In dit uitgebreide podcastinterview met muziekjournalist Peter Schavemaker blikt de in Enschede geboren bluesmuzikant Hans Theessink (1948) terug op zijn lange internationale carrière, zijn muzikale wortels en zijn leven in Oostenrijk. Theessink vertelt dat hij nog altijd graag jaarlijks in Nederland optreedt, waar zijn concerten steevast uitverkocht zijn. Zijn muziek omschrijft hij nadrukkelijk als folkblues, geworteld in akoestische Delta Blues en fingerpicking.
Over de andere Nederlandse bluesicoon Harry Muskee zegt Theessink: “Ik heb Harry iets gekend en had een goede verhouding met hem. (lacht) We konden samen plat praten.” Hoewel hij zich verbonden voelt met de Nederlandse blues, volgt hij de scene niet meer actief omdat hij al decennia buiten Nederland woont. Hij kent nog wel namen, zoals Robbert Duijf. Zijn opname in de Dutch Blues Hall of Fame, in 2018, noemt hij een “mooie erkenning”. Over het ontbreken van zijn naam in het boek Nederblues reageert hij nuchter: “Misschien had ik wel in dat boek moeten staan. Maar, het is zoals het is.”
Verder vertelt Theessink uitgebreid over zijn internationale loopbaan, zijn beroemde Birthday Bash-concerten en CD's in Wenen en samenwerkingen met artiesten als Big Daddy Wilson, Knud Møller, Bo Diddley en Bill Wyman van The Rolling Stones, die twee nummers van Hans Theessink opnam op zijn cd Drive My Car. Over de Verenigde Staten zegt hij: “Ik ben daar altijd graag geweest en heb er graag gespeeld. Maar echt wonen in de VS, daarvoor ben ik toch teveel Europeaan.”
American blues band GA-20 continues to build on the raw Chicago blues of the 1950s and 1960s. Formed around 2018 in Boston, the trio has earned a reputation for its stripped-down, electric sound and deep respect for tradition, while steadily shaping a voice of its own.
Guitarist and co-founder Matthew Stubbs grew up in Hampstead, New Hampshire, in a household filled with blues and rock ’n’ roll. He picked up his first guitar at 13 and joined his father’s band at 15. Early inspirations included Jimi Hendrix, B.B. King, Stevie Ray Vaughan and Buddy Guy, but Stubbs soon traced their roots back to artists such as Buddy Guy, Eddie “Guitar Slim” Jones and Clarence “Gatemouth” Brown. “For me, it really started when the blues became electric,” he says, pointing to mid-’50s Chicago as his creative touchstone. “Raw blues feels the most honest. It was more about what you can say with very few notes.”
That philosophy defined GA-20’s 2021 tribute album Try It… You May Like It: GA-20 Does Hound Dog Taylor, which reached No. 1 on the Billboard Blues Chart. Stubbs even used a Kingston Teisco Kawai guitar, similar to the one Taylor played, to capture the original spirit.
GA-20 features Stubbs alongside singer/drummer Josh Kiggans and guitarist/singer Cody Nilsen, who joined in December 2024. The band operates without a bass player; Stubbs and Nilsen share bass lines, rhythm parts and solos. “It’s not just about playing guitar, but getting the right sounds out of the instrument and amplifier,” Stubbs explains. Nilsen’s ability to sing, play slide, and add acoustic guitar, pedal steel and lap steel has expanded the band’s sonic palette.
Their latest album, Orphans, collects songs long in their live set, including material associated with Ike Turner, Isaac Hayes, James Brown and Elmore James.
Met As Time Goes By (album verschijnt 30 januari 2026) presenteert Greazy Alice, het bandproject rond de Amerikaanse muzikant Alex Pianovich, zich als een eigenzinnige stem binnen de hedendaagse Amerikaanse rootsmuziek.
Pianovich, geboren in september 1989 in Pennsylvania, begon op zesjarige leeftijd met pianospelen. In zijn tienerjaren verschoof de focus naar gitaar en songwriting, met The Rolling Stones als doorslaggevende inspiratie. Vooral Exile on Main Street fungeerde als leidraad.
“Dat album is voor mij The Stones op hun hoogtepunt,” zegt Pianovich. “Wat je ook van ze vindt: voor mij zijn zij the greatest rock and roll band of all time.”
