MEER#85 - DanielleHet WK leeft niet en zit alles in de weg, zelfs de feestdagen. Wat voor gemakkelijke kleding draagt onze sympathiek of niet- sympathiek kandidaat? En als Teun en Gijs opeens toch aan de verkeerde kant van de geschiedenis blijken te staan, willen ze dan liever worden opgehangen of op werkkamp in Ruurlo? In de Tandeloze tijd raken we de weg kwijt. We houden moedig vol en lezen tot De zwarte mijter van de waanzin, p377
Terwijl het WK- schema Gijs toelacht in zijn elektronische agenda, gaat Teun (demonstratief) niet naar het Qatartoernooi kijken. We vrezen dat ook Champions League- speler Barend 3FM niet gaat redden. En natuurlijk: Arib, Arib, Arib. We lezen in het Hof van Barmhartigheid tot Dopeys Elixer, p 343
We zijn razend enthousiast over Marcha Bult als duider in het conflict tussen stad en platteland. Sportmarketeer Gijs vindt het een meesterzet om de kleurloze Conny Helder naar het het WK in Qatar te sturen. En Wat hebben Myrna Goossen , Ronald Koeman en Hans Kraay Sr gemeen? AFTh heeft ons nog steeds in de ban. We lezen tot hoofdstuk Verschoten mantelpakjes, blz. 291.
Gijs, onze bekende alumnus van de Franck van de Wall Bake-academy, pleit vóór verbinding en tégen gedram over mensenrechtenschendingen. We zijn goede boomers en juichen de klimaatacties in musea en concertzalen toe, zelfs als mensen van een partij met een D of een V daar boos van worden. David Icke geeft het fascisme een gezicht - hulde! - en Giovanca vecht tegen een achterstand.De tandeloze tijd blijkt andermaal de Nederlandse À la recherche du temps perdu en kan niet genoeg geprezen worden. We lezen in deel 3, boek 1 tot Het keerpunt op pagina 237.
We kwamen op de burelen van Meer van dit om deze extra aflevering op te nemen, maar door het aanpalende café werd ons een gin tonic ontzegd. Niet getreurd: Yvette van Boven bleek twee flessen gin op ons kantoor te hebben achtergelaten. Tezamen met de tonic die het café ons wél verkocht, mixten we ons favoriete drankje dat zó hard binnenkwam dat we een even meanderende als warrige episode opnamen, die je móet luisteren om ‘m te begrijpen.In de Tandeloze Tijd deel 3, boek 1 lezen we tot blz. 197, De zwarte mijter van de waanzin.
Teun ontdekt een verborgen feit: de koffie is in Nederland goedkoper dan in Duitsland, en dat brengt een grote stroom koffietoerisme op gang. Als hij Gijs één vraag over Truss en het interview met Leon de Winter aan de kaak stelt, dreigt er een schisma. Gelukkig staan de neuzen dezelfde kant op inzake Hans Goedkóóp én AFTh, die onze lievelingsschrijver dreigt te worden. We lezen deze week verder in Het hof van barmhartigheid, tot blz. 147, Het wapen van Lummel (2).
Teun was te laat en zit in de rats. Gijs weet een vriendschap op waarde te schatten en kijkt wat er onderaan de streep staat. We verkennen de principes van het actievoeren en verbaasden ons over het legendarische tv-optreden van Derk Bolt. Over wie wij dan maar meteen SONS spelen. We ontdekken een nieuwe Teun en Gijs-hit (‘Je is men’) en zijn innig tevreden met Deel 3, boek 1 van de Tandeloze tijd, Hof van barmhartigheid. We lezen tot blz 101, Bedruppeld cellofaan.
Teun heeft de hele dag heerlijk aangerommeld, iets dat er de laatste tijd nogal eens bij inschoot. Ondertussen vraagt Gijs zich af of aanrommelen er wel bij in kan schieten, én of het zijn ouderlijke plicht is om te tennissen. We winden ons ernstig op over de schaardwang die er in Nederland heerst, en spelen SONS over een nieuwslezer die ongemerkt een bijl aan de wortel van de democratie zet. In de boekenclub gaan we dan eindelijk overstag, we beginnen aan het Grote Werk: het eerste boek van deel 3 van de Tandeloze Tijd: Het hof van barmhartigheid. We lezen t/m blz. 60.
