Vette Praat

Wat krijgen we nu, een mededelling voordat we aan onze shownotes beginnen? Jazeker, want deze aflevering werd door de professionals van Bruutsterdam vastgelegd op video en dat willen we jullie natuurlijk niet onthouden. Ga naar ons nagelnieuwe YouTube-kanaal en bekijk daar ons gewauwel!

Waarin we andermaal uit onze comfortzone treden. Live tijdens de Bruutsterdam Jaarmarkt. In the spotlights zoals ze zeggen. Ingeblikt, oh nee, in glas. Het is weer eens wat anders, voor je uit zwetsen met drie camera’s in je gezicht. Geen snelheidscamera’s natuurlijk, zo zijn wij niet. Helpen jullie ons onthouden dat een kapot achterlicht een Sauron is? Fijn. Met de deur in huis gevallen kunnen we nu naadloos verder. Wat een puinhoop. Droge bedoeling, schunnige bedoening. Vragen over de toekomst in een podcast die neigt naar het verleden. Zou het stress opleveren? Of alleen maar intenties, wie zal het zeggen. Klassiek dilemma zeg maar. Sputter, spetter, spater. Wat een onderhoudend gesprek weer. Nemen we de fietsenmalaise nog even mee in een automotive faillissement. Moeilijk? Probeer anders de uitleg te begrijpen, dan wordt het pas ingewikkeld. Oestrogeen in een podcast over auto’s, misschien moeten we maar eens een paar automeisjes uitnodigen voor deze podcast. Of hoe heteroseksueel automobielen zouden kunnen zijn. Gevaarlijk terrein. Lekker fietsen in Rotterdam Noord. Turboma Picanto, of we weten niet helemaal zeker of het een afgekeurd intern voorstel bij Mora, dan wel een limited edition luchtfilter. Joost heeft het licht gezien. Over rechts. Godzijdank was er een efficiente vluchtstrook. Waarmee we meteen de kerk van het geilig oliesel nog even voor het voetlicht willen brengen. Gaat Marc nog even net tekort door de bocht. Klodders stuc in de baard, het lijkt wel een doehetzelfprogramma. Vloeken in de kerk met filter. Niets zo vegan als een hosti met zonder kaas. Twee vliegen in een klap blijkt dan plots een bijzonder onsmakelijke grap te zijn. Daar kunnen ze bij de kwalitaria nog een kaaspunt aan zuigen. Verdwalen wij automatisch in een rijbewijzenconundrum. Begint Joost dit keer over EV en vergeet Marc dat de benadrukken. Bij deze dan. Halfautomatische piloot die buiten het lijstje om binnenkomt. Geldige dogma’s vragen om de juiste lettercode. Lichamelijke ongemakken daargelaten. Het lijstje te buiten binnen het boekje. Nervositeit alom. Stel dat je auto uit de kast komt en het heeft goed uitgepakt. Krijg je toch interessante vraagstukken. En vermoeide blikken. Spelen wij nog even vals. Kleurloos als we zijn. Origineel, dat wel. En zo was het. Boefjes.

Waarin onze wegen zich scheiden, maar we als vanouds onafscheidelijk blijken. We bellen. Internationaal dan nog. Met hier en daar wat windgeruis en motorgeraas. Idioten onder elkaar, of uit elkaar, de monoloog doorbroken. Met Marc vanaf het Circuit des Remparts International d’Angoulême en Joost vanuit de studio in Koewacht. Verschil moet er zijn tenslotte. Net zoals je zuinig moet zijn op vrijwilligers, dat hoor je op de achtergrond. Na regen komt er namelijk zonneschijn. Laten we dan ook meteen de Paarse Porsche maar introduceren. Het is tenslotte een one-of-one. Dakloos zonder karton, op zijn Duits. Marc als passenger princess geeft een heel nieuwe dimensie aan deze podcast. Wat een drukte op de achtergrond trouwens. Gelukkig kunnen we ons terugtrekken in de koffer van Marlène Dietrich. Oh nee, die staat in Berlijn. Lorraine Dietrich dan, Le Mans winnaar en nog altijd fris en fruitig. Principes heb je alleen maar last van. Achteloos parkeren dan weer veel minder. Zeker wanneer het leuke dingen zijn. Voor je het weet zit je uitgebreid uit te leggen hoe je een rondje door de regio moet rijden. Het is niet makkelijk allemaal. Denk ik. Driewielers op het dak en driewielers op de piste. Puurder dan dat wordt het allemaal niet. Blijkt Joost gewoon stiekem naar Ukelia te zijn geweest. Nou ja, zo stiekem dan ook weer niet. Dank Daewoo, er zijn nog cyclopen voor de pedie. Taurus, Sauron, wat was het ook alweer? Gaan we speciaal voor Joost nog even naar de wereld der EV’s. Ofwel de universiteit van Harderwijk. De relativiteitstheorie van Darwin. Ofwel hoe evolutie geen ene flikker uitmaakt. Al is zelfs de tax disk verdwenen. Er is weer hoop voor de zoutlozen onder ons. We pakken ze wel terug. Tenzij de Zeek’r in de O’moda komt natuurlijk, dan verhuizen we toch maar een plek waar het niet naar Zierikzee ruikt. Toch nog een vraag… Erg gezellig allemaal. En als je manometer goed staat. Stationair of niet. Het schept toch een band, dat kan ik je verzekeren. Terwijl Joost struikelt over zijn topografie en verdrinkt in de snelle E-nummers oreert Marc nog even door over de filosofie van de met olie doordrenkte koude grond. Zwaai zwaai. Garage Het Stoepje op toer. Dat kun je tegenwoordig natuurlijk niet meer verkopen. Zomaar. De Engelse Koorts heeft ons goed te pakken.

De meeste foto's die we gemaakt hebben staan op ouderwetse kleurenfilm. Dat gaat dus nog even duren voor onze hoffotograaf die in zijn kelder allemaal heeft ontwikkeld en afgedrukt. Voor nu vindt je de zwartwit foto's van vorig jaar hier. Twee jaar geleden maakte hij met zijn antieke double8 camera deze film. Da's natuurlijk ook best leuk als teaser.

Waarin we zonder taalbarrière moeiteloos over grenzen gaan. Welke grenzen laten we gemakshalve even in het midden. Zekerheid is toch zo’n beetje het meest instabiele gegeven in dit leven. Doen we in de tussentijd gewoon ons ding. In het Nederlands toch maar, maakt het voor jullie ook wat makkelijker. Tenzij je luistert vanuit Spanje natuurlijk. Dan ook. Gaan wij ondertussen gewoon wat getallen noemen, dat vinden jullie leuk. Of waren wij dat? Zie ginds komt de stoomboot met Penelope weer aan. Blijkt onze Marc een fictief persoon te zijn. Je maakt wat mee. Onderwijl irriteert Joost de Fransen nog wat op naam van de Ukelians. Blijken er ook autistische Mini’s te bestaan. Moet je wel in Peseta’s betalen, mocht je die nog liggen hebben. Even mijn LinkedIn bijwerken. Hunkeren naar Venster3.1 in Beta-versie. De Alfa Beta op zoek naar een Lambda voor mijn Kappa. Snufje zout anyone? Over laagvliegers gesproken. Rijksdienst voor het Vliegverkeer. Speciaal voor mensen met opstijgschaamte. Met nog een kleine kanttekening naar de achterruitstickers van vorige week. Kent er nog iemand een sloot met bijbehorende oude koeien? Anders weten wij er nog wel een paar. Verdachte EV’s trekken onze aandacht. De clichéfabriek draait weer op volle toeren. I know nothing etcetera. Hoewel, we blijken een Enigma-machine in huis te hebben. Komt u daar ook wel eens? Op een instructieboekjesruilbeurs? Voor een manual-swap. Moesten we die echt uitleggen? Misschien wel. De link tussen Holland Casino en de RDW genadeloos blootgelegd. Het kan niet op hier in de kerk van het vliegend oliesel. Zullen we anders nog even positief doen over een lage compressieverhouding? Octaan, octaan, moet je dan niet minimaal aan de acht komen? Benzine met brokjes. Maarrr… Riddle me matey. QI in een illegale kopie. Zolang het maar zwart is. Toeters ende bellen op bestelling. Gelukkig hebben we het echt niet over kleur in deze aflevering. Gewoon voor het goede doel zeg maar. Met overlappend plaatwerk en flipflop-lak. Graspolschieten, zo heb ik net geleerd, is een balletvorm. Net als de broer van Kees. Gelukkig blijft plastic gewoon fantastic. Waarom de auto van Joost voorzien is van een antiek steekwapen, geen idee. Ezeltje prik. Of hoe de wereld het verschil kan maken. Eindelijk details, details, details. Gladjes. Gelukkig regent het maar de helft van de tijd trouwens, maar dat ter linkerzijde. Rapunzel, laat je haar maar naar beneden. Rapunzel!!! Plus tard, maman. En dat met zonder achtervolgingsscene. Met of zonder Bruce Forsyth. Ik geloof er helemaal niets van. Bedenkelijke dichtingen brengen ons van onze apropos. Gelukkig hebben we hoge banden met het Britse koningshuis. Het niveau daalt terwijl de stemming navenant stijgt. En dat is over het algemeen een signaal. In dit geval om ons twintigste lustrum aan te kondigen. Een verzoekspecial in de making. Kom op dan! Als GM het wil natuurlijk.