Een belangrijke rol speelt ook sessiepianist Nicky Hopkins, wiens stijl hoorbaar doorklinkt in de track West. “Tijdens de opnamen zeiden we: ‘Waarom proberen we het niet eens op die manier?’ En toen we dat deden, klopte het ineens helemaal.”
Via het Stones-repertoire ontdekte Pianovich de bluescatalogus van Chess Records en artiesten als Muddy Waters en Howlin’ Wolf. “Alles komt uit dezelfde bron,” stelt hij. “Blues, country en rock-’n-roll zijn geen aparte genres, maar variaties op één muzikale taal.” Zijn songwriting werd verder gevormd door namen als Hank Williams, Merle Haggard en Townes Van Zandt.
Een beslissend moment volgde in 2012, toen Pianovich verhuisde naar New Orleans. Zonder netwerk, maar bewust gekozen vanwege de muzikale geschiedenis. “Als je hier piano speelt en geen Dr. John-nummers kunt spelen, sta je meteen met 1–0 achter,” zegt hij.
Thematisch draait As Time Goes By om verandering en heroriëntatie. Veel nummers ontstonden tijdens een persoonlijke overgangsperiode, waarin een oude relatie eindigde en een nieuwe begon met zangeres en songwriter Jo Morris, inmiddels zijn echtgenote. “Dit album is grotendeels ontstaan in de periode dat Jo en ik beseften dat we verliefd waren,” aldus Pianovich. “Het was een turbulente tijd, maar ik ben blij dat we deze songs toen hebben gemaakt.”
Greazy Alice bestaat uit Alex Pianovich, bassist Will Repholz en drummer Lee Garcia. In Europa leidde het album al tot airplay, lovende pers en tourplannen in het Verenigd Koninkrijk en Ierland.
Deze podcast is een gesprek met Nando Boers, de auteur van het boek Here We Go over Danny Vera, waarin hij vertelt hoe hij de zanger twee jaar lang intensief volgde. Vera stemde in met het plan om geen biografie, maar een reportage te maken. De schrijver was aanwezig waar het gebeurde: in kleedkamers, backstage, onderweg tussen optredens en tijdens opnamesessies.
“Je moet er zijn als er wat gebeurt,” zegt Nando Boers in het interview. Nando bezocht ongeveer zestig optredens, was vaak uren voor aanvang al aanwezig bij soundchecks en mengde zich geruisloos tussen band en crew. Die langdurige nabijheid zorgde ervoor dat iedereen hem als vanzelfsprekend onderdeel van de omgeving ging beschouwen, waardoor gesprekken, twijfels en creatieve momenten zich ongefilterd konden ontvouwen in gesprekken en later op papier in het boek. De kern van het boek is Danny Vera’s diepgewortelde behoefte aan vrijheid, autonomie en authenticiteit. Het verklaart zijn afkeer van routine en repeteren, zijn voorkeur voor spontaniteit en zijn verlangen om steeds opnieuw het moment te laten spreken. Daarnaast komt Danny Vera’s lange, moeizame weg naar succes uitgebreid aan bod. De schrijver vertelt dat hij vooraf weinig wist over de jaren waarin Vera talloze afwijzingen kreeg en soms twijfelde aan zijn talent. Toch bleef hij doorzetten, tot aan het moment waarop hij net dacht dat hij een bijbaan nodig zou hebben, vlak voordat de kans bij het televisieprogramma van Johan Derksen zich aandiende. Het gesprek laat horen hoe bepalend dat keerpunt was. Een ander belangrijk deel in het boek gaat over het ontstaansproces van de Nederlandse popklassieker Roller Coaster (125 miljoen Spotify streams). De auteur reconstrueerde de opnamegeschiedenis (10 juli 2018) minutieus, inclusief de demo’s en keuzes in de studio.
“Danny Vera is meer dan Roller Coaster,” zegt Nando Boers. Tot slot vertelt de auteur in de podcast hoe bijzonder het was om aanwezig te zijn bij de opnames van The Way Home, het nieuwe album van Vera, in Middelburg. Die sessies vormen volgens Boers de essentie van het boek.