We beginnen de aflevering met een heikel punt: is Gijs een wappie? We denken toch van niet, uiteindelijk, waarna we het aanzien van de politiek en Teuns ambitiepakket bespreken. We verzinnen een manier om Angela de Jong uit te rangeren en spelen SoNS over een man voor wie Teun een obsessie koestert. Ons slotapplaus voor de Helleveeg is daverend, volgende week kijken we waarmee we in godsnaam verder moeten.
We duiken diep in ons gevoel voor de Nederlandse vlag - sinds de boerenprotesten iets waartoe wij ons moeten verhouden - en bespreken een drogisterijmedewerkster met een apothekerscomplex. Daarna verzinken we in een beschouwing over de Tweede Kamer en haar voorzitter, terwijl we niet weten of die in abstracto of in concreto worden besproken. Sympathiek of niet-sympathiek is een eitje deze week. We eindigen natuurlijk met De helleveeg, waarbij we gek genoeg enige empathie op kunnen brengen voor rockzanger Peter Koelewijn, die zich fel tegen dit boek gekeerd heeft. Volgende week lezen we het uit.
We zitten in een klassieke Gin-Tonic-situatie, en voelen ons even bevrijd van de druk van vele gezinnen die van ons eten. Ondertussen citeren we uit en oeuvre van Ronit Palache, en spelen we SONS over iemand die geheel onder onze radar is doorgevlogen. We eten kaas en krentenmik, en zijn verguld met AFTh. Volgende week lezen we tot hoofdstuk 8.
Ons nieuwe onderwerp van danige opwinding: taxi’s met een verbrandingsmotor die klinken als een elektrische auto. Gijs maakt er een punt van en hoop op een optreden bij Op1, waar hij wellicht Teun treft, die er zijn nieuwe podcast lanceert. Teuns nieuwe podacstpartner had ondertussen een lekkere taart - CAKE! - meegenomen. We houden de bos haar én de sympathiefactor van Beau van Erven Dorens tegen het licht. Over De helleveeg kunnen we alleen maar enthousiast zijn, we lezen volgende week tot hoofdstuk 7, paragraaf 14.
Terwijl we (ongesponsord!) de verrukkingen van de Split (sinas!) bezingen, raken we ook in een nostalgische bui. Vroeger blijkt alles beter te zijn geweest. Zeker ook de politiek, want de Houdini-acts van Mark Rutte komen ons de neus uit. Teun (‘morgen kan het eerlijker’) heeft daar een vlammende column over geschreven, maar daar heeft Rutte niet naar geluisterd. Ondertussen mijmeren we nog even door over de sympathiefactor van de onderzoeksjournalist des vaderlands, en hebben we verrukt gelezen in De Helleveeg van AFTh. Komende week lezen we tot Hoofdstuk 7, pagina 113.
We zijn wat in de war - de weekendeditie wordt op vrijdagmiddag opgenomen - dus vrezen acuut nieuws. Aan de andere kant, alle crises die zich op elkaar stapelen stapelen zich al jarenlang op elkaar, dus zullen niet voor acuut nieuws zorgen. We googlen naar de staat van Nick en Simon, terwijl Teun zich in de speciale aandacht van René van der Gijp mag verheugen. Ten slotte spelen we sympathiek of niet sympathiek over een beroemde wannabe onderzoeksjournalist, en wijden we ons eindelijk weer eens aan AFTh.
We zijn nog maar koud terug van vakantie - we leven nog! - en buigen ons alweer met volle energie over de fenomenen ‘Wobke Hoekstra’ en ‘draadje’. Ondertussen geven we welgemeend advies aan Lammert de Bruijn en van de weeromstuit spelen we verschillende rondes van sympathiek of niet sympathiek. Thema is: wielrennen. Diverse records passeren de revue en uiteindelijk vellen we een finaal oordeel over ons vakantieboek, Cirkel in het gras van Oek de Jong.