Waarin we zonder enige bijbedoeling wekelijks ons lijstje afwerken. Dag luisteraars. Als klanktovenaars zijn we er weer klaar voor om uw oren te strelen. Al dan niet Nederlandstalig. Er staat enige verwarring op stapel. Hardgekookt gedurende een vijftal minuten. Terwijl Captain Slow onze resident race car driver verbaast met een vlotte verbinding. Waarmee we meteen ook nagenoeg iedere autosnelweg in den lande hebben kunnen benoemen. Alle snelheidsduivels onderdrukt. En met een diepe zucht de beentjes in de lucht. Neemt de helft van ons ook gewoon nog even een fijne meeting mee. Hebben we toch nog iets anders om over te kletsen. Zonder druk. Voeden wij het schuldgevoel nog een beetje. Nemen we daarna de media en daarmee het laatste nieuws even met jullie door. Gewichtige zaken in flinterdunne journalistiek. Werken we verder even de lijstjes af. Gelukkig kan ook Joost zich ergeren, waarvan akte. Koppelen we de dure brandstof naadloos aan het toenemende aantal benzineslurpers. En dat terwijl de exclusiviteit verder toeneemt. Ongesnickerd en wel. No nuts no glory. Wat denken jullie nou? Over lijden en verlossen. De ongesnickerde sticker. Graag gedaan. Zoals wij is er maar één. Keurig. Volgen nu de uitslagen van de Toto en het lossen der duiven. Rustig maar. Waar we de gorilla euh Joost de mist in sturen. Stoffig onderwerp? You wish. Wij van Vette Praat krijgen alles boven. Maar geen paniek, wij stoten niemand uit. De eerste dag modificatie volgens Vette Praat. Met of zonder zacht rubber kofferbakspoiler. Sluiten wij vast het museum in verband met overvolle agenda’s. Stofwolken op nat wegdek. Een slechte naam hoef je niet te verdienen. Die krijg je vanzelf. Kunnen je ouders die gelijk op de achterruit van de leaseauto plakken. Bezingen wij lustig de autojournalistiek van decennia geleden. Wordt het vrijheidsgevoel van onze jongeling danig op de proef gesteld. Het is vast fake nieuws. Net als de melkkoe. Melk komt toch gewoon uit het koelschap van de supermarkt. Willen wij het wel eens hebben over de stikstofdepositie van de gemiddelde boerinnenkalender. En dat geheel zonder kleur te bekennen. Zonder tegenspraak. Met excuses aan de Sesamstraat community en de welwillende medewerkers van de jeugdzorg. En of een dakkoffer wordt gedekt door Dela. Windbuilen die graag doorbomen over schoenmakers. Of hoe alles weer goed komt. De tijd ons inhaalt en het licht nog steeds sneller is. Mits de afstand binnen je private lease contract blijft uiteraard. Hadden we wel eens verteld dat? Bayerisches weißwurst in BMW typemodellen. Volsynthetische frietsaus. E-nummers als basis voor iedere nieuwe frisdrank. De kroeg de baas. Filosofie van de koude grond. Alleen nog kleur bekennen. Gozert.

Waarin we trouw elke automobiele herinnering met jullie delen. Zelfs wanneer we die vers aan het maken zijn. Vallen met ook nog even met een deur in huis. Of met een tergende ergernis. Nemen we dat meteen maar op de korrel. Klikkerdeklik. Niet over plakplaatjes trouwens. Wel over populaire autojournalistiek en daarmee houden we er meteen maar over op. Of hebben we nu beet? Misleiding alom, zo blijkt. Gelukkig hebben wij een superproductie waar iedereen met zoveel plezier naar luistert. Zet de urenteller maar vast aan. Krijsen wij nog even over de grote oceaan op zoek naar het juiste model. Soms lopen we wel eens vast in onze generatiekloof. Wel eens, maar records zullen we er niet mee vestigen. We vragen het anders de baak. Of we verzinnen het zelf, probleemloos. Rijden we even rond via Bicester en nemen we het veld ten westen van Holland. Fail! Nemen wij het even over in afwachting van het volgende grote plan. Met je vingers over de witte lijn de weg vinden. Niet drugsgerelateerd overigens. De atmosfeer is zo ook al hallucinant genoeg. Waarop Marc er even met de botte bijl in gaat. Brandhout voor de winter. Visvergunning vereist. En een tijdslot voor de tunnel natuurlijk. Met een dalurenkaart. Met excuses aan de moeder van Joost. Gaan wij lekker buitenspelen met het ‘nieuwe’ speelgoed, want dat doen we nog het allerliefst.

Een podcast waarin rouw meestal onder de nagels terug te vinden is, maar we deze week het zwart tot ver achter de oren hadden zitten. Huub huub barbatruuk schijnt daar ook iets mee te maken te hebben. Beetje plastisch allemaal, maar zo voelt het gelukkig niet altijd. Wat we niet zijn en wat we liever niet zouden willen zijn. Was het maar zo’n feest. Met een dikke maar. Ondertussen rijden we nog weer, al is het zo nu en dan met een klein opstarthikje. De detail, details, details zullen we ook dit keer niet voor ons houden. In de podcast dan, in deze shownotes gaan we natuurlijk niet teveel uitweiden, want dan wordt luisteren een optie. Dat mag natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Gelukkig zijn er altijd logische vervolgstappen, kwestie van vooruit te geraken. Maar dan zachtjes. Wie de uitleg begrijpt mag een pluim geven, wie voortijds afhaakt is een watje. Kopieën uit het WPH zijn op eenvoudig verzoek te verkijgen trouwens. Waarschijnlijk. In de tussentijd in Koken met Joost Drijfstang in ingewikkelde saus. En wafels toe. Kwestie van een ingeplozen verhaal. Navelpluis als hoofdingredient. Of hoe wij elkaar af proberen te troeven op technisch gebied. Driemaal raden wie dat op zijn sloffen wint. Ik zeg verder niets. Terug luisterend ontdekken dat je op de nominatie staat door middel van een open casting te worden vervangen wekt wellicht enige verwarring op. Interesse? [email protected] is het enige juiste adres. Ga ik mijn krulspelden nog even in doen. Wist u dat er ook motoren zijn met een eigen ladderchassis? Land Rover eigenaren overal in de wereld voelen nu een vorm van jaloezie opkomen. Gaan wij in de tussentijd wat flauwe woordspelingen maken met modelnamen. Ook leuk hoor. Al willen daar natuurlijk vooral niet in overdrijven. We zijn tenslotte geen donderwolken. Ook geen asfaltweg. Haalt Joost nog even een fossiel boven, het is een hobby. Net als Priustherapie, wat me dan weer doet denken dat het echt een crime was om uit deze aflevering slechts 1 titel te destilleren. Het is een smerig karwei, maar iemand moet het doen. Bij deze. Gooien wij er nog een paar Boomer-cliché’s in. Gratis en voor niks. In Den Haag daar woont een Graaf en andere klassieken uit de bundel. Ondertussen even schoenen poetsen en de bandenspanning aanpassen. Doen we er nog wat verhalen uit de oude doos bij, maakt het niet zoveel uit of we die nog kunnen factchecken. Terwijl Joost zich druk maakt over de propellorwerking van een goed slagersmes benadert Marc de luchtweerstand op een wat meer serieuze wijze. Zonder punaises, dat dan weer wel. In de categorie derivaten hebben we deze week de Unicorn. Oh nee, een soort unicorn, wel een beetje feitelijk blijven. Een zeepaardje eigenlijk. Onderwijl wordt de onstelbare vraag gesteld. Pijnlijk. Net als insinuerende peristaltiek. Maar dat gelukkig terzijde. Zolang je maar ziet wat er mee bedoeld wordt. Laten we het samenvatten als lood om oud ijzer. Of kortweg, Amen.

Waarin we de regelmaat er weer een beetje in proberen brengen door op geheel eigen wijze een eindje in het wilde weg te zwetsen. Last minute, dat dan weer wel. Daarom zijn de shownotes deze week een beetje korter. Nog korter. Ciao.

Waarin we lijf van de camping komen. Lekker temperatuurtje, la douce France en vele andere klassieke chansons. Oh wacht het ging hier over andere klassiekers. Ach, die hebben we ook al gezien, en voor de verandering eens niet allemaal met Nederlandse kentekens. Het Franse platteland lijkt toch weer op te leven. En anders wij wel. Hopla.

Waarin we voor de Duvel niet bang zijn om onze mening uit te dragen. Vooral niet wanneer die van de superlatieven aan elkaar hangt. We ons voor deze aflevering in een bijzonder fraai museum bevinden en dat niet onder stoelen of banken willen steken. Net zo min als de kwaliteit van de cafetaria trouwens. Doen we er nog een paar scheppen bovenop. Gemalen Parmezaan dan. Is het Abarth of Abarth, potato, potato, êrrupul zouden ze hier in de buurt zeggen. Zolang je maar consequent bent, toch? Squadra Abarth & Rally Collection. Het lijkt een hele mond vol, maar vergeleken met de namen die prijken achterop veel van de geëxposeerde automobielen is het eerder kort van stof. Al is dat misschien nog wel hetgeen er het meest gemist werd in deze totaalbeleving. Dat ene zintuig dat niet geprikkeld werd. Stof tot nadenken.

Waarin we soms ingehaald worden door onze eigen fantasie. Met een paar kilometer marge uiteraard, we zijn nou ook weer niet zo pietluttig. Kwestie van calibratie van de naald, als klassiekerverslaafde is het niet best wanneer je teveel trilt. Stellen we meteen even de term ‘oud roest’ ter discussie. Gelukkig is de borrel voorzien van een goeie kop. Halen we de band nog even aan. Krijg je wanneer er zo nu en dan een flinke schroef los zit. Korreltje zout zou niet misstaan in deze. Gaan we fijn de discussie aan over taalgebruik, daar waar we zelf nog niet eens eensgezindheid kunnen veinzen over de juiste benaming van diverse onderdelen, laat staan de uitspraak. Doen we verder niet flauw over. Waar was die korrel zout ook alweer? En dan hebben we het niet eens over schuttingtaal. Kwestie van het juiste partituur en op tijd te stoppen. Stop.

Waarin we meestal in het atelier van Anne zitten, maar we vandaag om moverende redenen op de zolder van Miek zitten. Waarom? Nou daarom natuurlijk. Omdat verandering van lucht nooit verkeerd is en we het druk hadden met de spanningsopbouw. Er is een eerste keer voor alles tenslotte. Behalve voor zonder benzine vallen, dat doen we met enige regelmaat. Misschien moeten we daar ook nog eens een kleine revisie van maken. Het is een experiment als een ander, daar blijven we graag vaag over. Zolang je zelf je slingers maar ophangt. Of je sierstripjes, wat je het liefste hebt. Kwestie van altijd positief blijven. Zelfs bij een 33-toeren plaatje. Dat zijn de bijzaken die de hoofdzaak extra glans geven. Net als totaal nieuwe kentekencategorieën die wij moeiteloos implementeren in met dank aan onze luisteraars ontluikende toekomstdromen.

Een podcast waarin we meestal langzaam naar de zonsondergang toewerken, maar we er vandaag eens lekker op tijd aan beginnen. Statistisch gezien is 50 procent van ons in de ochtend wakkerder dan de ander. Vliegen we er gelijk in met dystopische relativiteitstheorieën en andere rouwrandjes aan onze hedendaagse maatschappij. Is Marc tien minuten naar een Cars & Coffee geweest om te verwerken dat Joost het hele weekend op Le Mans Classic mocht doorbrengen. Eenmaal we daar doorheen zijn vieren we het leven door uitgebreid mee te genieten van de verhalen over dat laatste. Parkeren we om te beginnen al even achterstevoren in, kwestie van de schep goed vasthouden. De neverending story of the great Le Mans Mini Marcos. Vertellen we nou eenmaal graag over. En over het kleinste clubblad ter wereld natuurlijk. The print is dead, long live the bookstore. Zoiets. Misschien. Eentaligheid schijnt ook een ding te zijn, mooi toch. Zeker wanneer je net als ons wel eens van de route af durft te wijken. Op zoek naar avontuur, dat spreekt voor zich.

