braambergwereldreizen, de podcast

Paul Braamberg reads the harsh poem “Thanks for the Last Missile” by Hind Joudah. She wrote it in December 2024, in Gaza.
With annotations by the reader.
For the text of the podcast in English, and the poem also in Arabic, and for references to the music: see https://paulbraamberg.eu/thanks-for-the-last-missile

Good morning world.
I am there.
I mean here.
Yes exactly, here in Gaza!
Under this grey pile I was screaming moments ago,
but the last missile made me fly to you,
to tell you what you are unable to understand!

“Silent night, holy night | All isn’t calm, all is bright | Holy Infant so tender and mild | sleeps under heavenly bombs”: the actual/factual 2023-24-update in Braambergian parlando. Full text on paulbraamberg.eu/podcasts

Paul Braamberg reads the impressive poem “In Times of War” by Hind Joudah. She wrote it on October 30, 2023, in Gaza.
For the text of the podcast in English, and the poem also in Arabic, and for references to the music: https://paulbraamberg.eu/in-times-of-war

What does it mean to be a poet in times of war?
It means apologising…
extensively apologising
to the burnt trees
to the nestless birds
to the long cracks along the streets
to the pale-faced children before and after death
to the faces of every sad or murdered mother

Een volkslied, pompeus en lachwekkend en eng, wat moet je ermee? Paul Braamberg luisterde naar zo’n exemplaar, een lied dat ontstond als waarachtig verbindend protestlied en dat door latere autoriteiten werd ingezet om onderdrukking van vrijheid te legitimeren (een ontwikkeling die veel volksliederen gemeen schijnen te hebben), waarna datzelfde lied zich geheel rehabiliteerde als volkslied van een bijna uitgeroeide kampbevolking. Luister en huiver.
Voor de liedteksten en de links naar de opnames, kijk op paulbraamberg.eu

Tijd voor een groepsfoto met bruid en bruid. Iemand tovert de Oekraïense vlag uit handtasje. Een vlag? Mobieltjes klikken. En dan beginnen ze te zingen. Het Oekraïense volkslied. Degene die ons filmt slaat de maat. Dat wordt een veelbewogen opname! Wat gebeurt er nu? Zeeziekte in de onderbuik? Is het de snijdende wind?

Bij het kampvuur zitten zonder je moedertaal te gebruiken? Wat zing je dan? Wat blijft er van je over, moedertaalloos?
Jazeker, weer is een lingua franca en prachtige cultuurtaal op de mestvaalt gesodemieterd! Na de Tweede Wereldoorlog was het exit voor het Duits en tijdens deze Derde Wereldoorlog sneuvelt het Russisch. Wat betekent dat voor de miljoenen Russisch-taligen buiten Rusland?
Gelukkig vinden we tijdens deze knetterende kampvuurcultuurtaalwereldreis een alternatief: de oeroudste kampvuurcultuurtaal die iedereen beheerst en die geen autocraat kan claimen en corrumperen en vermoorden en verkrachten.
O, en luister naar het ontroerende Oekraïenstalige lied van Anya!

Bereid je voor op een heel intieme Braambergwereldreis: we gaan samen onder de douche, in ritmico automatico!
Terwijl het douche-water op ons neerklatert zal ik je de gedichtenbundel “Douche” voordragen, van de daverende, maar nu voorgoed zwijgende, dichter Koos van den Kerkhof. Opdat Koos gehoord blijve.
DOUCHE - gedichten in ritmico automatico.

Een jongen was hij, zeggen de sprekers op zijn uitvaart, een aardige jongen. En zo voelen wij ons allemaal, aardige jongens en meisjes, voor eeuwig verbonden met de overledene en de weduwe veel sterkte toeblikkend.
Volledige tekst op: https://paulbraamberg.eu/blog/uitvaarttitaantjes
Muziek: Cricket&Snail (www.facebook.com/Cricket-Snail-a-violin-accordion-duo-109153292442029)

“Oh I want you, I want you, I want not – to infect you"
"Be in self-iso-lonely and home-sick”
A spoken word corona-podcast, roughly based on Cohen’s Take This Waltz.
Lyrics on: https://paulbraamberg.eu/take-this-jab

Mijn naam is je bekend.
Mijn naam is Co, je bent mijn friend.
Je weet allang hoe ik heet, o ja.
Mijn naam is Co, Co Rona, dat went.