We zijn al bijna 35 jaar vrienden en bespreken hoe we dat zullen vieren als het zover is – en als Gijs nog leeft. Eerst gaan we uitrusten op vakantie. Gijs probeert ondanks zijn afasie uit te leggen wat hij van zwemmen vindt. Teun houdt van zwemmen, maar is meer een bosman. Gijs is een strandwandelaar. Waar mensen allemaal dingen in Renze Klamer zien, herkennen wij enkel leegte. Is hij wel sympathiek?
We bespreken wie de Hitler en wie de Stalin is in onze relatie – en of we daar überhaupt mee vergeleken willen worden. We weiden uit over ons slaapritme en het moment dat Gijs tot zijn grote teleurstelling werd gecanceld bij zijn lievelingsprogramma. Vinden we Mieke van der Weij nog wel sympathiek?
We behandelen de ene grote vraag na de ander. Wat is goede kunst? Is er leven na de dood? En hebben we daar eigenlijk wel zin in? Als we over deze kwesties zijn uitgefilosofeerd bespreken we meer aardse zaken zoals de parlementaire enquête en vakantiestress. We sluiten de aflevering weer groots af met onze socialistische plannen voor een hemel op aarde.
Ook al hebben we een eigen bedrijf, leiderschap zit niet in ons DNA. Net zomin als lijstjes en scannen. We hebben wél aanleg voor het kwijtraken van spullen. Teun is zijn belangrijkste snoer verloren en Gijs rakelt paspoorttrauma’s op. Innerlijke rust is er niet bij. We zijn het erover eens dat Wouke van Scherrenburg een force of nature is. Maar is ze ook sympathiek?
Op de valreep van ons vertrek gaan we nog even los op het onderwerp waar we altijd weer van over ons theewater raken: de publieke omroep! Zowel de nieuwe genretafels als de kakelverse koers van 3FM behandelen we met liefde. Teun gaat een dagje door Kampen lopen terwijl zijn dochter de gezinsaversie jegens achtbanen geheel overwonnen blijkt te hebben. We spelen een vrolijke sympathiek of niet sympathiek over een zeer bemiddelde mediajournalist, en kondigen het zomerboek aan dat we zullen gaan lezen op vakantie. En dan is het: afscheid nemen, uitzwaaien en vakantievieren!
We vragen ons af waarom we niet allemaal biseksueel zijn zodat ook wij - heerlijk vooruitzicht - verliefd op elkaar zouden kunnen worden. Gijs schermt met een stembandcorrectie, Teun is naar de kapper geweest en groef in de diepere laag van de maaltijdbox. We zien een carrière voor ons als tagline-specialisten, spelen een erotisch geladen sympathiek of niet sympathiek en verlangen weer hevig terug naar het CDA van weleer. Duizelend nemen we afscheid van De ontdekking van de hemel, waarna we ons voorbereiden op een vakantieboek.
Terwijl Gijs zich verschanst heeft in Maison Podcast, beleefde Teun een typische weekenddag op zijn bank. Zijn gekijk naar tennis leidde tot een diep-filosofische en existentiële bespiegeling van Gijs. We zijn het verder roerend eens over een aantal zaken: Debby Gerritsen kan geen sorry zeggen, en in sympathiek of niet-sympathiek behandelen we een zeer aandoenlijke brekebeen. De ontdekking van de hemel blijkt intussen een luxe versie van de Da Vinci code, ineens snappen we de populariteit. We lezen het de komende week uit.
Meer en meer voelen we dat het weekend pas begonnen is als we deze podcast aan het opnemen zijn. Helaas voelt Teun dan ook dat het weekend alweer bijna afgelopen is, dankzij zijn extreme gevoeligheid voor de vergankelijkheid. Teun had naar Dr. Kelder en Chazia Mourali geluisterd, we vellen het definitieve oordeel over Ilja Gort en laten op ons Noord-Koreaanse wijze naar het eeuwfeest van de Volkskrant lokken. De ontdekking van de hemel komt tot een ontknoping, volgende week lezen we tot hoofdstuk 63, Het midden van het midden.