Waarin we voorzichtig schrikken van de prijzen bij de dealer. Waarop we meteen in een spagaat raken over naar welk tijdperk we het liefst zouden terugkeren. Vanuit aflevering 80 terug naar de seventies, of gaan we maar gelijk terug naar een of ander interbellum? Het is in ieder geval makkelijk toekijken vanuit de comfortabele zithoek in de showroom. Business is business as usual. Gaan we nu weer verder in het Nederlands. Onderwijl vervelen we jullie nog een beetje met ons typisch Nederlands consumentisme. Leren we ondertussen nog even dat ons favoriete Zweedse merk met Morse-code werkt. Beunen voor sommigen synoniem is voor upgrades. De discussie is nog gaande. Net als die over de rekbaarheid van bouten. Al dan niet werkwoordelijk. Dat het allemaal buiten ons toepassingsgebied valt dus. Tot op de limiet, dat dan weer wel. Met de kontzak vol centen. Dat waren nog eens tijden. Daar kunnen de huidige stuurlui een puntje aan zuigen. Van punt tot punt origineelste lijn. Maar dan wel met de juiste stoffigheid. Als alles is zoals het zou moeten zijn, kunnen wij dat dan nog ondersteunen? Moet het in de eerste plaats natuurlijk wel passen. De ver van mijn bed show in een regie van Steven Spielberg. Waarbij zelfs Joost dingen uit de geschiedenis blijkt te weten. Asjemenou. De dikke en de dunne worden er ook nog even bij gehaald. Of ze nu willen of niet. De Laurel en Hardy van de podcastwereld, dat is wie wij zijn. Denken we. Keren we weer even terug naar de toekomst om vliegensvlug op te stijgen naar grotere hoogten. Van de regen in de drup noemen we dat. Of spreken we nu teveel kitcariaans? Wat me er aan doet denken dat aanbieders van kitcars in de jaren stilletjes zo’n beetje de hobbybrouwers van nu zijn. Denk ik. Voorbij de E-nummers lopen wij behoorlijk vast. Net als mensen die met te smalle bandjes de woestijn in duiken. Of in de diepvries van de Ikea. Voor als je niet gelooft in balletjes. Hernia, herninee. Gelukkig pakt de tekst ons nog. Mits je de vervoeging van de gebruikte taal wel genderspecifiek houdt, Marc. Jajaja. Plakboeksgewijs. Of was het voorbeschouwelijk? Gaan we nog even aan de slag met het betere cijferwerk en een stukje positieve framing van de publieksfavoriet uit het jaar kruik. Waarbij we lichtjes vastlopen in onze eigen persoonlijke tijdsbalk. In een vloek en een zucht vinden we de nooduitgang, onderwijl aantonend wat we toch al niet wisten. Zie het als een testfase. Zijn we toch weer blij met uitgebreide naslagwerken. Kunnen we achteraf nog eens met de feiten om de oren slaan. Of geslagen worden, naar gelang de details details details en de wijze waarop ze geneukt worden. Explosief materiaal. Of hoe je verandering in banen kunt leiden. Voldoende om nog een addendum aan dit epistel toe te kunnen voegen, maar laten we dat vooral niet doen. Met dank aan de lokale dorpsgarage.

Waarin we heel stilletjes luisteren naar alle mooie en minder mooie facetten van de hobby. Verbouwen we en passant gelijk even een huis, terwijl we in een zomers briesje genieten van de zomeravond. Werken we de lijst van Joost’s avonturen op ons gemakje af. Zingen we met alle plezier een paar jingles live tijdens de uitzending, al lopen de waarderingscijfers daar voor nog wel wat uit elkaar. Halen we het stiefkindje van Stellantis nog even aan, terwijl we het eigenlijk over een elektrisch product van de concurrent wilden hebben. Denk ik. Nog even een rondje langs de boulangerie voor een passend mandje. Hoe zat het ook alweer met het drankmisbruik van de gemiddelde gebruiker? Bovengemiddeld interessante accessoires uit het land van de wijn. Je moet het maar weten te vinden. De neerlandici in ons zwalpen ook weer door deze aflevering, daar kunnen we verder helemaal niets aan doen. Behalve dan de recalcitrantie van anderen aan de kaak stellen uiteraard. Hoe schuin moet je hangen om niet achter je stuur te eten? Het zijn vragen die we niet zomaar kunnen beantwoorden zonder onze laarzen te lappen. Een goede salade gesiers is dan toch net even beter dan het voer van de duivel ska de geitenkaas. Waarin we elkaar blijken te hebben gevonden. Maïs plouf. En dat zonder zonnesteek. Kun je het maximale uit je vakantie halen door je huurauto te laten chippen? Of misschien toch liever aperitieven met dreughe weurst. Met wat dubbele lucht uiteraard. Bromsnor. Formule 1 in Thialf, why nut? Luisteren jullie nog even verder? Dan gaan wij vast een dutje doen. Tot de volgende.

Een podcast waarin we na ons eigen evenement niets te beroerd zijn om zelf op verplaatsing te gaan.

Waarin we in een Theetuin staan voor levend publiek. Joost het groots ziet, ergo het hele firmament als een zaal ziet om te bespelen. Verder spelen we vandaag van oude bekenden en nieuwe vrienden. Alsof we nooit wat anders doen. Klinken we wat enthousiaster dan je van ons gewend bent, maar dat krijg je wanneer de wereld je podium is. Of de oude kar van de buurman voor wat het waard is. Namen we ons hele automobiele hebben en houwen mee om vast een begin te maken op de parkeerweide, maar werden we moeiteloos overklast door een hoeveelheid bezoekers waar we meer dan trots op zijn. Hebben we eindelijk het begrip ‘Gele Briefkaart’ nieuw leven in kunnen blazen, waarmee we dan meteen ook een leidraad hadden voor deze podcast. Vette Praat op verzoek, misschien moeten we er volgende keer ook een DeeJay bij zetten. DJ Vette Plaat. Moet kunnen. Toch. En dan zijn er natuurlijk de 'plaatjes of het zijn alleen maar praatjes' van onze huisfotograaf Anne Nobels. Klikkerdeklik

Waarin we elkaar af en toe van de wijs proberen te brengen, maar we meestal gewoon in details details details verdwalen. Allerlei verwarring meteen wordt opgelost zonder het gebruik van agressieve middelen. Of niet, of wel. Zo gaat dat dan. Er is altijd vervoer in Overslag, maar dat is logisch wanneer de naam van het dorp zoveel met de transportsector vandoen lijkt te hebben. Doen we ondertussen nog even van wat is woke, dat is woke, de blik in haar ogen, die is woke. Of hoe de Gen X-ers een soort van constant worden aangesproken op te direct taalgebruik, maar de gemiddelde Nederhopper diezelfde jeugd weet te veroveren met bijzonder vrouwonvriendelijk tekstgebruik. We worden liever niet beschoten, maar het lekt, het lekt. En dat Limburg een maximum aan minimum autootjes wil toelaten. Met een recept voor wielrenner in penetrante saus. Tot zover het podium voor Joosts’ afkeer van de niet gemotoriseerde techniek en zongedroogde hardlopers. Het steunkousale verband is daarmee aangetoond. Oioioi. Wat is vers, dat is vers, de dope in de olie die is vers. De kerk van het heilig oliesel komt ook nog even om de hoek. Na eerst goed naar links en rechts gekeken te hebben natuurlijk. Zo leren we Joost nog even kalender kijken, terwijl Marc inmiddels eindelijk foutloos de Karren & Koffers Meet Up aan kan kondigen. Het is een nachtmerrie, daarmee Jolly Jumper niet tekort willen doende uiteraard. Komt de Marlboro man ook nog een keer boven water, al weten we helemaal niet hoe we dat precies uit moeten spreken. Vieze verhaaltjes afgezet tegen genderfluïditeit, voor het geval men mocht denken dat details details details altijd over auto’s moeten gaan. Laat dat maar even indalen terwijl Joost nog even los gaat over de tragere medemens. We willen er niet per definitie een medische verklaring voor geven, maar er rijst toch enige twijfel. Met blijdschap geven wij u kennis van het feit dat er ook weggetjes zijn waar Joost ontketend kan worden. Flits. Een slipcursus bij te gladde weersomstandigheden. Aanstellartritis. Waar blauw het oude geel is en Attenborough nog met de zwarte postkoets naar de jungle trok. Laten we daarmee de dubbele standaard van Dhr. van Diën ook maar meteen even aan de kaak stellen. Het welbekende haringkaken uit het nabijgelegen Vliet te Bier. Ondertussen poetst deze de plaat. Oh wacht, het ging over de kleurendoofheid van Dhr. Zaan. Zijn er nog mensen geïnteresseerd in een bezoek aan het Komo-museum? Regelen we. Ratatouille voor als we even niet opletten. Substantieel substantieloos. Voor als het vorm krijgt. Omdat we van afwijkingen houden. Zolang dat maar niet over elektrische supercars gaat dan, want daarin wijken we onderling al uit elkaar. Wat Boy George daar dan mee te maken heeft laten we gemakshalve maar even in het midden. Doen we tussen het geneuzel over nieuwe wagens maar even een update over de Karren & Koffers Meet Up die aanstaande is. Vinden jullie ook leuk toch? Met een tekort aan overgeprepareerd voedsel doen we zelf ons infotainment wel. Vers van het vat. Zoek het uit. Promoten wij in de tussentijd onze voorzichtige merchandise-ideeën. Heel voorzichtig. Voor je drie keer met je ogen hebt geknipperd enzovoorts. Het is ook heel geen 4 oktober trouwens. Moeten er in aanloop naar Roost Warendin hier nog meer mensen ingewijd worden in de geheimen van Le Nord? Of weten we allemaal wat een Ch’ti is? Soms worden er met zulke technische termen gegoocheld dat je voorzichtig aan ophanging begint te denken. Al goed dat de onschuld prevaleert. Dan hebben wij nog stof voor een volgende keer.

