Grenzen stellen als ondernemer: duidelijkheid is niet hetzelfde als streng zijn #36

Grenzen stellen klinkt eenvoudig. Tot iemand teleurgesteld is omdat jij nee zegt. Bij een grens komt meteen iets anders kijken: schuldgevoel. De angst om iemand teleur te stellen. De gedachte dat je moeilijk doet. Of de reflex om jezelf uitgebreid te verantwoorden.

En gek genoeg kan je hond precies hetzelfde patroon zichtbaar maken.

Wat speelt er écht?

Een hond die telkens opnieuw uit zijn mand komt, tijdens het eten komt bedelen of tijdens een wandeling per se naar dat ene geurtje wil, probeert niet bewust jouw grenzen te saboteren.

Hij ontdekt gewoon waar de ruimte zit.

Als “nee” na vier keer proberen toch een “vooruit dan” wordt, heeft je hond iets geleerd: hier valt te onderhandelen.

Dat zie je ook in een bedrijf.

Je zegt dat iets niet binnen je aanbod valt, maar doet het uiteindelijk toch. Je wil een vrije dag, maar beantwoordt toch dat bericht. Een klant vraagt een uitzondering en je begint meteen zeven zinnen uit te leggen waarom iets moeilijk is.

Zorgzaam zijn is mooi. Maar als zorgen voor iedereen betekent dat jij jezelf voortdurend opzijzet, wordt het interessant om eens te kijken waar jouw grens eigenlijk ligt.

Je hond kan je daar verrassend veel over leren.

3 dingen die je meeneemt

1. Een duidelijke grens hoeft niet hard te zijn

Grenzen stellen is niet hetzelfde als boos worden, streng zijn of “de baas spelen”.

Duidelijkheid betekent dat jij weet wat je wilt en daar rustig bij blijft.

Voor je hond kan dat betekenen: tijdens het eten lig je op deze plek. Niet ongeveer in je mand, met je kop en twee poten erbuiten. Deze plek.

Voor jou als ondernemer kan het betekenen: dit hoort niet bij onze afspraak, dus ik doe het niet.

Zonder boosheid. Zonder ellenlange uitleg.

Gewoon duidelijk.

2. Bepaal wat je wél wilt vóór je begint te corrigeren

We zijn vaak heel goed in benoemen wat niet mag.

Niet springen. Niet bedelen. Niet trekken. Niet uit je mand komen.

Maar waar wil je je hond dan wél?

Hetzelfde geldt voor je grenzen. Als jij zelf niet helder hebt wat voor jou oké is, wordt het moeilijk om dat aan iemand anders duidelijk te maken.

Dus draai het om.

Niet: wat wil ik niet meer?

Maar: wat wil ik wél? Wat klopt voor mij? Waar ligt mijn grens?

Hoe concreter het antwoord, hoe minder grijze zone.

3. Blijf bij je beslissing, ook wanneer dat ongemakkelijk voelt

Hier zit vaak het moeilijkste stuk.

Je hebt je grens aangegeven en dan komt er een reactie.

Je hond probeert het nog eens.

Een klant is teleurgesteld.

Iemand vindt je streng.

Je voelt schuldgevoel opkomen.

En precies daar willen we vaak terugkrabbelen.

Sofie deelt hoe ze dat zelf recent meemaakte bij een klant. Er was een miscommunicatie en er werd iets van haar verwacht wat niet haalbaar was binnen haar agenda. Ze gaf haar grens aan en kreeg daarop een lastige reactie.

Haar eerste reflex?

Misschien heb ík het verkeerd gedaan. Misschien moet ík dit oplossen.

Tot ze terugging naar de feiten. Wat was er afgesproken? Was haar grens onredelijk? Had ze bewust iets gedaan om die ander te kwetsen?

Nee.

Iemand anders mag teleurgesteld zijn in jouw grens. Dat betekent nog niet automatisch dat die grens verkeerd is.

Probeer dit eens deze week:

1. Kies één grens. Niet ineens twintig nieuwe regels.

2. Bepaal vooraf wat je wél wilt. Maak je verwachting concreet.

3. Gebruik minder woorden. Geen hele discussie wanneer je hond de grens opzoekt.

4. Blijf rustig bij je beslissing. Niet harder of bozer. Wel consequent.

En daarna komt de opdracht die niets met je hond te maken hoeft te hebben.

Stel deze week één grens die je normaal moeilijk vindt.

Misschien krijg je een uitnodiging waar je geen zin in hebt. Vraagt een klant iets wat eigenlijk niet past. Of wil je gewoon een halfuur werken of koken zonder dat iemand iets van je nodig heeft.

Voel eerst wat jij wilt.

En als het antwoord nee is, probeer dan eens:

“Nee, sorry. Dat gaat niet voor mij.”

Punt.

Niet gevolgd door zeven zinnen waarin je probeert te bewijzen dat je nog steeds een goed mens bent.

Sofie weet zelf hoe lastig dat kan zijn. Grenzen stellen kreeg ze thuis niet vanzelfsprekend mee en ook vandaag blijft het iets waarin ze oefent. Maar precies daarin zit de parallel met onze honden: we hoeven het niet perfect te doen om iets nieuws te leren.

Misschien begin je met hondentraining omdat je wilt dat je hond beter luistert, rustiger wordt of buiten niet voortdurend alles probeert te regelen.

En ontdek je onderweg iets over jezelf.

Dat je mag weten wat je wilt.

Dat zorgzaam zijn en grenzen hebben perfect naast elkaar kunnen bestaan.

En dat duidelijkheid niet noodzakelijk afstand creëert. Ze kan juist rust en vertrouwen geven.

Wil je niet alleen begrijpen wa…