Eric Johanson reflects from his home in New Orleans, in an interview with music journalist Peter Schavemaker, on the creation and meaning of his live album Live in Mississippi, recorded in August 2024 at Ground Zero in Biloxi and released by RUF Records in 2025. For him, the album captures the essence of how his music is meant to exist—alive, improvisational, and shaped by the energy of the moment. “The songs are never exactly the same twice,” he explains, emphasizing his goal to bring listeners “into the live experience” even when touring cannot reach everyone. The intimate, “fat and upfront” sound was crafted to make listeners feel as if the trio were performing directly in their homes.
Johanson sees live performance as an extension of songwriting: once captured in the studio, songs evolve on stage. His approach is rooted partly in lessons from mentor Tab Benoit, who produced his 2017 debut Burn It Down and showed him the importance of capturing authentic performance.
Raised in Alexandria, Louisiana, Eric Johanson absorbed influences far beyond blues—from Metallica and Soundgarden to Joni Mitchell and Fiona Apple—yet identifies the blues as his natural musical language. His acoustic Covered Tracks albums and admiration for Delta blues pioneers such as Son House and Mississippi Fred McDowell show his deep connection to the genre, even as his electric trio sound leans toward British power-blues and 1970s heaviness.
Live in Mississippi includes Skip James’ Hard Time Killing Floor Blues, chosen for its enduring message about economic insecurity. Johanson also honors his Louisiana and New Orleans roots with performances of the Neville Brothers’ Yellow Moon and Dr. John’s I Walk on Guilded Splinters.
Looking ahead, he hopes to collaborate again with Samantha Fish, plans more touring, including Europe in 2026, and envisions a new studio album created through deeper band-based exploration, possibly self-produced.
British blues musicians The Zac Schulze Gang represents the new generation of working-class artists carrying forward the raw, live energy of the UK blues tradition. Based in Kent, a region with a thriving pub scene and deep musical roots, Zac and his band built their reputation through relentless touring and countless gigs.
Their long-awaited debut album Straight To It, released on German-based Ruf Records, captures that same live spirit.
Zac’s influences are unmistakably British. “I found out about blues through Joe Bonamassa in 2009, John Mayall and the Blues Breakers, Jeff Beck, Eric Clapton, Gary Moore. He also draws inspiration from Dr. Feelgood, Nine Below Zero and UK-blues icon Rory Gallagher, artists whose legacy he helps keep alive on stage.
Now 25, Zac has taken his band from The Ship, their local Kent pub, to festivals across Europe and the U.S. “We just wanted to play — and suddenly it all took off.”
Graham Nash, the legendary singer-songwriter from The Hollies and Crosby, Stills, Nash & Young, reflects on his recent work, political climate, and personal life. His latest album NOW, released in May 2023, was initially described by Nash as a snapshot of his life at that moment. Two years later, he acknowledges how much has changed, from a new Trump administration to global conflicts, yet the record remains deeply personal and political. It includes five songs dedicated to his wife Amy Grantham and tracks such as Golden Idols and Stars and Stripes, which confront Donald Trump’s destruction of truth. Nash admits that many artists avoid criticizing Trump for fear of retaliation, but he feels compelled to speak out.
Though he could live anywhere, Nash insists on staying in America, calling it “a truly great country” despite the chaos of Trump’s second term, which he finds “much more evil than Nixon.” Still, the UK remains close to his heart, particularly his northern roots, and his upcoming tour includes dates in Britain, Germany, and the Netherlands. Nash highlights his lifelong friendship with Allan Clarke, with whom he recently collaborated again, and their shared admiration for Buddy Holly.
On David Crosby’s passing in early 2023, Nash recounts their last exchanges of emails and voicemails, lamenting an unfinished FaceTime call just two days before Crosby died. Though he never said goodbye, he remembers Crosby daily and honors him in his shows. Nash also reveals work on a forthcoming documentary and album of 33 unreleased CSN songs, alongside filmmaker Robert Zemeckis.
Tami Neilson: One of today’s standard-bearers for equality in Music City Nashville, following in the tradition of Loretta Lynn, Kitty Wells and Dolly Parton.
