Ik had alles verwijderd.
Mijn notities over Thom.
Mijn notities over haar.
Geen patronen meer zoeken. Geen tests. Geen spelletjes.
En toen stond ze alleen in zijn donkere appartement.
Steeds opnieuw bij het raam.
Ik hield mezelf verborgen achter mijn gordijn en besloot niets te doen.
Geen glas.
Geen haar.
Geen knoopjes.
Als er werkelijk iets tussen ons gebeurde, moest het deze keer maar van haar komen.
Dat was het plan.
Tot ze een glas pakte.
Welkom bij Memo 110 van Mila's Audiodagboek.