersenen werken.

Je vergeet complete gesprekken.

Maar één blik...

of een kleine glimlach...

kan dagen blijven hangen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Zaterdagavond gebeurde er iets waar ik de hele zondag over heb nagedacht.

Niet omdat het groot was.

Juist omdat het zo klein was.

Een oudere vrouw keek mijn kant op. Tenminste... zo voelde het. Daarna gingen aan de overkant ineens de gordijnen dicht. Ik heb het moment tientallen keren opnieuw afgespeeld in mijn hoofd.

Gisteren heb ik daarom bewust geen memo opgenomen.

Niet omdat er niets gebeurde.

Maar omdat ik mezelf wilde afvragen of ik langzaam alles betekenis begon te geven.

Vandaag was het maandag.

Nieuwe week.

Nieuwe werkdag.

Ik nam me voor om mijn aandacht weer terug te pakken.

Gewoon werken.

Gewoon koken.

Gewoon mijn eigen leven leiden.

Dat lukte verrassend goed.

Tot ik thuiskwam.

En ontdekte dat er aan de overkant iets veranderd was.

Niet veel.

Maar precies genoeg om mijn nieuwsgierigheid opnieuw wakker te maken.

Soms is één klein detail voldoende om een hele avond over te nemen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren kwam ze weer langs.Ze lachten.Dronken wijn.En ik ontdekte iets waar ik me misschien nog het meest voor schaam.Niet dat ik jaloers was.Maar dat ik niet eens meer wist of ik hoopte dat hij níét naar mij keek.Die gedachte bleef de hele nacht door mijn hoofd spoken.En vanavond gebeurde er iets waardoor die vraag alleen maar groter werd.Niet door hem.Door iemand anders.Tenminste...dat denk ik.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Dat zwarte voorwerp staat er nog steeds.

Ik weet nog steeds niet wat het is.

En misschien is dat inmiddels belangrijker geworden dan ik wil toegeven.

Ik heb mezelf de afgelopen dagen meerdere keren betrapt op iets wat eigenlijk heel vreemd is.

Ik kijk niet meer alleen naar hem.

Ik kijk naar alles om hem heen.

Naar zijn woonkamer.

Zijn lampen.

Zijn spullen.

En vooral...

naar wie er binnenkomt.

Vanavond gebeurde dat weer.

Zij kwam terug.

En ik had mezelf nog zo beloofd dat het me niets zou doen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren zette hij iets op zijn vensterbank.Een klein zwart voorwerp.Niet groot genoeg om het vanaf mijn appartement goed te kunnen herkennen.Maar wel groot genoeg om mijn hele avond over te nemen.Sindsdien heb ik werkelijk alles bedacht.Een speaker.Een fotolijst.Een beveiligingscamera.Een verrekijker.Een projector.Een slimme sensor.En misschien is het uiteindelijk gewoon... helemaal niets bijzonders.Dat is misschien nog wel het vervelendste.Niet dat ik het antwoord niet weet.Maar dat mijn hoofd het niet accepteert.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.