We bumperen lustig door het leven en vragen ons af wat ingrijpender is: herevalueren of reëvalueren? Een poll zou uitkomst kunnen bieden, maar we hebben slechte ervaringen en willen die niet oprakelen. We vinden de peperkroes uit en voorzien gouden bergen. Ondertussen heeft Teun dwingende dakterrastips, staan we stil bij Sophie Hermans en dwingt Harry Mulisch zo langzamerhand toch wel respect bij ons af. We lezen volgende week tot hoofdstuk 59 - Antichambreren.
We zijn allebei verrukt als we de begintune van onze eigen podcast horen, en concluderen: een weekend is geen weekend zonder opname. Gijs neemt de laatste ontwikkelingen in de sportmarketing door en Teun is met zijn neus in de politieke boter gevallen. Ondertussen verzanden we in een taalkundig debat. Er wordt lustig sympathiek/niet sympathiek gespeeld en De ontdekking van de hemel bevalt ons wel, al snappen we niet dat Nederland dit boek zo royaal in het hart heeft gesloten. We lezen komende week tot hoofdstuk 54 (De stenen van Rome)!
Gijs had bardienst bij de voetbalclub, schonk Teun bocht en gaf zichzelf een uur pauze om de rommeligste aflevering ooit op te nemen. We voelen dus enige urge. Ondertussen zakken we in navolging van Louis van Gaal weg in een filosofisch debat over maatschappij en politiek er wachten op een uitnodiging vanuit Davos. Sympathiek of niet sympathiek brengt ons bij een volgens Teun volmaakte vakvrouw. We racen door De ontdekking van de hemel en lezen volgende week tot aan deel 4.
Gijs heeft last van snel opkomende afasie en we beleven een kort moment van paniek als we beiden niet op het gezochte woord kunnen komen. Teun beleeft een verantwoord gezinstripje naar Berlijn maar Gijs, die zelf doodsangsten uitstond in het theater, wil ook wat drama. Teun blijkt de liefdesbaby van een wonderlijk koppel te zijn, we zwommen in een door Guusje de Vries gesponnen spreekbeurtvormige fuik en wegen de allesomvattende wereldbeelden van Harry Mulisch en AF.Th. tegen elkaar af.
Verlicht en verwarmd door het cultprogramma van Chazia Mourali arriveren we op de burelen. Toch is Teuns diepe radioliefde tanende. Gijs is in een bromance met Tijs van den Brink beland, maar voelde zich in zijn meest recente interview een versteende boomer. We bekritiseren de dames van Meer van dit, bespreken een journalistieke non-valeur en halen ons hart op aan de verloren liefde tussen Boris O. Dittrich en Kathleen Ferrier. We zien het einde van Mark Ruttes premierschap ten lange leste naderen, de spreekbeurt bevindt zich in een crisis, maar De ontdekking van de hemel wint met de week aan diepte.
Teun verblijft op zijn eigen Château Podcast, waar hij wonderlijk genoeg op visite is: bij het Oekraïense gezin dat er verblijft. Hij logeert in het voormalig koetshuis. Gijs ontdekt een opmerkelijke discrepantie in Teuns liefde voor de Zuid- en Oost-Europese hartelijkheid, maar zolang er maar sprake is van Verbinding hoor je hem niet klagen. De spreekbeurt is lang maar bevlogen, net zoals De ontdekking van de hemel, waaraan Gijs zich inmiddels heeft overgegeven. We lezen tot hoofdstuk 40 - De woordenwereld.
Teun is in IJsland, ontdekte de bijzondere golfplatenarchitectuur en ziet kansen voor de favela’s. Hij stond in de langste rij waar hij ooit in had gestaan, Schiphol was onmenselijk, maar juist dáár liet Nederland zich van zijn beste kant zien. Gijs de sportmarketeer brengt in navolging van Frank van de Wall Bake een boodschap van vrede en verbroedering: hoe meer geld, hoe meer wereldvrede. Er wordt een nieuwe spreekbeurt aangekondigd én we lezen verder in De ontdekking van de hemel.
