Onverwoestbaar

Ons verleden vol pijn niet door rozen omringdEen weg van verdriet waar we vaak alleen stondenWe verloren elkaar de liefde die ooit was bemindVerstild in de stilte met onze harten verwond en geschondenJaren gingen voorbij zonder dat we elkaar zagenMaar in stilte droeg ik steeds jouw naam in mijn dagenGeen tijd of afstand kon het gevoel ooit wissenWant zelfs zonder jou bleef ik je elke dag missenWe verlangden ernaar om elkaar weer te zienDe dagen zonder jou voelden leeg en misschienIn ons hart bleef de hoop stilletjes levenDat we weer ooit samen zouden zijn hand in hand verwevenWant ondanks de stormen de valkuilen en het verdrietBlijft de liefde bestaan als iets dat ons niet verlietEr komt een dageen moment waar we op hopenWaarin we samen verder gaanmet onze harten openPatrick