“Een labyrint is meestal zo’n plek waarbij je eventjes niet meer in de normale wereld bent. Je zit in een soort afgesloten dubbel waarbij je alleen met een soort route te maken hebt. In dit geval is die route al bepaald en je weet waar je bent.” Aldus Sanne Huijbregts, jazz muzikant en componist. Zij schreef, net als Thomas van Dun, Eva van Pelt, Frieda Gustavs en Wouter van Veldhoven mee aan het Bosch Labyrint. Dat programma, waarin je als toeschouwer een route loopt langs vijf plekken waar je muziek kunt meemaken, is een nieuw onderdeel van November Music, dat dit jaar van 20 t/m 29 november in Den Bosch mee te maken is.
Waar het festival in de afgelopen tientallen edities steevast opende met het Bosch Requiem, een groot werk van een enkele componist, kiest de nieuwe directie voor een gevarieerd programma waarin de veelzijdigheid van het aanbod aan nieuwe muziek optimaal tot zijn recht komt.
Enthousiast
Cultuurpers spreekt in deze podcast met vier van de vijf deelnemende componisten. Geen enorm gevestigde namen, maar wel enthousiast en werkzaam in totaal verschillende kanten van de muziek: van popmuziek tot klassiek, van jazz tot vocaal experiment.
Neem Eva van Pelt: “Ik kom oorspronkelijk uit de popmuziek. Ik heb rockacademie gedaan, geen klassiek conservatorium. Dus mijn muziek heeft ook elementen uit popliedjes. En bij mij, in dit geval, wordt het een stuk van tien minuten waarin ik saxofoon, gitaar, basgitaar, stem en heel veel vocale samples van ademhalingen en mensen die spreken verweef.”
Verborgen innerlijke werelden
Enigszins aan de andere kant van het spectrum staat Frieda Gustavs: “Ik ben als componist heel erg veel bezig met de stem. Ik ben ook zangeres en dat is mijn lievelingsinstrument, dus dat moet er altijd wel een beetje een rol in spelen. Soms maak ik een uitzondering. Samenzang, vooral ook ensemblezang, koorzang, dat is iets waar mijn muzikale vlam echt is begonnen. En ook tijdens November Music, tijdens dit labyrint, zal ik met het ensemble Olifant, waar ik zelf ook deel van uitmaak, een stuk performen wat gaat over verborgen innerlijke werelden.
Verborgen werelden staan ook centraal in de bijdrage van Thomas van Dun. Hij is klassiek geschoold, en schrijft voor Bosch Labyrint een aantal werken voor een klassiek ensemble: “Het is een strijkkwartet die eigenlijk de gay en queer scene van Amsterdam benadert, maar op een hele... Luchtige en een soort van uitnodigende manier. Het idee is eigenlijk om van die hele verborgen wereld die voor een heel groot deel van het land eigenlijk totaal bekend is, een indruk te geven van wat er daar allemaal gaande is. Het zijn zes deeltjes, daarmee ook zes verschillende plekken in Amsterdam. Sommige deeltjes zijn Clubs, dus clubs waar de gay queer scene in terechtkomen. Je hebt de sauna, maar je hebt ook bijvoorbeeld het homomonument en de Walk of Pride, wat een soort looproute is door de stad die heel erg herdenkt en ook een soort van route richting demonstratiemarsen is. Dus het heeft eigenlijk heel veel verschillende karakters, wat natuurlijk als componist een soort goudmijn is om het los te gaan.”
Onderbuik
Verborgen werelden, schaamte, het thema’s die in de werken van de componisten allemaal terugkeren. Eva van Pelt heeft het over “Een verhalende ervaring die gaat over schaamte. En muzikaal gezien wordt dat een reis van die onderbuik van het gevoel van schaamte naar het er doorheen breken en wat daarna komt.” Frieda Gustavs moest bij Den Bosch aan een verborgen verleden denken: “Religie was eigenlijk, terwijl we door de stad wandelden, nog heel erg zichtbaar is. Zonder dat we in konden schatten hoeveel dat ook voor de mensen speelt. Maar in ieder geval visueel was het heel erg aanwezig.”
Ook in deze podcast komen we meer te weten over die verborgen werelden. Maar echt maak je het natuurlijk mee als je op 21 november naar Den Bosch gaat, om die wandeling te beginnen, door die stad die dankzij dat labyrint nooit meer hetzelfde zal zijn.
Cultuurpers heeft jou nodig.
De meeste commerciële media vinden het culturele lezerspubliek te klein. Daarom zijn wij er, omdat we denken dat mensen met hart voor kunst ook hart hebben voor kunstjournalistiek. Vooral ook onafhankelijke journalistiek. Niet om de sensatie, wel om de eerlijkheid. Daarom werken we als een coöperatie.
Daarvan kun je lid worden. Als mens, of als organisatie.
Als organisatie stuur je ook persberichten in. Cult…