"Het lijkt wel of ik achteruit ga in plaats van vooruit."
Als het gaat over rouw, verdriet en gemis dan denken we nog heel vaak in termen van goed of slecht. En dat is helemaal niet zo vreemd.
Als individu groeien we op in een oplossingsgerichte maatschappij. We zien een probleem, zoeken een oplossing en gaan verder daar waar we gebleven waren. We houden vast aan het idee van controle en maakbaarheid.
Daarnaast lijkt ook het fasenmodel van Elisabeth Kübler-Ross ons te tonen dat rouw iets is dat we fase na fase kunnen verwerken. Alsof we een berg te beklimmen hebben: onderaan starten en beetje bij beetje de bergtop bereiken.
En toch.
Voor wie dagelijks mist voelt het vaak niet zo. Een fijne namiddag kan alsnog in tranen eindigen. Een dag die moeilijk begon, kan ook een fijn verloop kennen. Hoe komt dat toch?
Heel simpel.
Omdat rouw geen lineair verloop kent. Het is niet iets dat we moeten of kunnen oplossen/fiksen. Het is iets dat we verweven in ons leven. Dag per dag en stap per stap.
Volg @vlecht.werk voor meer inspiratie.
Liefs,
Fien