Ik dacht dat het makkelijker zou worden als Thom erbij was.
Veiliger misschien.
Want wat er tussen haar en mij gebeurt, gebeurt alleen wanneer we elkaar zien.
Tenminste...
dat dacht ik.
Maar terwijl zij samen op de bank zaten, merkte ik iets waar ik me ongemakkelijker bij voelde dan bij die open knoopjes.
Thom keek naar haar.
Zij keek naar hem.
En soms...
leek ze naar mij te kijken.
En ineens vroeg ik me af:
Weet hij eigenlijk dat er misschien nóg iemand in de kamer is?
Welkom bij Memo 108 van Mila's Audiodagboek.