20 was hij toen hij stierf, Noah.
De bijzondere jongen die overal en altijd zijn rugzak bij de hand had, met daarin een EHBO-kit. Klaar om te helpen waar nodig. Voorbereid op het ergste.
Tot dat ergste ook hem overkwam. En daarmee ook Nancy en Herman, zijn ouders. In deze aflevering ga ik in gesprek met Nancy over hoe zij haar zoon blijft ontmoeten elke dag opnieuw, hoe ze hem laat door leven in haar eigen leven en hoe zij zelf ook doorleeft met verdriet en rouw in haar eigen rugzak.
Want waar vind je houvast als je grootste geluk, je enige kind er niet meer is?
Hoe blijf je balanceren als moeder, als koppel?
Wat doe je met dat verdriet dat vaak te groot voor woorden is?
Nancy vertelt over hoe ze toch beetje bij beetje die woorden vond. Of de woorden haar. Hoe ze ze neerpende en met @met.noah het verlies probeert te verweven in haar leven. Telkens opnieuw.
Volg wat Nancy in de wereld zet: https://metnoah.be/
Vind hier (h)erkenning in verhalen die deugd doen: https://www.instagram.com/vlecht.werk/