Een Viking met een enorme bijl loopt langs een Disneyprinses. Even verderop wandelt een kleine draak aan een hondenriem, terwijl twee steampunkpiraten op hun vrienden wachten. Op de trappen van het kasteel poseert Cruella de Vil voor de fotografen.
Welkom in Elfia, waar het volkomen normaal is dat personages uit totaal verschillende werelden elkaar tegenkomen.
Op 19 en 20 september veranderden de Kasteeltuinen van Arcen opnieuw in een koninkrijk vol fantasie. Ik reisde ernaartoe om voor Fantasyfans.nl verslag te doen en bezoekers te ontmoeten. Met mijn microfoon in de hand trok ik langs de marktkramen, door de tuinen en over de verschillende festivalterreinen.
En zoals zo vaak op dit soort evenementen bleek het leukste niet wat er op het programma stond, maar wie ik onderweg tegenkwam.
Een koninkrijk waar iedereen welkom is
De reis naar Arcen is voor mij altijd een flinke onderneming. Met het openbaar vervoer ben ik al gauw anderhalf tot twee uur onderweg, zeker wanneer de treinen vertraging hebben. Maar zodra ik de brug naar de ingang oversteek, ben ik die reis alweer vergeten.
Bij de poort staan twee wachters. De ene draagt een glimmende helm, de andere heeft een bezem bij zich. Ook in een fantasiekoninkrijk moet iemand tenslotte de boel schoonhouden.
Na de visumcontrole, de tassencontrole en een inspectie van de meegebrachte zwaarden en andere wapens mag ik het koninkrijk binnen.
Bij het kasteel staan de eerste fotografen al klaar. De vijver met waterlelies en de statige trappen vormen een prachtig decor voor de bezoekers die in hun mooiste kostuums poseren.
Wat me meteen opvalt, is hoeveel verschillende soorten fantasie hier samenkomen. Vikingen, elfen, animepersonages, Disneyprinsessen, steampunkers en figuren uit computerspellen lopen kriskras door elkaar.
Een familie heeft zich verkleed als boswezentjes. De vader vertelt dat ze eigenlijk heel klein zijn, maar vandaag dankzij een toverdrankje enorm zijn gegroeid. Zijn kinderen dragen grote paddenstoelhoeden en zijn vastbesloten om echte kabouters te vinden.
Even verderop ontmoet ik Roosje, een hondje met drakenvleugels. Volgens haar baasje is ze ook zonder kostuum soms een klein draakje. Daar merk ik weinig van, want ik krijg meteen een vriendelijke lik over mijn hand.
De kunst van het verkleden
Een van de dingen die ik het leukste vind aan Elfia is de enorme hoeveelheid creativiteit die je overal tegenkomt.
Twee bezoekers in schitterende bloemenkostuums vertellen dat ze ongeveer een maand aan hun kleding hebben gewerkt. En dan moet je op de festivaldag zelf ook nog vroeg opstaan om alle schmink, glitters en accessoires aan te brengen.
Andere bezoekers werken jarenlang aan hun kostuums en blijven die steeds verder verbeteren.
Zo ontmoet ik opnieuw een cosplayer met enorme vleugels, geïnspireerd op de boekenwereld van A Court of Thorns and Roses. Zijn vleugels liggen tijdelijk opzij, want zelfs in een magische wereld moet je af en toe naar het toilet. En dat blijkt met zulke grote vleugels behoorlijk ingewikkeld.
Dat is meteen een van de leuke kanten van Elfia. Achter al die indrukwekkende verschijningen zitten gewone mensen, met gewone praktische problemen.
Gelukkig loopt er ook een Cosplay Medic rond. Hij heeft een complete reparatieset bij zich met naalden, lijm, tape, schroevendraaiers en allerlei materialen om kapotte kostuums weer op te lappen.
Vooral schoenen blijken het tijdens zo’n festival nogal eens te begeven. En een losgeraakte pruik of gescheurde naad kan natuurlijk ook zomaar gebeuren.
Zelfs magie heeft af en toe wat onderhoud nodig.
Een markt vol verhalen
De markten vormen voor mij een van de hoogtepunten van Elfia. Niet zozeer omdat ik van alles wil kopen, maar omdat achter vrijwel iedere kraam een verhaal schuilgaat.
Bij een keramiekkraam raak ik aan de praat met Tanja, die al zestien jaar keramiek maakt. Ze laat me bijzondere bekers zien die op extreem hoge temperaturen zijn gebakken. Sommige hebben een oppervlak dat bijna op drakenhuid lijkt.
Mijn favorieten zijn haar paddenstoelbekers. Zet je ze ondersteboven neer, dan lijken het kleine rood-witte paddenstoelen. Draai je ze om, dan kun je eruit drinken. Ze heeft zelfs een enorme keramieken paddenstoel gemaakt die als bijzettafel of krukje kan dienen.
Even verderop ontdek ik een complete tattoostudio. Hier laten bezoekers elfjes, Pokémon en andere fantasyfiguren op hun huid vereeuwigen. Sommigen komen ieder jaar terug voor een nieuwe tatoeage, zodat hun verzameling langzaam groeit.
Een soort permanent festivalpaspoort, eigenlijk.
Ik bewonder de vaste hand van de tatoeëerders, maar ook de moed van hun klanten. Zelf heb ik nog altijd geen tatoeages. Dat heeft misschien iets te maken met mijn geringe enthousiasme voor naalden.
Bij fantasyboekhandel Het Verboden Rijk liggen ondertussen prachtige speciale edities en geï…