"Titelloos" van Toon Tellegen (door Leonie de Wit)

Ik sta voor de verte.
Hij is groot,
maar ook heel klein en nietszeggend.
Het is nog maar één stap.

Hij kijkt mij aan.
Zijn glimmende, oogverblindende onverbiddelijkheid,
zijn kille, stilzwijgende onbeduidendheid.
'Nee!'
Ik draai me om en hol zo snel als ik kan weg.
Terug, terug
Achtervolgt hij mij?

'Zeg, mier, ben jij niet onlangs in de verte geweest?'
'Ach ja, wat zal ik zeggen, de verte, daar noem je zo wat...'
De oude mier. De vertrouwende, schouderophalende mier.
De pijnlijk mislukte mier.

Ik zal die stap zetten, ooit.