This podcast interview with Canadian/New Zealand singer-songwriter Tami Neilson centers around her new album Neon Cowgirl and the themes that shape her music and career. Neilson speaks candidly about her childhood in a touring family band, the influence of icons such as Kitty Wells, Patsy Cline, Loretta Lynn, Dolly Parton and the lessons she learned early on about the tough realities of the music industry. She reflects on the inequality between men and women in the country world and her role as an advocate for greater visibility of female artists, notably through her project The F Word. Neilson also discusses her inspirations, from Mavis Staples, Johnny Cash, Glen Campbell to Willie Nelson, and the interconnectedness of country, soul, gospel, and blues. Working with Neil Finn. The interview portrays her ongoing search for a personal definition of success, balancing motherhood, creativity, and international touring. Europe and New Zealand also play an important part: places where her music is received more freely and across genres. Neon Cowgirl emerges not only as a tribute to Nashville and her musical heroes but also as a manifesto of resilience, authenticity, and a continuing fight for equality in music.
Barry Mazor, author of the book Blood Harmony about the Everly Brothers, is interviewed in this podcast by music journalist Peter Schavemaker. Mazor emphasizes his deep and long-standing interest in the Everly Brothers, which began at the age of eight when he first heard Bye-Bye Love. Despite growing up in a household filled with Broadway and jazz music, he developed a strong affection for roots music. This curiosity led him to explore historical country and blues, and later to host a college radio show focused on American roots music. The inspiration for his book, Blood Harmony, came from the absence of a serious, in-depth, and well-researched book about the Everly Brothers. His lifelong bond with their music made writing it a “natural choice,” Mazor says in the interview. The book seeks to balance the complicated and often dramatic personal relationship between Don and Phil Everly, and the influence that relationship had on their music. Mazor dispels the popular myth that the brothers grew up in Kentucky; they moved shortly after Don’s birth and spent most of their youth in urban Chicago and Nashville. Their father, Ike Everly, was a major influence; although a blues and ragtime guitarist, he learned country music for the radio and introduced the electric guitar to the Chicago scene. He also taught the boys Black pop harmonies. Don developed a distinctive guitar style. Initially signed as country singers, their music—with hits like Bye-Bye Love—quickly became a phenomenon in both pop and R&B, leading to a complex dual identity that they found hard to manage. They were respected by both white country artists, such as Buddy Holly, and Black R&B musicians like Bo Diddley. Europe played a vital role in their career, especially in the 1960s when their success in the U.S. waned. The continent served as a “lifeline,” where they continued to draw full houses and score hits. The Everlys experienced multiple comebacks, with their music becoming relevant again whenever interest in roots music resurged. The intense “blood harmony” between the brothers, combined with constant closeness and clashing temperaments, led to tensions and ultimately a split in 1973; they had grown tired of “the act,” Mazor explains in the interview. After ten years of separate careers, they reunited in 1983—first as brothers, and only later as a performing duo again. Mazor interviewed Phil but was never able to speak to Don, who lived a very private life. The enduring popularity of their songs, as measured by millions of Spotify streams, is attributed to their unique sound and influential guitar riffs, which even inspired artists such as The Who and The Rolling Stones. Mazor also acknowledges the Everly Brothers International fan club in the Netherlands for its invaluable archive material, which was crucial to his research.
Muziek- en mediajournalist Peter Schavemaker praat in deze podcast met auteur en pophistoricus Leo Weijers over zijn boek 'Radio Veronica 14 jaar hits uit zee', dat de geschiedenis van de zeezender beschrijft. Weijers legt uit dat het idee voor het boek al langer bestond, maar werd versterkt door de jubilea van Veronica en het overlijden van Willem van Kooten. Het boek vertelt het verhaal van Veronica vanaf het prille begin, met speciale aandacht voor de pionier Max Lewin (VRON), Peter 'Peer' Jansen (Radio Mercur), Bep Slootmans, Henk Oswald en gebroeders Verweij. Leo Weijers voegt nieuwe details toe op basis van uitgebreid archiefonderzoek, inclusief krantenknipsels die hij ontving van een overleden kennis, en besteedt aandacht aan de muziek, jingles, commercials en hitlijsten uit die tijd. Hij bespreekt ook de relatie tussen Veronica en de politiek, de rol van belangrijke DJ's zoals Willem van Kooten en Tineke, en de impact van de bomaanslag op het schip van Radio Noordzee. Hoewel hij geen interviews met oud-medewerkers voerde vanwege de reeds uitgebreide beschikbare informatie, heeft Weijers elementen uit bestaande interviews verwerkt en heeft hij contact gehad met de Stichting Norderney, die ook foto's voor het boek leverde. De auteur benadrukt dat hij met het boek een objectief en compleet verhaal wil vertellen, met alle facetten van de geschiedenis van Radio Veronica.