Waarin we soms op onszelf vooruitlopen en een andere keer vlotjes achter de feiten aan sjouwen. Pensioenleeftijden een hot item zouden zijn ware het niet dat het zou kunnen dat we koud zijn voor die tijd. Niets dat met een warmhoudpleister niet kan worden opgelost. Of gearchiveerd, dat kan natuurlijk ook. Mits met de juiste stofjas en een eervolle vermelding voor de juiste rijping. Wie schrijft die blijft, zen of niet. Waarom anglicismen tot spraakverwarring kunnen leiden wanneer ze slechts uit gemakzucht worden gebruikt. Al goed dat we geen lange tenen hebben. De edele kunst van het benzine snuiven leidt ook al tot enige ruis. Met een Youtube placebo kom je natuurlijk een heel eind. Zelfs wanneer je het hebt over das Durohr. Kun je een platvis eigenlijk rijden met platvoeten, of wordt het dan te platvloers? Is een massaprobleem eigenlijk ook een vorm van fatshaming? Laten we zeggen dat we nog in een testfase zijn. Met je rug euh uitlaat tegen de muur. Misschien toch niet zo’n heel goed idee om zoveel moeilijke woorden te gebruiken. Doen we er nog even een streepje Plastic Bertrand overheen om een nieuwe discussie aan te zwengelen. Boterpraatjes ter overtuiging. Los van het vraagstuk in welke kamer we de boter op ons hoofd leggen. Spectaculair op zijn minst. Misschien moeten we maar eens op zoek naar een herbestemming voor deze podcast. Aangezien er over smaak niet te twisten valt, vellen we ons oordeel met enig voorbehoud. Tellen we even het aantal vrienden met groeiende aantallen kinderen. Voor zover de vergrijzing nog niet is doorgezet. Is de binnenkant van een frikandel eigenlijk ook een tint Komo-grijs? Of meer komodovaraan? Laten we het anders nog even over handzeep en -verzorging hebben. Zijn nagelborsteltjes echt het werktuig van de duivel, of gewoon een ondeugdelijk product? Doen we er gelijk nog een stukje productontwikkeling bij. De vingerloze vaatwasmachine of de natte droogstraler. Er moet nog even aan het idee gesleuteld worden. Praten wij ondertussen nog even verder over vroeger en vroeger. Bewust of onbewust, maar dan zonder reden. De Staat van Taal omgevormd in De Taal van Staat, of was het De Staat van Staal. Laten we er rap overheen gaan. Kunnen we nog beter om onszelf lachen. Man o man o man… Ontdekt onze jonge snaak dat er knoppen in zijn Zweedse vriend zitten die muzikale ambities hebben. Of hoe overbevissing kan leiden tot een internationale merkenstrijd. De Tour Féminin start dit jaar in het Franse Dieppe. Kunnen ze een kustetappe lekker dichtbij afsluiten met een bergrit. Is er ophef over onduidelijkheden bij de berichtgeving over de adviezen van Mr. Visser. Oh en langs de weg, weten jullie al dat we op 13 juni aanstaande een fijne Vette Praat de podcast Karren & Koffers Meet Up houden? Echt waar hoor, van 10 tot 14 uur in Theetuin de Mol in Overslag. Check vooral onze website. Met live-opnames en vooral veel gezelligheid. Luister snel naar onze tipje-van-de-sluier aflevering. De bruid krijgt het er bijna koud van. Spreken we gelijk even af met voorheen de vloeibare wens van Joost’s ouders. Roepen we meteen even de Allegro-nerd op. De broer van het paard van Sinterklaas komt ook nog even langs trouwens. Of is dat dan weer van onderzijde naar gener zijde? De vraagstukken des levens worden niet geschuwd. Moeten we misschien woordspelingen niet proberen te vertalen. Waarom niet? Nou daarom. Of hoe je in vredesnaam twee kratten bier tien jaar over datum kunt laten gaan. Frappant of niet, het kan gewoon. Opruimen is gewoon nergens goed voor, zo blijkt. Amen.

Waarin we meestal zelf ook niet weten waar de aflevering van vandaag weer naartoe gaat. Charlie de ingewikkelde rekensommen van zijn baasje omtrent zijn fixatie met soixante-neuf goed getimed komt verstoren. En dat terwijl men grof geld blijkt te betalen voor autootjes met zonder kilometerstanden en wij daarop naadloos los gaan met wat ongefundeerde theorieën. Draaien we onze hand niet voor om. Raken we meteen verstrikt in de interne codes van de firma Mercedes-Benz. Gewoon omdat Joost stiekem beter is in E-nummers dan wirtschaftswunderziffern. Gelukkig heeft hij daar geen minderwaardigheidscomplex bij. Of dat kilometers niet heilig zijn, koe of niet. Al best dat wij over het algemeen niet bezig zijn met vraagstukken over het vangen van hazen. En dat terwijl Joost tussen neus en lippen door even laat weten dat hij vrienden heeft. Good for Joost, hoe het voor die vrienden moet zijn laten we maar even in het midden. Kunnen jullie horen dat wij heerlijk in de tuin zitten trouwens? Wij zitten namelijk heerlijk in de tuin. Vinden we fijn, noem ons vreemd, noem ons excentriek, we trekken het ons niet aan. Verdiepen we ons in de nagelnieuwe My Little Pony registratie van de Franse overheid. Gelukkig kunnen we meteen over een andere boeg verder. En dat heeft dan weer niets met scheepvaart te maken, maar meer met aanleidingen tot echtelijke twisten. Met de hand, dat dan weer wel. Het lijkt wel koffie zetten. En nee, dat is niet perse een verwijzing naar onze Karren & Koffers Meet Up op zaterdag 13 juni aanstaande, maar iedere hint naar die fijne bijeenkomst is natuurlijk louter op toevalligheden gebaseerd. Onze ambassadeur van de week is druk aan het stuiken geweest op de struikelfeesten. Op een mooie pinksterdag, samen in de zon. Nemen wij een podcast op, kan ook een behanger zijn. Iets van dien aard. Worden we ineens ook gewoon landelijk gepromoot, waarmee we dan niet perse de lokale polders bedoelen. Blijken er ook onder podcastmakers mensen te zitten waar zo nu en dan een vijs los zit. Verholen paniek effectief verborgen kan worden onder een laag dikke cool. Zie het als een tip van Vette Praat. Gratis ende voor noppes. Iemand nog een brommerdropje voor we aan de buikschuivers beginnen. Het aantal takten laten we tactisch in het midden. Het is weer eens een ander geluid, ja toch, niet dan? En dat dan met een correctiefactor in de vorm van een gele briefkaart uit Qatar. Dat voorrijders niet opschieten omdat ze een beetje ruiken, tja het is niet anders. Waarbij we qua details details details dan graag weer even teruggrijpen op het beter weten dan de kenner. Waarom ook niet. Het geloof in het geilig oliesel komt in elk geval weer knetterhard om de hoek. Citroclopedie, Cyclopedie, de Kleine Winklerprins is er niets bij. Alle hens aan dek voor de scepticus. Hoezee, hoezee, hoezee. En dat volledig zonder hoon. De ontdekking dat wij het niet alleen zijn die af en toe doorslaan lossen we naadloos op met een functie elders, euh nee, dat was het niet. Nou ja, luister zelf anders gewoon. Deksels of drommels, maar geen trommels. Zen en de kunst van het zwembadonderhoud. Robert M. Pirsig draait zich nog een keer om. Zo bezoeken we nog gauw even de far west in een zinloze poging de klompvoetgeneratie in hun witte flatgebouwen weg te houden bij de nerds met hun even zo witte benen. Zonnebrandcreme in de strijd tegen de populaire wetenschap. Krijgt u van ons nog het recept voor platvis panamera, het bekende Duitse zomergerecht. Betrekken we er meteen de gebroeders Ludolf nog even bij. Soms bedenk je de mooiste woorden pas na de podcast, hierbij introduceren we rapapapa rapapapa het schaamglas. Need we say more. Waarschijnlijk wel, maar dat doen we nu even lekker niet. Goed verhaal, maar net niet kort genoeg.

Waarin we druk doende zijn met de voorbereidingen van Karren & Koffers. Wanneer dan? Nou nu natuurlijk, maar de Meet Up zelf is op zaterdag 13 juni van 10 tot 14 uur bij Theetuin De Mol in Overslag. Kun je gewoon naartoe rijden met je klassiek navigatiesysteem aka de Michelinkaart. Of wie wie de weg wijst. Van toen het milieu zelf nog niet zo vriendelijk was. En aardappels nog heet geserveerd werden. Dat we gruwelijk ons best doen om er iets moois van te maken. Voor ons, voor jullie, voor de lol vooral. Dat is natuurlijk een flinterdunne belofte, zo’n beetje als het voorgecorrodeerde materiaal van een Franse parapluie. Enthousiasme is een bescheiden vorm van ergens blind induiken. Daarbij leggen we de oorsprong van de luchtgekoelde motoren nog even uit, blazen we nog wat vis en pletten we nog wat originaliteit. Doen we tussen neus en lippen door ook nog wat met de definitie van de transaxle. Goochelen we een beetje met druklagers en andere dwarsliggende onderdelen teneinde te voorkomen dat we met stenen gaan slaan. Zingen we en passant nog even mee met Anita Meijer, doen we verder niet moeilijk over. Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is mag een Panhard restaureren. Schijnt een overeenkomst met de 80-jarige oorlog in te zitten. En ja natuurlijk gebruiken wij liever Saab-onderdelen dan producten van de visboer. Misschien is dat ook wel lekker met krenten, maar wij leggen ze liever op de bank euh in de pap. Damn wat verwarrend weer allemaal. Gelukkig is onze Joost pietje precies genoeg om alles de goede kant op te kloppen. Schijnt dat hele six seven gebeuren al in de jaren veertig te zijn uitgevonden in Levallois bij Parijs. Zo leren we nog eens wat. Bijvoorbeeld dat de jeugd van tegenwoordig anno vandaag een baard draagt. Huize Herrie tot stilstand was gekomen, maar langzaam weer uit het dal omhoog kruipt. Nu ja, langzaam is natuurlijk niet helemaal het ding van mijnheer van D. Dat tempo drukt Marc met zonder ka dan wel even voor ons. Succes gegarandeerd. Efficiëntie een aandachtspuntje zou moeten zijn tijdens de rijopleiding. Bijvoorbeeld bij het blokje om rijden. Daar kunnen we heel mooi over verhalen, wat we dan ook zeker niet na zullen laten. Niet geheel zonder verstrikt te raken in de wereldgeschiedenis. Roaring allemaal. Iets met knikkers en een voorkeur voor links zwemmen. Waar meningen er niet toe doen daar waar we zonder banden nergens heen gaan. Blij toe dat we post krijgen uit Qatar met het verzoek om door ons onder tafel gekletst te worden. We voldoen graag, al zijn we niet zo heel vloeiend in Dollar. Daarbij leggen we nog graag even uit wat er allemaal mis zou kunnen zijn met pindakaas. Kun je er nog zo groot mee geworden zijn. Weet je wat lekker is? Mooi, vergeet dat dan niet te delen op [email protected] Wil je mooi weer op vakantie? Eet een reiswafel en het blijft gegarandeerd droog. Moeten we het altijd over auto’s hebben, of gaat dat gewoon automatisch? Het was bijenwas, het is bijenis, het wordt bijenwordt. Dat liep weer gesmeerd. Of soepeltjes, naar gelang waar je inhaakt in de podcast. Waarmee we het gebruik van het vingertje absoluut niet willen samenvatten als een compliment. Stoppen met water geven helpt niet bij volgroeide manspersonen. NFP of niet. Dat de details, details, details er vaak toe leiden dat er zo nu en dan een anglicisme in de taal sluipt nemen we daarbij maar voor lief. Zolang we maar aan de specificaties blijven voldoen. Wat op zich weer een gevaarlijk precedent schept dat onvoorwaardelijk leidt tot uitweiding en online onderzoeken. We luisteren even met een half oor en een slap handje. Dat krijg je wanneer je te woke probeert te zijn voor onze leeftijd. Gelukkig hebben we wel de juiste motoriek voor deze toepassing. In een klap terug naar het najaar van 1973. Tijdreizen met Vette Praat de podcast, vanaf nu in de merch-shop op vettepraat.nl Gottegottegot van het geilig oliesel. We hebben een winnaar. Waarbij de dichtheid van de fractie tot onbeheersbaar bestuur leidt en wij lijden onder de onbestuurbaarheid van het beheer. Dat laten we verder maar over aan onze marcetingafdeling. Vooruitgaande vooruitzichten achter ons latend werken we langzaam toe naar de climax. Zonder Coventry, voor de bijdehanterikken onder u. Waarvoor dank.

