Aan de overkant kan ik mezelf nog van alles vertellen.
Dat ze misschien niet naar mij kijkt.
Dat een glimlach niets betekent.
Dat een glas gewoon een glas is.
Maar wat gebeurt er als degene naar wie je al weken kijkt ineens een paar meter verderop zit?
Geen Thom.
Geen appartement.
Geen raam tussen ons in.
Ik zag haar eerder dan zij mij zag.
En heel even had ik dus nog de keuze om op te staan en weg te gaan.
Dat deed ik niet.
Toen zag ze mij.
Ze schrok.
En daarna pakte ze haar glas.
Welkom bij Memo 111 van Mila's Audiodagboek.