Het boek 'Radio Veronica 14 jaar hits uit zee' is verschenen bij uitgeverij WBOOKS.
In december 1981 was de Amsterdamse band Drukwerk in één klap wereldberoemd in Nederland dankzij de hit ‘Je loog tegen mij’. Wekenlang stonden Harry Slinger en zijn band op nummer 1, scoorden nog tien hits op rij, zoals 'Schijn 'n lichtje op mij', 'Hee Amsterdam', 'Ik verveel me zo in Amsterdam Noord', 'Wat Dom' en 'Marianneke'. Auteur Edwin Gitsels schreef de biografie Je Loog Tegen Mij.
Muziekjournalist Peter Schavemaker interviewt in deze podcast Harry Slinger en Edwin Gitsels.
Interview met de Hilversumse burgemeester Gerhard van den Top: "Verwantschap met omroepburgemeester Joost Boot"
Het interview begint op 21 oktober 1961, de geboortedag van Gerhard van den Top, in Bennekom (gemeente Ede). In Ede was tussen 1 oktober 1946 en 1 oktober 1951 Joost Boot burgemeester. Deze Boot zou vanaf 1951 tot en met 1 januari 1968 burgemeester zijn van Hilversum, en geldt als dé burgemeester die de omroep naar Hilversum haalde.
Gerhard van den Top noemt zijn voorganger Boot ‘integrerend’. “Het voelt als een verwantschap. Boot was ook een burgemeester die naar mijn gevoel grote invloed heeft gehad op de ontwikkeling van Hilversum als Mediastad, bijvoorbeeld bij de totstandkoming van het Mediapark zoals dat er nu is. Ik heb de indruk dat hij een belangrijke rol heeft gespeeld op kritieke momenten in de geschiedenis van onze gemeente. Hij verdient een plaats in de geschiedenis van onze gemeente, die ik nader wil onderzoeken.”
Een ander startpunt van het gesprek met Van den Top is het boek 100 jaar Hilversum Mediastad. Daarin beschrijf ik dat de Hilversumse burgemeester Paul Reijmer (1922-1929) in 1928 in de raad van 10 januari over de komst van omroep het volgende zegt: (letterlijke tekst) ‘De toekomst zal dus moeten leeren of in hoeverre uitbreiding deze industrie voor de gemeente een onverdeeld gemeentebelang is te noemen.’ Tijdens zijn speech aan het Award Dinner van de 2023-editie (3 oktober 2023) van Dutch Media Week, 95 jaar later dan Reijmer, zei burgemeester Van den Top: ‘In de afgelopen 100 jaar is de dominante factor in de ontwikkeling van onze gemeente geweest de geboorte van de radio, gevolgd door de omroepen, televisie en daarna het Mediapark.’ Gerhard van den Top in het interview: “De media zitten inmiddels al 100 jaar in het DNA van onze gemeente. Radio, televisie, streamingsdiensten, Beeld en Geluid en gaming. De rest van Hilversum heeft hier veel baat bij. Het Mediapark is voor de werkgelegenheid en identiteit heel belangrijk. Het is de vruchtbare grond waarop de gemeente inmiddels al 100 jaar heel erg mooi is gaan bloeien. Daar moeten we vooral heel erg zuinig op zijn en verder willen brengen in de komende jaren.”
Burgemeester van den Top praat in ons interview ook uitgebreid over de ‘uitdaging’ van de veiligheidssituatie van het Mediapark en hoe hij omging met de demonstranten die omgekeerde Nederlandse vlaggen daar toonde. “Wie aan de journalistiek komt heeft een probleem,” zegt Van den Top. “Ik ben dan niet zo zeer bezig met de beschadiging van het imago van de Mediastad, maar vooral bezig met de veiligheid van de mensen die daar werken.”