Waarin wilde plannen soms gewoon plots werkelijkheid worden. De Karren & Koffers meeting een feit is. Met datum, locatie en al. Ondanks Youp van ’t Hek die de oude garde nog wel kent. Hete olie, lauwe thee en veel goede verhalen. Wij zijn er klaar voor. Wat dan meteen een hele discussie over alcoholvrij bier oplevert. Niets is tenslotte zo puur als de cola zonder rotsen. We gaan moeten, we gaan groeten, en meer van dat moois. Zegt dat voort, roep het luid enzovoorts en oh ja, zet het even in je agenda. Zaterdag 13 juni 2026!!! Verkansie voorbij, warme bakker ingeschakeld, het ijzer smeden als het heet is. Ondertussen likt Joost de wonden van zijn vakantie die noodgedwongen wat minder strak georganiseerd bleek dan verwacht. Putdeksels en potholes niet hetzelfde zijn, maar in beide gevallen niets met een hogesnelheidslijn te maken hebben. En dan overdrijven we nog niet eens de helft. Ondanks nederlandstalige artiesten met een vermeende drugsobsessie blijft Marc ontkennen dat Vette Praat binnenkort omgedoopt moet worden in De Dwarsligger. Nog een geluk voor Joost, want die was al bang binnenkort met een pompkarretje op pad te moeten. We rangeren nog even ons rijtuig het goede spoor op en dan zwieren we de gelijkrichter maar aan. Benzine? Wasda? We doen vandaag geen accentjes, nouja, bijna niet. Mijn mijn is van mijn. Maar we willen wel delen hoor. Hard als graniet, zo zijn we, lieve luistervinkjes. Televisieformats komen en gaan, terwijl ondertussen het konkelfoezen niet van leien dakjes gaat. We oefenen op motorrevisies met de ogen dicht. Nog een geluk dat alles altijd goed komt. Theoretisch meten met luchtankers leidt dan toch weer tot enige vertraging, maar wat wil je, wanneer je de aflevering begint met allerlei verhalen over treinen. Nogal een geluk dat er voldoende ontkenningen in de taal bestaan om iedere vorm van schuld af te schuiven op nietsvermoedende voorbijluisteraars. En dat dan op driemaal woordwaarde. En nou niet zeggen dat jullie niet gepamperd worden. De verleiding om te gaan pilsen is bij de een al groter dan de ander, maar om nou met je skelter de Alpen over te trekken. Dan kun je net zo goed auto’s assembleren in de kelder van het lyceum. Of het openbaar vervoer nemen. Nee, Marc, gedraag je. En anders misschien ook niet, maakt het hier allemaal net wat sappiger. Trekken we het begrip cycloop met hulp van een luisteraar net een tandje verder. Doen we verder niet moeilijk over. Waarom sommige motorfietsen wel twee voorwielen mogen hebben, maar geen twee koplampen. Dat vragen wij ons af terwijl Spotify de automarkt overneemt zonder dat iemand het in de gaten heeft. Of hoe klemtonen de overhand nemen in deze aflevering. Kunnen we gelijk even langs de bouwmarkt om een doosje zelfstappers, voor als we onze Tesla niet terug kunnen vinden en we niet met de Kabinenroller naar huis durven. Het aroma komt je tegemoet, behalve wanneer het voor je rijdt natuurlijk. Verder zouden we eens na moeten denken waarom iemand een eiland lucht noemt. Dan kun je net zo goed fan worden van een Triumph TR7. Als dat niet teveel gevraagd is natuurlijk. Gelukkig zijn er nog mannetjes in schuurtjes met leuke verrassingen. Dansen we meteen nog even de Samba, waarom ook niet. Dat is zelfs voor Marc makkelijker dan het determineren van het exacte uitvoeringsniveau van een auto waar hij op 300 meter afstand achter heeft gereden. Kwestie van efficiëntie naar het schijnt. Het kan ook een soort van gezichtsbedrog zijn, we laten het aan jullie om daarover te beslissen. Zeg maar de Allegro van de brillenwereld. Doen we meteen nog even een moderne rubriek tussendoor. Of hoe we ons verbazen over de incognito omvang van het huidige wagenpark. Waarbij Joost zich dan uiteraard zorgen maakt of er in de toekomst wel voldoende auto’s op de startgrid zullen passen. Krimpdesign is een woord dat hierbij boven komt drijven. Je zou van minder hondsdolheid op doen.

Een podcast waarin we soms minder energie hebben, maar dan is er gelukkig altijd wel ergens een lader voorhanden. We de groenteboer niet verantwoordelijk houden voor onze wiskunde- schuine streep talenknobbel. We dankzij enkele eenvoudige ingrepen plots een totaal nieuwe studio ter onzer beschikking hebben. Kwestie van prioriteiten. Dat verder niet alles symmetrisch in de nieuwsbrief heeft gestaan zal verder geen venijn opleveren denken wij. We wachten nog even tot de veestapel ingeremd is, da’s verder niets bijzonders. Pitstopspul op de oprit als grootste bezuiniging van de week. Hoe mooi is dat? Niks mooier dan een nieuwe plek en nieuwe spullen. We voelen ons al helemaal op onze plek. Elzasser specialiteiten a volonté. Zonder toegevoegde vezels uiteraard, om stopping te voorkomen. De puntenslijper draait overuren, hoewel, eigenlijk moet je natuurlijk het potlood draaien. Het is allemaal minder makkelijk dan het lijkt. Je zou van minder bankroet gaan. De duivel blijkt toch weer in de details, details, details te zitten. Allicht dat wij weer onder de extremen vallen, naar het schijnt. En dat terwijl er lichte paniek ontstaat door het gehalte slecht leverbare onderdelen. We ons af durven te vragen of Duitse en Chinese onderdelen uit hetzelfde doosje komen. Wat overblijft is twijfel in alle mogelijke betekenissen. Honki tonki pianissi op zijn sinaasappelkissie. U vraagt wij draaien. Liever een vraagbaak dan een klaagmuur. Punt andere lijn. In theorie in ieder geval. Over leren rijden in zwartwit en andere kleurrijke anekdotes. Bijvoorbeeld of je met plastic beter kunt rijden dan met vezelversterkt papier. Wij van Vette Praat raden het niemand aan. Beetje flodderig verhaal inclusief bloempot. Proost. Gelukkig is er nog afleiding in de vorm van een stukje geschiedenis. Doen we er gewoon gratis bij. Alleen voor vergunninghouders uiteraard. Alcoholcontroles jonger zijn dan sommige bestuurders en wij het graag op zeker spelen. We het graag even willen hebben over multifocaal autowassen en de sporen die worden nagelaten op onze stembanden. De patenten vliegen weer in het rond. We laten er voor het gemak meerdere visies op los. Tweestemmig veiligheidsglas met dampremmende werking. We bedoelen maar. Er is nog werk voor de Hans Andersen van deze wereld met de ontdekking van de vochtinbrengende brillendoekjes. Voor we vergeten proberen we toch zoveel mogelijk vast te leggen. Dat zijn toch vreemde facetten na de markt en dat zonder werking. Dan weet je zeker dat het een knalsucces wordt. Met Dick van Dyke en Benny Hill in Technicolour. We nog even een overall omzomen met een stroboscoop en andere garageperikelen die het vermelden meer dan waard zijn. Van katten, aandrijfassen en mispels die niet willen rotten. Red mij uit die narigheid en andere noodkreten van gelijkaardige strekking. Voor je het weet heb je het volledige magazijn leeggeschoten. En de kans dat je dan de zeven verschillende in de papieren catalogus opgegeven juiste verkeerde onderdelen op voorraad hebt zal zienderogen kelderen. Beloofd. Dat fiksen we gewoon wel even bij de buurman van Bruutsterdam. Om even bij de kern te blijven zullen we vooral voorzichtig blijven. Zo zijn we dan ook wel weer. En dan willen we ook nog graag even de lijdensweg van de containerplaatsing aan de wereld overdragen. Bij deze. Met gepland onderhoud en al. Zijn ashoezen trouwens niet gewoon de oplossing voor ruimtegebrek in het crematorium? Durf te vragen. Wat werkt zonder te weten wat werkt. Waarmee we het vakantieseizoen maar gewoon officieel voor geopend houden. Wat gaat het snel hè?

