Er zijn dingen die minder onschuldig worden zodra je ze opschrijft.
Een glas.
Haar los.
Twee knoopjes.
Een blik tijdens een kus.
Los van elkaar betekenen ze niets.
Onder elkaar in een notitie...
zien ze er ineens uit als een patroon.
En dat patroon kende ik.
Ik had het namelijk al eens eerder gemaakt.
Met Thom.
Dus besloot ik dat het genoeg was.
Geen notities meer.
Geen tests.
Geen wachten bij het raam.
Ik stop ermee.
Alleen blijkt stoppen een stuk makkelijker...
wanneer er aan de overkant niemand op je lijkt te wachten.
Welkom bij Memo 109 van Mila's Audiodagboek.