Muziekjournalist Peter Schavemaker interviewt in deze podcast Michel van Dijk en Ferdinand Bakker over hun nieuwe cd Isolated Heroes, die zij als zesde cd van hun muziekproject LONE op 23 juni 2023 uitbrachten.
Sinds 2012 vormen de twee muzikanten het muziekproject LONE, dat een ontdekkingsreis vol invloeden is van blues, soul, Amerikaanse rock, jazz, klassiek enz...
In deze podcast wordt antwoord gegeven op de vragen wat de rol is van blues en Amerikaanse rock in de muziek van LONE, de achtergronden van enkele songs, de Amerikaanse inbreng, unieke stem en onzekerheid van Van Dijk, de muzikale alleskunner Bakker en de samenwerking tussen Michel en Ferdinand.
Van Dijk en Bakker hebben ook een muzikaal verleden in de progressieve rock band Alquin, uit Delft.
Michael O'Connor en Jeff Plankenhorn hebben hun muzikale sporen in de VS ruimschoots verdiend binnen de Gulfcoast Blues, Blues, Folk, Rock en Roots muziek. Al jaren werken en schrijven ze samen songs. Op 9 maart 2022 namen ze in één dag hun nieuwe plaat Nothing To Prove op.
De Nederlandse muziekjournalist, radiopresentator en podcaster Peter Schavemaker interviewde O'Connor en Plankenhorn over de totstandkoming van Nothing To Prove.
An podcast interview with the acclaimed Gulfcoast blues, roots, rock and folk music artists Michael O'Connor and Jeff Plankenhorn about their new record Nothing To Prove.
De Nederlandse muziekjournalist Peter Schavemaker interviewde de Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Marc Broussard over zijn nieuwe project S.O.S. 4: Blues For Your Soul, waarbij hij samenwerkt met de legendarische bluesgitarist Joe Bonamassa. Op S.O.S. 4: Blues For Your Soul staan blues- en soulcovers van oa. Little Milton, Bobby 'Blue' Band, Son House, Johnny 'Guitar' Watson en Howlin’ Wolf.
Met het S.O.S. Blues For Your Soul-project willen Broussard en Bonamassa geld ophalen voor muziek gerichte goede doelen.
Marc Broussard speelt op 10 juni tijdens het Holland Blues Festival in Grollo en is verder te zien in Doornroosje in Nijmegen (28 sept), De Oosterpoort in Groningen (30 sept), Paradiso Amsterdam (1 okt) en Het Paard in Den Haag (3 okt)
UK-music journalist Paul Sexton is interviewing members of The Rolling Stones for over 30 years. Sexton published his book Charlie's Good Tonight, the authorized biography of Rolling Stones drummer Charlie Watts (1941-2021). The book is the Stones Story thru Charlie Watt's eyes.
Dutch music journalist Peter Schavemaker interviews Paul Sexton. Conversation is in English.
"Ik denk dat ik zeker meer bereikt heb dan het meeschrijven aan Roller coaster. Daar ben ik het wel over eens. Nee, het is ook niet zo dat ik daar nou voor mijn gevoel tegen op aan het boksen ben"
Mercy John, de artiestennaam van John Verhoeven brengt met Nights on Fire zijn derde cd uit. In 2017 verscheen This Ain't New York en in 2019 Let It Go Easy. Mercy John maakt Americana, pop, rockmuziek.
John Verhoeven is mede componist van de Nederlandse popklassieker Roller coaster, dat hij samen schreef met Danny Vera.
Popjournalist Peter Schavemaker interviewt Mercy John in deze podcast.
Legendary singer Ronnie Spector wrote her memoir Be My Baby in 1990. Together with Vince Waldorn Spector revised the book and finished it just weeks before her passing on January 12, 2022. On page 319 Spector writes: 'Vince Waldon is the storyteller who helped bring my words to life'.
Dutch music journalist Peter Schavemaker interviews Vince Waldorn in this English spoken podcast.
Playwright, director and Emmy-winning writer Vince Waldron has written books, (Classic Sitcoms, The Official Dick Van Dyke Show Book), plays, (American Splendor), and TV shows, ("The Simpsons"). With pop icon Ronnie Spector, Vince co-authored Be My Baby: A Memoir, which earned a spot on Rolling Stone's list of "The 25 Best Rock and Roll Memoirs of All Time."