De laatste twintig minuten van je noorderzonzoektocht gaan per boot. De buitenboordmotorstuurvrouw hanteert de smartphone, je kunt pinnen met kort (creditcard).
Bij fjällstation Kvikkjokk begint de asfaltweg. Je consumeert hamburger en 5,3% Norrlands Guld Export. Morgen zul je ontbijten met kadetjes en kaas.

Nu de rugzak onderweg steeds lichter wordt maar de trek onverminderd, kun je eindelijk gedroogd rendiervlees kopen in de Parfas-kiosk. Iets duurder dan Norrlands Guld, maar het genieten duurt langer: de rest van de trektocht kauw je erop, de hele dag...

Al sinds de tijd van Linnaeus koopt men in het Sámi-zomerdorp bij de Árasluokta-hut aan het Virihaure (het Viri-meer) een vis (Thymallus thymallus), live in een plaggentipi boven berkentakvuur gerookt. Men koopt beslist ook Norrlands Guld.

zijn zij die dezelfde tocht lopen,
die dezelfde kant opgaan,
zijn zij die passeren als je pauzeert,
die je passeert als zij pauzeren,
zijn zij met wie je in de huttenkeuken praat,
knäckebröd, maaltijd-pouches en chocola,
die vandaag dezelfde Padjelanta-pad-pracht zagen
en roken en voelden, dezelfde regenbui en zonnestralen.

Het gaat je natuurlijk om de bergverweggezichten, haaientandzwart met weerkaatswitte sneeuwplakken. Oost heb je Sarek, west de grensdentuur van Noorwegen. Het gaat om de fjäll-kleuren, de korstmossen, de dwergherfstberkjes, de rendieren, een eland, vogels – waar is je verrekijker?
De wind, de zon en de regen. De weg is het doel.

Provocerend koekeloeren hun kopjes overal naar je in laaggelegen berkenbosjes, op hellingen, in rivierbochten en op de wind-gegeselde toppen...

Met fjäll-hoppen heb je het druk. Bij zon ritsen open, kledinglaagjes uit. Bij wolken de hele boel weer aan. Gaat het tegenwindregenen, poncho aan, of zweet je dan meer dan je nattigheid bespaart?
Over grote waterstromen hangen bruggen. Maar vaak moet je er doorheen.

'Padjelanta' is een Zweedse klanknabootsing van het Sámische Badjelánnda. En dat betekent Hoge land, vertelt een informatiepaneel aan de rand van dit Unesco-werelderfgoed.
Welkom in Sápmi, land van de Sámi, volk van moeder-aarde en vader-zon. Het land behoort niet ons, wij zijn van het land.

Na vijf zwaar-zwetende rugzakdagen waarin het dagelijkse ritueel zich beperkte tot uittrekken van plakkerige kleren en niet-poedelen in ijskoude beken, snak je naar een douche.
Maar bij de Stáloluokta-hut is iets beters. Met openingstijden voor vrouwen, voor mannen, voor gemengd en voor dorpsbewoners. Je kiest vrouwen en [...]

Vanochtend zijn we begonnen aan onze Padjelanta-trektocht. De hele dag weer en wind, zon en regen, steeds meer regen.
‘Welkom in de Gisuris-hut,’ zegt de Sámi huttenwaard. ‘Kleren kun je drogen in de torkrum (de droogkamer) en morgenochtend bak ik brood.’

Pats, op de riksgränsen pakt de politie je meteen.
‘Is dit geen Schengen dan?’
‘Ja, toch je paspoort.’
Je bent suspect, dat steekt. Je bent een ander, een niet-Zweed, een mensensmokkelaar wellicht...

Dizzmizzio lamentoso of a tired manager.
For full text see: http://paulbraamberg.eu/dizzmizz-that-mizz

Een Braambergwereldreis naar een landschap hier dichtbij en naar het onbenoembare daarvan.
Op luisterreis naar de gedichtencyclus Sporen naar binnen en naar de manier waarop de dichter destijds werkte en het verschil met nu. Een reis naar binnen, naar het onbenoembare, dat wel wordt benoemd, maar helaas terwijl de microfoon uitstond.

Een bijzondere Braambergwereldreis, een maatreis: een matrixiaal reisverhaal dwars door het landschap van het betere lied, oftewel een reis door de songscape, een reis door het liedschap, voorgelezen door Paul Braamberg himself. Meer op: paulbraamberg.eu