Er is veel sympathie, maar weinig empathie #17

Rouwen doe je niet in een vacuüm. Integendeel.

Je maakt met jouw verdriet en gemis deel uit van een context, een gemeenschap, rollen die je vervult en verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dat maakt het er niet altijd makkelijker op.

Nochtans is er aan sympathie vaak geen gebrek, maar wat met de empathie? Daar waar sympathie volgens Brené Brown vooral afstand creëert tussen degene die rouwt en degene die het "erg" vindt voor hem of haar. Gaat empathie volgens haar over de oversteek maken naar de ander. Vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en emotionele betrokkenheid.

Ook in het boek "The art of Holding Space" (zie linkje hieronder) wordt het verschil benadrukt. Het gaat er niet om dat je echt letterlijk in iemands schoenen staat, wel dat je een intentie hebt om te begrijpen wat die persoon meemaakt.

Wat betekent dit voor ons als degene die rouw verweeft in zijn leven?

Dat het helemaal ok is om je soms eenzaam te voelen. Ook al komen er sympathieke reactie en blijken van medeleven.

Wat betekent dit voor mensen die anderen willen troosten en ondersteunen?

Dat naast iemand staan heel betekenis vol kan zijn. Niet vanuit een bevoorrechte positie van medeleven of medelijden, wel vanuit een willen begrijpen wat het voor hem of haar betekent om dit verlies te moeten dragen en met het gemis verder te leven.

Nood aan meer (h)erkenning?

Volg mee: https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Lees mee: https://www.bol.com/be/nl/p/de-kunst-van-holding-space/9300000055171226/?Referrer=ADVNLGOO002008J-S--9300000055171226-PMAX-C-24182469994&gad_source=1&gad_campaignid=24177716360&gbraid=0AAAAAD5OnmN_jiDYkM66mfSmiJu4myMgj&gclid=CjwKCAjwtp7VBhBjEiwAJfpV-5l5VhVAHBLEt2N1u7Mwdq2xlfyOZQ2MyFVU6zJh--vhUfqxl3uT6hoCnCoQAvD_BwE