Mila's Audiodagboek – Memo 91: Hoe lang al?

Gisteren keek hij niet weg.

Dat klinkt misschien als een klein detail.

Dat was het voor mij niet.

Ik stond met mijn verrekijker voor het raam terwijl zij naast hem op de bank zat. Hij draaide zijn hoofd mijn kant op en bleef kijken.

Niet geschrokken.

Niet verbaasd.

Gewoon... kijken.

Sindsdien zit er één vraag in mijn hoofd die ik er niet meer uit krijg:

Wat als gisteren helemaal niet de eerste keer was?

Wat als ik al die eerdere blikken verkeerd heb geïnterpreteerd?

De glimlach. De plant. Het zwarte ding op de vensterbank. Die momenten waarop ik dacht dat hij toevallig naar buiten keek.

Misschien zoek ik verbanden die er niet zijn.

Dat zou waarschijnlijk zelfs de meest logische verklaring zijn.

Maar sinds gisteren voelt alles anders.

Want als hij weet dat ik kijk...

hoe lang weet hij dat dan al?

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.