Waarin we tussen de bedrijven door om joost zijn vakantieplanning heen laveren. Onderwijl doorgronden we de Franse telmethodes, wetende dat het niet voor niets is dat Duitse filosofen beter te begrijpen zijn. Boerenbedrog, naar het schijnt. Zoeken we het nu even niet op, misschien later, misschien ook niet. Glad ijs in april, het kan, het kan. Innovatie is toch wel ons ding, zeg maar. Al sinds de millenniumbug eigenlijk. Toen Minitel nog gewoon een ding was. Van toen wij nog niet eens via de telefoonlijn konden inbellen op het internet. Oh dat waren de dagen. De bewoners van het hol van Pluto worden voor eens en voor altijd gedefinieerd, terwijl we gaandeweg ontdekken dat we over het verkeerde Europese land aan het praten zijn. Frans kent mij wel enzovoorts. Au suivant. De Brexit ook nog even wordt gefileerd, al was het maar omdat we de term Ukelians graag willen introduceren. Druiloren zijn geen kniesoren, dat jullie het even weten. Hendrik de achtste aanleiding geeft voor royaltytalk en Astrid Joosten een bijrol krijgt in onze podcast. God save the Queen en the devil wears Prada. Wat Johnny Rotten tegenwoordig draagt laten we in het midden. Daarvoor moeten we eigenlijk terug naar de oudheid, maar gelukkig weet Joost de weg. De toestand daarvan durven we lijnrecht terug te voeren naar de laatste echte grote autofabrikant op het eiland. Doen we tussen neus en lippen door nog even de Goodwood Members Meeting aan. Ach moederlief, waar is mijn donkere zonnebril? Of je nog worst lust. Naar horen zeggen schijnen die members liever naar Luxemburg of Zwitserland te gaan, dat overigens geheel terzijde. En dan nog wat details, details, details over een circuit en hele grote grasvelden. Gelukkig wordt er voor een keer niet gevoetbald. Of hoe autoracen en Superman een gezamenlijke bedreiging vormen voor het laatste restje koraalrif. Gelukkig hebben we nog een koppel beren om ons groene hart er uit te rukken. Dat is wel eens lastig, maar nooit zo lastig als honderd jaar geleden. En weer die Royals. Sorry voor de geschiedenisles, een volgende keer gaan we terug naar de toekomst. Heel stiekem. Zoals we met onze Bugatti door de tunnel sluipen in onze wildste dromen. Of met onze hele snelle vrachtwagen, dat mag ook. Het zal wel nooit gebeuren, dat is dan weer sneu voor ons. Dat wel. Maar nog niet zo sneu als een circuit zonder bie… euh een opengereten klassieke race-auto. Heel gevaarlijk, dat autoracen. Bijna net zo gevaarlijk als spelen met fietsen op een jachtgeweer. Om zomaar even een zijsprongetje te maken. Kleiduiven fietsen. Zoek het maar even op. Het is wel een blik wormen wat Marc hier open trekt, want de term ‘fiets’ maakt bij Joost altijd onvermoede gevoelens los. Hele diepe. Het is een grote vlek, naar het schijnt. Maar dan met liefde. They tow horses don’t they? Vooral sinds ze voornamelijk op kleiduiven schieten natuurlijk. Al trekken sommige paardjes dan weer vooral hard aan teugeltjes. Je maakt wat mee onderweg. Echt waar. Op de boot, in de boot, zolang het maar drijft. Een olietanker is er niets bij. Iets totaal anders. Een monoposto of een monoloog, wat is er in een naam. Of zoiets. We wachten op de reprise, terwijl we in de tussentijd Sir Winston Churchill proberen te reanimeren. We doen ons best, we beloven niets. We blijven vrienden, ok? Ook wij zijn immers niet voor een gat te vangen. Dan nog even een Karren en Koffers-meeting regelen. Dat gaat ons lukken. We houden je op de hoogte. Houdt ons maar in de gaten. Regelen wij in de tussentijd de dweilband. Avec une phare zeg maare. Wanneer de slordigheid overwint en je de cyclopen niet ziet aankomen omdat ze zo slecht verlicht zijn. Wanneer de corrigerende tik niet meer helpt en ook auditieve signalen niet meer afdoende uitwerking hebben. Ik was het niet. Stippen we nog even de onderdelenschaarste aan zonder meteen tot een sluitende mening over de oorzaak laat staan een sluitende oplossing te komen. Sorry daarvoor. Het is een dingetje.

Een podcast waarin we normaal gezien de Kamasutra niet parafraseren, maar we voor aflevering soixante neuf wel heel erg in de verleiding komen. Waarbij we meteen willen benadrukken dat we deze versie hebben gekuist door ze schoon te likken. We een langzame fobie voor slagbomen ontwikkelen alsmede een voorkeur voor oranje jumpsuits. Joost dreigende taal uit, die Marc onmiddellijk weet te pareren. We het uitzonderlijk over autogerelateerde zaken zullen hebben. We ondertussen onze diverse lichtsteden door elkaar blijven halen. De truttenschudder een steeds groter deel begint uit te maken van de communistische propaganda die ons meer en meer in de ban krijgt. Het vingertje een steeds visueler gehalte begint te krijgen. De verzorgingsstaat in Eindhoven lijkt te culmineren, het Brabantse Luxemburg zeg maar. We Joost in het vervolg misschien beter Toos kunnen noemen. Niet omdat hij zijn genderidentiteit in twijfel trekt, maar juist omdat hij een grote aantrekkingskracht op Henken blijkt te hebben. Toekomstmuziek uit het verleden, voor wie nog volgen kan. Oempaloempa’s op Koewachtse wijze. De details volgen nog, al was het maar omdat ze niet graag vergeten worden. Daar waar het Marc alweer allemaal te snel gaat. We zelfs onze automobielkeuze aanpassen aan het thema van deze week. Finding Dory tussen de platvissen. Na tweeëntwintig jaren in dit leven, maken we een testament op van een distributieriem. En van een zonnig weekend vol oud roest. Barsten we uit onze lijstjes en de nerderige grapjes. Zo nerderig dat we ze moeten uitleggen. Binnenstebuitenwitzen. Meer Marken dan Marcen. Houdt uw notitieblok paraat. We onderzoeken en passant of we in de toekomst dan toch op bamboe kunnen rijden. Een visgraat zonder platvis een probleem is gebleken. Gelukkig hadden we beloofd dat we het netjes zouden houden. Kip ook deze week het meest voordelige stukje vlees blijkt. Zelfs met beter leven sticker. De blije vogel zeg maar. Zijn we al verwarrend genoeg? Nee, dan laten we onze seventies snor nog even wat langer groeien terwijl we cowboyhoeden passen. Gelukkig zijn er daarbij geen persoonlijke ongevallen gebeurd. Seventies snor? Met een Oldsmobile Vista Cruiser erbij? Where’s Donna..? We meehuilen met de wolven op de jankbijeenkomst. Op de bumper van de brave belastingbetaler plakken. We het zilvervisje nieuw leven inblazen. Alweer een binnenstebuitenwitz. Het loont toch echt om onze verhalen te luisteren, wil je nog een beetje kunnen meepraten met de grote jongens. We steeds langer moeten opblijven om af en toe nog eens een niet functionerende stuk autoverlichting te kunnen spotten. Gelukkig dat Joost nog fluks de g-spot weet te vinden (sorry, het blijf aflevering Soixante-Neuf natuurlijk). We post mortem ontdekken waarom ’s werelds grootste fabrikant van beige taxi’s een omkeermechanisme in haar oorspronkelijke hatchback had gebouwd. Allemaal voor niets zoveel moeite gedaan om de koplampjes te vervangen. Bij deze presenteren wij met trots de Mercedes Urvan. Nee, niet de oersprinter. We onder de indruk zijn van de nieuwste manier om het wereldnieuws met een vrolijke blik tot ons te nemen. Duwen, anders fietsen. Bijvoorbeeld op een mountainbike met een unobtanium lichtblauwe kleur. Begrijpen wie het begrijpen kan. Spam, spam, spam and eggs. Met dank aan het eendaagse abonnement bij Odido. Het bekende kruimelspoor. En nee, de brandweer rukt niet uit voor een broodrooster. Mengsmeringperikelen uit de oude doos. Dat gaat naadloos over in de kleur stormachtig grijs. Ongeveer precies. Spice Girls die beter zitten dan het gemiddelde tuinhuis. Wij hadden het liever niet gezegd. We blijven op afstand. Plastic fantastic of in de betere nouvelle vague style, Le Plastic c’est Fantastique. We ons ook afvragen waarom de marketingafdelingen van Tesla en Toyota zo nauw samenwerken. Soepeltjes. Of toch weer niet, want we gaan moeiteloos 50 jaar terug in de tijd om weer bij exact hetzelfde onderwerp uit te komen. Dat dan weer wel. Blokkendozenmekaniek. Dat het er ondanks de naam van deze aflevering ook gewoon naast kan hebben gelegen. We Videoland nog een idee aan de hand doen voor een nieuwe televisieserie. Met de Zündapp naar Monteverdi High. Hollandse groente tussen de middag. Kun je trouwens met een opgerolde cheque ook cocaïne snuiven? Asking for a friend. Gelukkig worden hier in de studio de hoofden nog gewoon lichter van een paar nieuwe remblokken. Daar kun je ook zonder asbest beter niet aan snuiven lijkt ons. Glaasje op, laat je glijden. Zelfs bij temperaturen boven nul. We graag nog even terugkomen op de marketingafdelingen van de T-merken, want blijkbaar staan de nieuwe remblokken ook ingeschreven bij de burgerlijke stand. Waarmee we naadloos aankomen bij auto-onderdelen waarvoor je allebei je nieren zou moeten verkopen. We zoeken het even voor je op. In de tussentijd, tot volgende week.

