Theije Twijnstra - Mens wie ben je?

Tweede deel van het laatste interview dat theoloog-vrijmetselaar Rinus van Warven met Theije Twijnstra had op radio Gelderland.. Ontregelend, ontwapenend, indringend en prikkelend. Maar vooral op zoek naar de bevrijding van onze werkelijke identiteit.

Veel mensen vinden het fijn een ander te helpen. Het geeft henzelf ook een blij gevoel iets goeds te kunnen doen. We vragen ons niet altijd af of we wel in staat zijn de juiste hulp geven. Terwijl vooral bij ernstige mentale problemen zelfkennis een essentiële rol speelt. Zoals eigenlijk bij elke vorm van psychische steun.

Gepest worden is een veelvoorkomend fenomeen, zowel onder kinderen als onder volwassenen. Waarom gebeurt het? Wat drijft de dader en wat beleeft de gepeste? Is het een gevolg van onze gepolariseerde samenleving waarin afwijkend gedrag steeds minder wordt geaccepteerd? Of ligt het aan de persoonlijke het onvrede van de dader? Maar het allerbelangrijkste: wat kun je zelf doen als je gepest wordt? Interview met een 10-jarige.

Waar vind je troost bij een ernstige ziekte? Hoe daarmee zo om te gaan dat je ook dan de meest vitale keuzen maakt?

Steeds vaker wordt het sterven bepaald door kunstmatige ingrepen. Alsof we niet meer durven vertrouwen op een harmonisch einde. De angst om alles onder controle te willen houden, maakt menig sterfbed tot een organisatorisch en strategisch gegeven. Kan het ook anders? Gewoon, in alle eenvoud en vanzelfsprekendheid?

Een van de meest hardnekkige struikelblokken van onze persoonlijke ontwikkeling is het ego. Het weet zich razendsnel aan te passen, zich moeiteloos te verbergen en zich als egoloos te presenteren.

Soms lukt het niet. Wat je ook doet, welke medische mogelijkheden er ook worden ingezet. Het zo verlangde kindje wil maar niet komen. Hoe hiermee om te gaan? Is aanvaarding te leren?

Als ouders scheiden, gaan ook kinderen door een proces van verwarring en verandering. Erover praten kan pijnlijk zijn, maar ook verhelderend en ruimte geven om samen op een nieuwe manier verder te gaan.

Verstaanbaarheid en weerbaarheid gaan vaak samen. Openheid en onafhankelijkheid eveneens. Kinderen begrijpen meer dan volwassenen vaak denken. En als je elkaar echt wilt leren kennen, speelt leeftijd geen rol. Zijn we niet allemaal lerend en onderweg?
In deze aflevering wordt er met een negenjarige gesproken over jezelf zijn en anderen, over opvoeding, over de liefde en de herkenning van mensen vanuit een diepe herinnering.

Ik heb ervaren dat velen het moeilijk vinden om over hun gevoelens te praten. Ik ben ervan overtuigd dat hoe jonger we dit leren, hoe beter verstaanbaar we zullen zijn. Voor onszelf, voor anderen. En daarmee voor het leven dat we krijgen.
In deze aflevering wordt er met een zevenjarige gesproken over vrijheid, over wat er gebeurt als iemand sterft, over het leven na de dood, geesten en over wat vriendschap is.

Op vele manieren zijn we met anderen verbonden. En anderen weer met ons. Een ieder speelt in deze keten een onvervangbare rol voor de ander.

Eenzaamheid is een veelvoorkomende beleving. Vaak maken we onszelf nog ongelukkiger door de wijze waarop we tegen eenzaamheid aankijken. Anderen versterken onze eenzaamheid ongewild. Is er ook een meer effectieve manier om tegen dezelfde eenzaamheid aan te kijken?

Een betekenisvol leven is voor velen een groot verlangen. Maar hoe weet je of je een taak hebt? Of je voor iets bestemd bent? In deze aflevering wordt ingegaan op een aantal signalen en kenmerken die behulpzaam kunnen zijn bij het herkennen van een levenstaak.

