We hebben tegenover elkaar gezeten.
Elkaar aangekeken.
Hetzelfde spel gespeeld dat begon tussen twee ramen.
En toch weet ik nog steeds niet hoe ze heet.
Dat begon me ineens enorm te irriteren.
Want hoe kun je zoveel over iemand denken zonder zelfs maar een naam voor haar te hebben?
Dus heb ik haar er eentje gegeven.
Voorlopig.
Tot ik ooit genoeg lef heb om naar haar echte naam te vragen.
Als dat ooit gebeurt.
Welkom bij Memo 112 van Mila's Audiodagboek.