Waarin we liever wilde plannen maken dan dat we op de bank voor de televisie hangen. De lentekriebels komen voor ons een week te vroeg, maar gelukkig zijn we volgende week toe aan aflevering 69. Joost wordt er een klein beetje opgewonden van, maar dat keren we wel weer om. Het is nog steeds om uit te houden, ondanks het vingertje. Het inderedevallerige wordt hardnekkig onderdrukt of is het nou hard de nek omgedraaid? Je zult maar zulke grote broekzakken hebben, terwijl de productie van Apple’s Air-producten stilvalt wegens een gebrek aan helium. Ik wil de grootste hebben, maar volgende week pas. We in het kader van de nek omwringen ende de kop indrukken van een irritant Belgicisme een niet nader te noemen heet hangijzer ter sprake brengen. We dus wel eens een Vlaming spreken, maar ja, maar nee, jawel, dat doen we wel. Mea vorstin culpa enzovoorts. Je maakt wat mee. Een nieuw begin, een Frans kasteel. Oh nee, wacht, da’s weer helemaal iets anders dan een Frans hok met incontinentieproblemen. Daar lopen we trouwens ook nog niet meteen mee weg, maar dat terzijde. Je zou er beroerd van worden. Daar komt Zwabbertje, rare Zwabbertje, daar komt Zwabber met zijn kuisversleten verdeler. Zing maar mee. Utilisez votre frein moteur. Kortom werk aan de winkel, al goed dat het weer aan de beterende hand is. Gelukkig hebben we nog winkelkarretjes voor we aan de beurt zijn. Blijkt Joost nog nooit van jarretelaandrijving te hebben gehoord en Marc twijfelt aan zijn fotografische basishouding. Helaas overschaduwt door nieuwe pijnpunten in de vorm van kofferbakrekjes op auto’s waar dit in zijn zuiverste vorm alle zicht zou moeten ontnemen. We samen verder twijfelen over de veralgemening van de term Taxi voor elfenbeinweisse Duitse producten en de achterhaaldheid daarvan. Gelukkig zijn er nog helden met opgeleukte Koreaanse supermini’s. Wij hebben liever eend uit blik overigens. Geheel nieuwe gebiedende wijzen die de platvis over een kam scheren met grote vijfdeurs sedans (ja, dat kan) uit het land van de Galliërs. Ramptoerisme op het grote wijde web, dat bestaat toch niet? Breek uit je vel, om nog eens een klassieke Vlaamse chanson boven te halen. Houd je hart vast, of je zonnebrilhouder, mag allemaal. Laten we dan ook meteen de ideale cabriohouding bespreken, dan kan het voorjaar echt beginnen. No cabrio’s were harmed during the taping of this episode. Veganisten geen auto blijken te mogen rijden, wat echt wel medium raar is. Opnieuw de Ssssssssang Yung Musso door het beeld komt schuiven. We proberen het te voorkomen, maar het blijkt sterker dan ons. Al goed dat we al eens een bruine beer of een eland een lift kunnen geven. Niet dat we daarmee willen flexen, maar toch. Het Stellantis bashen ongewild toch weer een hoge vlucht blijkt te nemen. Waar het hart van vol is waarschijnlijk. NFP blijkt te staan voor Nous Fabriquons Pas. Je begrijpt al waar dit heen gaat. Scandaleux. De kerk van het Geilig Oliestel de onderdelenvoorzienigheid predikt. En voorzichtigheid jegens bepaalde vissoorten een producteigenschap mag worden genoemd. Zalige tweede bashdag trouwens. Wie is het haasje? Die is het haasje. Daar zaten er twee heel parmant enzovoorts. Neem de bundel er bij en zing mee. Marc cycloopmoe lijkt te worden. Hij belooft beterschap. Eens kijken of er een behandeling te vinden is tegen Chronisch Cyclopisme. En ja, die gratis opvoedkundige tip krijgt u er gratis bij. Onze lieve vader die onaardig lijkt, uw rijk wil komen, uw geschiedenis gewist en uw titel pakkend. Zolang ons bootje er maar door mag. De onthullingen niet van de gebakken lucht zijn. En dan hoeven we niet eens te knippen. Marc zich du moment beseft dat zijn Franse hok in wording een behoorlijke link heeft met de thema-tune van het A-team en daar nog heel even aan moet wennen. We beloven het niet langer te verkleinen. Echt niet, op onze scoutszieltjes. Amen.

Waarin we liever geen slapende honden wakker maken maar we onze stiekeme liefde voor Jaaaaaags niet langer voor ons kunnen houden. Voor de allerberoerdste periodes, dat dan weer wel, doen we niet moeilijk over. We bij lila niet meteen aan een Jaaaaaag denken, gelukkig is een op een emmer nog geen titel van een Pornhubvideo. Twee keer genieten nog gelukkiger het antwoord is op de foutste grap over onzuinige automobielen die we kennen. Daarmee is meteen het ‘ooit eens idee’ verworden tot een langetermijnplanning, terwijl we qua hondenkeuze toch bij hoogpotige boerenhondjes uit blijken te komen. Minder handig qua merkvoering, tenzij we gered worden door badge-engineering. Helaas, Joost blijkt het ook niet altijd te weten, hoewel, misschien is dat ook wel een soort van geruststelling. Het luisterspel valt de afgelopen week ook op. Of waren het nu andere dingen die steeds opnieuw voorbij leken te komen? Detail, details, details en dat terwijl het helemaal niets met een paasei van doen had. En wat is tegenwoordig nog een nette staat? Zwitserland, Luxemburg? Wij durven het niet meer te zeggen heden vandaag. In plaats daarvan trekken we onze tijdlijn maar even recht, lullen we later wel weer krom. Vlotjes. We nog even uitvogelen hoe je in Frankrijk het recht om zelf een auto te bouwen kunt bekomen. Helaas leidt dat er wel toe dat we de ultieme bevestiging hebben gevonden voor de humorloosheid der Fransozen. Dat was het dan wel. Voor nu. Joost klaagt nog eens over een plaag. En nee, het zijn geen muizen. Hoewel, vaak zijn ze wel grijs. Of zou het te maken hebben met een natte straat aan de oostkant? We gaan het meemaken slash willen het er eigenlijk helemaal niet over hebben. Negen wielen maar op een enkele manier over automobielen verdeeld kunnen worden. Gelukkig wel op een leuke manier. Da’s weer mooi weer. Weer. Met een kek zijden sjaaltje om de baard weg te moffelen uit comfortoverwegingen. Giechelkonten zijn we zo nu en dan, maar daar gaan we ons nu eens niet voor verontschuldigen. We onze Honda’s even moeten ontdoen van internationale naamsverwikkelingen. Wij maken er gewoon een ondansbaar turbogedreven dansje van. We het soortelijk gewicht van gebakken lucht maar laten voor wat het is. Dan kun je nog beter op roadtrip gaan op zoek naar de ultieme Cycloop. Melden we graag nog even dat Joost ook nog even op het randje heeft gebalanceerd door op de oprit een auto te wassen zonder de APV te checken. Gekkigheid. Gekke geit? We zijn toch geen kinderboerderij noch een openbare oproep. Marc moe wordt van zichzelf en zich beseft hoe dat voor jullie moet zijn. Misschien ook wel niet. Gelukkig heeft Joost nog wat details, details, details om verder uit de doeken te doen. Techneuten aller landen, spitst uw oren voor een breedvoerige uiteenzetting over rubber blokken. Vaatdoekje nodig? Of volstaat een teiltje? Hadden we ons antwoordnummer al vernoemd? [email protected] voor al uw prangende vragen, intelligente opmerkingen en wat verder ter tafel komt. Da’s toch merkbaar anders. Binny the Pooh ineens naast Jaaaguthjuh in ons boek komt te staan. Het fenomeen stugge bus zelfs Joost niet kan verleiden om meer gebruik te gaan maken van het openbaar vervoer. Karaktermoord is het woord dat in ons op komt. De definitie van inrijden opnieuw wordt verlegd zonder er enige vorm van seksuele connotatie aan toe te voegen. Hulde aan onszelf en aan dweilen met de kraan open. Wat een voorstelling weer. Houden jullie het nog bij? Joost volgt in ieder geval het gebulder van Marc al niet meer. Hij en zijn happyness machine. Insidejokes daargelaten. Hèhè! We waarschuwen nog een keer voor glad ijs. Ontstekingsremmers in de automotive vervroeging worden genoemd. Dat jullie niet denken dat wij ons bezig houden met foefelaré. We zouden niet durven. Het monster van Loch Ness is in ieder geval niet relevant voor autogerelateerde fantasietjes. Shortcuts daargelaten. Over naar de afdeling misbruikte spreekwoorden en huishoudelijke mededelingen van bedenkelijke aard. En dat allemaal met een elektronisch gestuurde klopgeest. Wie volgen kan moet zorgen dat hij of zij goede remmen heeft. Naar het schijnt. Trommels, trommels, trommels. Het vergeten vingertje zijn mond moet houden. Denk ik. Alle remmen los, Laurent. Instapblokjes niets met handremmen te maken hebben, wat Joost jullie ook wijs probeert te maken. Is remmen met je backing vocals eigenlijk hetzelfde als een remparachute? #Durf te vragen.

Een podcast waarin we het hebben over driftbeheersing en anderszins ongecontroleerde besturingssystemen. Kleurgestoorde autoliefhebbers juist wel weer graag de controle houden over onze post traumatische stress. Feiten en dames uit elkaar gehouden worden, tegenwind of niet. Voor deze keer waren we buitenspelen, eenvoudigweg omdat er vlakbij een klassiek rallysport evenement werd gehouden en wij daar natuurlijk even bij moesten zijn. Gelukkig is het ons gelukt om Roscoe P. Coltrane voor te blijven, ook al hielden we onze buik in toen we over de weegbrug reden. Waarin ons gelijk te paard en te zwaard bestreden wordt, al goed dat wij ons verbaal weten te weren. Het vingertje in de eendenvijver roert om wat extra drama te creëren. Roetdeeltjes neerslaan waar ze maar willen, hoe grappig dat ook is. Boodschappenkarretjes in alle maten en vormen vragen oproepen over de voordelen van voor- en of achterwielaandrijving. Voor je het weet komen er toch weer mummies aan te pas. We graag op de zaken vooruitlopen voor we in het duister blijven over achterliggende redenen. Parkeren binnen en buiten een klein beetje verwarring oplevert, terwijl de gemiddelde deelnemer vooral druk bezig is de weg kwijt te raken. De snelheid van een plof langer onderweg is dan een bak herrie en niemand in staat is tegen de deurpost te leunen. We de elektrische auto met de kleinste reikwijdte de wijde wereld in zien trekken zonder naar ons te zwaaien. Mooi weer, bergaf, vegetarische bar in zicht. We helemaal vastlopen in seksuele insinuaties vermengd met gekooide vragen. We via de firma Andrelon proberen geen ruzie te krijgen met de goedgekapte medemens. Ondertussen wijden we even uit over de term ONK en driedimensionaal parkeren. Of hoe vermogende mensen soms niet over voldoende vermogen blijken te beschikken. Dat is dan meteen onze finale uitslag. Of dacht je soms van niet? Nee, natuurlijk niet, wij hebben daar totaal andere ideeën bij. Joost eens wat vaker buiten zou moeten komen voor zijn vitamine D-Kadett. Voor de verandering doet Marc dan even alsof hij verstand heeft van Volkswagens, maar gelukkig komen we er samen niet meer uit zodra het uit het land van de rijzende zon komt. Hoewel de poging om evenwichtig over te komen behoorlijk ondermijnt wordt door het gebrek aan balans in het aantal verstralers. Deze aflevering duurt helaas maar drie minuten… De science fiction fan onder ons helemaal wild wordt van de gebruikte spacers. Al best dat wij niet zo moeilijk zijn. Het is een keuze. Wanneer je wel wilt, maar tja. Toyota’s geen Datsun’s zijn en we uit onwetendheid dan maar lelijk doen over de vorm van de achterlichten. Daarom maar gauw over naar het omsmelten van Subaru’s en Matra’s tot superleggera monsters. We blijven ons verbazen op zoek naar verlichting. Er bestaat een kansje dat we ons daarvoor in het verkeerde werelddeel bevinden. Ultrasoon gereinigde hersenactiviteit maakt ons lichtjes overstuur. Gaandeweg ontdekken we de oorzaak van prinsessengedrag hoewel we eigenlijk iets heel anders wilden zeggen. Een heel ander geluid in de vorm van nee is ook een geluid. Zolang we het overzicht maar houden. En ook onder druk van Weleda gaan we niet knippen. Oh en we zijn op zoek naar een vooruitsticker met de tekst Stellantis Motorsport voor op de 205. We een ode brengen aan het blokdesign uit de jaren zestig en Joost nog even de kans bieden om wat details, details, details te spuien. Luisteren we onze eigen podcast in een poging de schuur niet te raken. We zwaar onder de indruk raken van het gehannes van de driftkoningen van de dag. Wat niet opgerallycrosst is, doet hier heel hard zijn of haar best om het driften onder de knie te krijgen. En dat in een week waarin Ali B. hard werd aangepakt omdat hij zijn driften boven de knie niet onder controle had. Of zijn we nu gewoon op zoek naar clickbait? Al een geluk dat we ook zo onze eigen verleidingstrucen hebben. Maar goed dat we zonder echte kunstgrepen prima deze podcast op ons eigen niveau weten te houden. Dat we niet de enigen zijn die zo nu en dan de weg kwijt zijn dus. Dat.Enzovoorts.

