Mila’s Audiodagboek – Memo 88: Waar is hij?

Gisteren realiseerde ik me dat mijn gordijnen de hele avond open hadden gestaan.Ik liep vrijwel naakt door mijn woonkamer, zonder erbij stil te staan wie mij allemaal had kunnen zien. Niet alleen hij. Ook de oudere vrouw, andere buren en iedereen die toevallig naar boven keek.Vandaag deed ik daarom precies het tegenovergestelde.Mijn jaloezieën stonden bijna helemaal dicht. Mijn lampen bleven gedimd. Ik hield mezelf bewust uit het zicht.Dat zou rust moeten geven.Maar toen bleef zijn appartement donker.Geen licht. Geen beweging. Geen Thom.En hoe langer hij wegbleef, hoe moeilijker het werd om mijn aandacht bij mijn eigen avond te houden.Deze memo gaat over wachten. Over missen. En over het ongemakkelijke moment waarop ik probeerde iemand beter te leren kennen door naar zijn lege woonkamer te kijken.Welkom terug bij Mila’s Audiodagboek.