Van wie is de aarde, van wie zijn wijzelf? In ons dagelijkse, werelds leven vragen we dat ons zelden af. Jezus laat ons dat in deze parabel beseffen. Dat wij als vanzelfsprekend de aarde en onszelf beschouwen als iets dat van ons is. Niet als iets dat wij hebben ontvangen, en daarmee zorgvuldig behandelen. Wij grijpen, nemen in bezit, verdedigen dit tot het uiterste, tot wij dit alles uiteindelijk aan het eind van ons leven moeten opgeven. Gedwongen, zo voelen we dat. Jezus leert ons in deze gelijkenis daar heel anders naar te kijken.