Laatst raakte ik verstrikt in een monoloog van een non-stop prater. Ik weet precies wat ik op zo’n moment moet doen: onderbreken óf wegwezen. Maar iets in mij vindt dat erg onbeleefd, met als gevolg dat ik langer blijf luisteren, kijken, knikken, hummen en glimlachen dan goed voor me is. Luister maar....