Hoe moeilijk is het iets in onszelf te veranderen. We verblijven het liefst tussen onze gewoonten en patronen. Tussen het bekende en zich herhalende. En toch... we weten allemaal dat verzet onze groei belemmert, onze eigenlijke mogelijkheden beperkt.

Iedere vrouw die een kind heeft gebaard, bezit een geheim. Dit geheim kleurt haar gevoel,raakt haar herinneringen, beïnvloedt haar leven.

In een wereld vol van misleidingen, manipulaties en verborgenheden is het goed dat er mensen zijn die niet opgeven de werkelijkheid boven water te halen. Wouter de Mus in gesprek met een bijzonder man.

In de schaduw van de zon maakt de aarde donkere dagen aan.
Een goede tijd ons leven te bezien of nog beter te luisteren naar wat het ons wil vertellen.
Wat zullen we ontdekken?
Wat zullen we begrijpen als ons eigen verhaal?

De tijd vliegt. De omstandigheden zijn veeleisend. Veel keuzen worden in haast genomen. Hoe kunnen we scherp zijn en blijven? Hoe veroveren we het leven dat wezenlijk bij ons hoort?

Het idee dat er een voortbestaan na het aardse leven zou kunnen bestaan, wordt door velen gewantrouwd. Dood is dood, wordt er vaak gezegd. "En daarna is er niets meer." In deze aflevering wordt naar aanleiding van een concrete gebeurtenis de mogelijkheid gegeven daar anders over te gaan denken.

Ons innerlijk is de meest bijzondere plaats om te leren kennen. Zeker, de diepzee verbergt nog vele geheimen, het heelal blijft ons verbazen, maar de meest nabije plek waar zich alles afspeelt, blijft het grootste mysterie. Geen tijd te verliezen dus om dit geheim beter te leren doorgronden.

Deze aflevering kan voor sommigen confronterend overkomen.
Niet geschikt voor kwetsbare personen, ongeacht leeftijd, ras, geloof of levensovertuiging.

In ons verlangen naar verandering zitten we onszelf vaak in de weg.
Doordat we te graag willen. Onze gretigheid is onze belemmering geworden.
Maar hoe moet het dan? Is er een andere weg die meer succesvol is?

Je een slachtoffer voelen gaat altijd gemakkelijk.
Je hoeft alleen maar een ander of je omstandigheden als schuldige aan te wijzen.
Natuurlijk, het bestaan is niet eenvoudig. Maar waarom zou het dat moeten zijn?
Wat zouden we opschieten met een probleemloos leven?
Nee, sterker worden is veel fascinerender en vooral veel natuurlijker.

Het liefst willen we alles houden zoals het is.
Vooral als het ons goed gaat.
Maar ook als het minder gaat, houden we ons liever vast aan het bestaande dan mee te gaan met de verandering.
Een uitnodiging om mee te gaan.

Waarom moeten we deze crisisperiode meemaken?
Waarom kan het 'oude' leven niet gewoon voortgezet worden?
Wat moeten we leren begrijpen zodat het virus echt zal verdwijnen?
Een poging tot begrijpen. Een oproep tot verandering.

We ergeren ons steeds sneller en steeds vaker. Komt dit door de crisis of komen er elke dag heel veel vervelende mensen bij? Of is nog er een andere oorzaak mogelijk?
Kunnen we er zelf iets aan doen? En zo ja, wat dan?

Het is gemakkelijk depressief te worden. Of je achter cynisme te verschuilen. Of om voortdurend te reageren in verontwaardiging, boosheid en fanatisme.
Maar wat als je er wel op ingaat? Niet reagerend en becommentariërend maar inlevend, vol van compassie? Is het mogelijk om betrokken te zijn en toch weer sterker verder te gaan?

De meeste mensen kennen we bij naam.
Maar sommigen blijven naamloos. Misschien heeft de essentie ook geen benoeming nodig.
Is de betekenis van zichzelf, opgenomen in de anonimiteit van het veranderlijke bestaan.
De foto waarover gesproken wordt, is te zien op www.voltare.nl