Diep geraakt worden en tegelijk in lichtheid verder gaan

Het is gemakkelijk depressief te worden. Of je achter cynisme te verschuilen. Of om voortdurend te reageren in verontwaardiging, boosheid en fanatisme.
Maar wat als je er wel op ingaat? Niet reagerend en becommentariërend maar inlevend, vol van compassie? Is het mogelijk om betrokken te zijn en toch weer sterker verder te gaan?