Waarin we jullie graag vervelen met de meest interessante weetjes en het vingertje van Joost. We vanalles uithalen om op de grens te balanceren. Dromen zelden of nooit bedrog blijken te zijn, zelfs wanneer je in een cabrio met een motorfietsstuur wordt geplaatst. Vierwielers, tweewielers, geenwielers, pionieren doen we telkens weer opnieuw. Doen we ons best om niet meegezogen te worden in vrouwonvriendelijke praatjes. Misschien omdat Scarlet Overkill een van onze favoriete filmpersonages is. Te mooi om waar te zijn, hoe Nederlands dan ook. Met zonder chauffeur krabt de koetsier de krullen van de koets. Alle logopedie ten spijt brabbelen wij even onverstaanbaar als altijd verder. Vertellen we iets wat we nog niet eerder verteld hebben. En dat dan zo hakkelend mogelijk. We op de allerluiste manier aan Urbex doen en gaandeweg ontdekken dat Panhard mocht het nog bestaan hebben inmiddels Chinees zou zijn. Meer wokolie dan motorenöl. Anciënniteit en muziekliefhebberij tot kilometervreterij lijdt. We van de ene niet langer bestaande autofabriek naar de andere treinen met de ondergrondse slak. Burning down the house zomaar actueler zou kunnen zijn dan ter plaatse beseft. Er foto’s gemaakt worden van een 14 in het 13e arrondissement. En het was niet eens vrijdag. Jaap niet uit te spreken blijkt in het Frans, waarvoor onze welgemeende excuses. Archeologische opgravingen in de diepste krochten der Acadiane tot verrassende inzichten leiden. Eenarmige bandieten naar onze opinie zomaar gierend uit de bocht zouden behoren te gaan. Mits het een goede poging is remmen we natuurlijk liever met een bezemsteel. Kinderarbeid een neerwaartse spiraal inluidt in de wereld van de Vette Praat merch. Sippe smilies het probleem ons inziens langs de verkeerde manier benaderen. Wij in het huidige tijdsgewricht bij voorkeur wat positiever zouden wensen te willen worden benaderd. Dat een beetje vriendelijkheid de wereld misschien uit de weerstand zou kunnen halen. Een beetje begrip begint bij jezelf. Zelfs voor het winkelend publiek. Joost fluks uitlegt hoe hij een drijfsijs bij elkaar bindt, terwijl Marc een goedbedoelde poging doet tot de imitatie van pops en bangs. We tot tranen toe geraakt worden door allerhande invalshoeken, voorwerpen en fantasieën. De snelheid van het geluid een factor zou moeten zijn in de ontwikkeling van stedenbouwkundig gebied, daar waar luid pijpen levens zou kunnen redden. Hoe precies, dat probeert Joost uit te leggen terwijl Marc zich zachtjes zit te schamen voor de bewuste spelfout. Klagen we genoeg over nog eens iets leuks, terwijl we je hartstochtelijk voor de schenen schoppen. Handenarbeid Marc’s favoriete vak was op school, waardoor hij vandaag de dag zo goed allerlei onzin aan elkaar weet te breien. Dat laat zijn sporen na, dat begrijp je. Omdat we op onze groene strepen staan, alleen daarom. Is Joost opgestegen van de sponsbaan, daar waar anderen beter door de krasstraat zouden rijden. Vieze auto’s psychotische trekjes beginnen te vertonen en post traumatische stress voor fantoombeelden zorgt. Brave Hendrik de tuinman niets te zoeken heeft in het Parc des Princes. Daar hebben ze Jean Pélouse voor. Da’s een heel ander spectrum dan de diepte van de Parijse metro. Van geen wonder dat de brave Parijzenaars zo nu en dan wat Congé Payée nodig hebben. De DSM5 heruitgevonden door uw resident ontdekkingsreiziger. Stralingswarmte te voorkomen blijkt door te barbecuen op het balkon. Rijden we in een ruk door van de Franse hoofdstad naar het verstedelijkt gebied van Quebec. Daar doen we niet moeilijk over. Zelfs niet wanneer ze de museumtrots van de een schaamteloos voor de koplampen van de ander plaatsen. Oliecrisis of niet. Marc leert dat woningbouw scheef evenredig staat aan vliegtuigbouw. Elf op tien. Raspen en borrelen terminologie blijken uit de motorenkeuken, daar waar Marc de complete uitleg van Joost in de soep laat draaien. Zelfs zonder bouillon te trekken van het veelbesproken vingertje. Nu we toch in de lichaamsdelen zitten, sedans met één oog zijn behoorlijk suf geworden. Zelfs wanneer het doffe ogen zijn. We een kweekprogramma voor de eenogige bamboe-eter op proberen te zetten, tussen het vervangen van de lampjes door uiteraard. Vaak ben je te bang, maar dat wisten we natuurlijk al lang. Tweedehands dan. We en passant, want we waren tenslotte in Parijs, nog even de oudere chauffeur schofferen. Schaufferen dus eigenlijk. Gelukkig is niets zo mooi als een Multipla. Amen.

Waarin we gevoel voor velgen hebben en dat graag goed onderbouwd willen uitdragen. Een kleine stap naar een heel slecht origineel nummer waarbij de schaal van nix behoorlijk dient te worden opgerekt. We nog een lijntje woke inhaleren terwijl er gortdroog gedraaid wordt in niet nader genoemde graven. Chagrijnige Volkswagentjes ons niet warm of koud blijken te maken, terwijl de Suzuki Splash ons sterretje doet zien. Gelukkig zijn er ooit ook fijne lichtsignaturen gecreëerd met ouderwetsch elektrisch kaarslicht. We het dus nog maar eens over kontjes hebben, waarvoor sorry ofzo. Herkenbare rommeltjes ook liefhebbers kennen. Integratie van Yank tanks ook zonder hulp van buitenaf een moeilijk iets blijft. Mooie oplossingen niet altijd hoogte vereisen. Getallen moeilijk blijven wanneer er niet voldoende details details details aan te pas komen. Ons bin zuunug onderdeel blijft van de eeuwige strijd tussen design en cententellers. Zoete aardappels niet zo heet gegeten worden als de curryworst wordt opgediend, terwijl we ons er op betrappen Duitsers te beschuldigen van subtiliteit. We beloven te proberen dat niet meer te doen. We graag van onze luisteraars horen, zelfs wanneer ze niet meer weten hoe een gele briefkaart er ooit uit heeft gezien. Italiaans design in Engels essenhout. De droomfile slechts een zijstraatje blijkt te zijn deze week en dat natuurlijk veel beter kan. De kwantiteit van de kwaliteit een kleine kortsluiting creëert in Marc zijn achterhoofd wanneer Joost reflecteert op zijn favoriete plaat. Gladjes hoor. Het leidingwerk in ieder geval niet blijkt te lekken, ondanks dat Joost een heel pak bling in Marc’s richting gooit. Echt heel veel bling. Voor wie het mooi vindt, zeg maar. Extra stripjes niet enkel voorbehouden zijn aan de Donald Duck of de Eppo. Jammer, want Storm en Roodhaar misstaan een beetje in het clubblad van Traction Avant Nederland. Al zou het er waarschijnlijk wel mooier van worden. We het niet over epileren hoeven te hebben, omdat onze auto’s over het algemeen stammen uit jaartallen waarin lichaamsbeharing nog geen taboe was. We een spelletje cyclopediepoker spelen dat zijn weerga niet kent binnen de wereld der radiospelletjes. Geen linker, geen rechter. Is het een vogel, een vliegtuig of een blonde actrice in een roze spandex pakje, wij willen het eigenlijk liever niet weten. We al eens raar aangekeken worden wanneer we met een gerust hart herinneren aan rijstijlen uit grijze verledens. We E-nummers een warm hart toedragen, vooral wanneer het aan onze eigen houdbaarheidsdatum laat werken. In tegenstelling tot koplampen dus. It’s a hella’ve job. We het blijkbaar in de driecijferige combinaties moeten zoeken om dames met smaak te omschrijven. Gelukkig heeft Joost ook nog andere dingen gezien in het noordwaartse. De spoedcursus hydropneumatique weinig toe lijkt te voegen aan langlopende structurele problemen. Ik zei nog zo, geeeeeen bommetjuh. May the reinforcement be with you. het is te laat, het is te laat… We wereldwijd denken op onze eigen kleine schaal. Waar een wil is, een knik is. I’m a stroker, I’m a smoker, I’m an inside joker… Waar het wild is, het helemaal mis is. Sneeuwwitje van alle tijden blijkt. Zeker nu de zeven dwergen weer helemaal woke zijn. Een goeie spot niet hetzelfde is als een prima vlek. We het vuurwerk modificeren middels wat smeulende liefde voor plastic. Joost zijn roeping gemist blijkt te hebben als chroniqueur van de voorbije toekomst. Tegenspraak zonder misser klinkt als beeldspraak zonder glitter. Gewoon omdat dat echt helemaal nergens op slaat. We heel fijn foto’s bespreken die de luisteraar niet kan zien. Al goed dat we geen deurradio maken. Hardloopwedstrijden in Duitse gebergtes navenant verschillen met dakrekken die te groot zijn voor het onderliggende automobiel. De kans bestaat dat de verversingsritmiek niet bijzonder muzikaal blijkt. Rolbeugels minder effectief zijn voor de stijfheid dan moderne blauwe pilletjes. Joost er en passant nog even een versie toevoegt aan het programma van de Triumph potent mannetjeshert. Bristol schoenen verkoopt en de meerderheid niet heel majestueus is gebleken. Wikipedia tijdens de uitzending voorzichtig begon te roken. En dat zonder provisie. En dat is niet eens nepnieuws. Vooruit achterlopen een bijzondere sport is onder de jagers in het bos, ja los. Daar gaan we ons zeker niet voor verdedigen. Echt niet.