In de maandelijkse reeks Van Moord tot Verdict analyseren we verschillende ophefmakende Limburgse moorddossiers, van plaats delict tot veroordeling, en gaan we op zoek naar de motieven die in het hoofd van de dader zijn gruwel rechtvaardigen.
In 1994 moeten vijf beklaagden zich verantwoorden voor de dodelijke aanval op Mark Bos. Niet voor het assisenhof, maar voor de correctionele rechtbank. Want de vijf wordt – tot grote verontwaardiging van velen – geen moord of doodslag ten laste gelegd.
Na de dodelijke aanval op Mark Bos worden tientallen fuifgangers door de politie verhoord als getuigen. Maar niemand kan de daders identificeren. Omdat ze het echt niet weten? Of omdat ze niet dúrven te spreken?
Na de dodelijke aanval op Mark Bos, lijken de honderden jongeren die in jeugdhuis Eltie aanwezig waren, aan geheugenverlies te lijden. Schijnbaar niemand kan de politie vertellen wat er zich die avond precies heeft afgespeeld. Op één iemand na: Kris maakte alles mee vanop de eerste rij, en de impact van wat hij gezien heeft, is 30 jaar na dato nog zéér aanwezig in zijn leven.
In de nacht van 8 op 9 oktober 1993 wordt in jeugdhuis Eltie in Houthalen de jonge militair Mark Bos gedood. De daders: vijf amokmakers uit Meulenberg, een mijnwerkerswijk die een kwalijke reputatie van geweld en criminaliteit met zich meezeult. Wat een uitgelaten jongerenfuif had moeten worden, mondt uit in pure gruwel wanneer Mark na een ruzie een mes in de hals geplant krijgt.
Het is 9 februari 2006, wanneer vier jongemannen reisagent Eddy Destexhe overvallen in zijn huis in Tongeren. Tijdens een nachtmerrie die ruim anderhalf uur duurt, wordt Eddy gegijzeld, gefolterd en uiteindelijk op beestachtige manier afgemaakt. De vier mannen worden aangehouden op verdenking van roofmoord. Maar ook daarmee stopt de lijdensweg voor de familie van Eddy niet, want het proces belooft nog een ware procedureslag te worden.
In het huis van Eddy Destexhe, in het Tongerse gehucht ’s Herenelderen, is in de nacht van donderdag 9 februari 2006 een bloedbad aangericht. De dan 51-jarige man, die een goed draaiend reisbureau uitbaat, is daarbij op beestachtige wijze om het leven wordt gebracht. Die akelige ontdekking wordt per toeval gedaan door de lokale politie, nadat vier mannen uit het Franstalige landsgedeelte domweg op een controle botsen, en de agenten in hun wagen de identiteitskaart van het slachtoffer vinden.
In de gevangenis van Hasselt zet Jonas de laatste stappen richting vrijheid. Eens de knop is omgedraaid, is er niets dat hem nog kan stoppen om zijn ultieme doel te bereiken: eindelijk gelukkig worden, samen met zijn twee zoontjes.
Nadat Jonas in 2014 veroordeeld wordt tot 5 jaar cel, verblijft hij in meerdere gevangenissen. Daar is volgens hem steeds één constante: “Het drugsprobleem in onze strafinstellingen is werkelijk enorm.”
Op z'n 18de drijft Jonas op drank en drugs. In plaats van spek en eieren staan er ’s morgens flessen wodka en coke op het menu. Zijn turbulente leven levert hem een zware alcoholverslaving op, en de drankduivel eist een gruwelijke tol: huiselijk geweld, slagen en verwondingen, diefstallen en valsheid in geschrifte zijn schering en inslag. De politie grijpt meermaals in, maar Jonas is niet te stoppen. Tot hij veroordeeld wordt tot ruim 5 jaar cel.
Vrijdag 6 maart 1959. Tien weken na de vreselijke Roosburgramp in Zichen-Zussen-Bolder wordt de zoektocht naar slachtoffers gestaakt. Van de 18 doden zijn er 7 geborgen. Elf andere werknemers van de champignonkwekerij liggen nog altijd begraven onder het puin. En dat blijft tot op vandaag voor hun nabestaanden enorm zwaar om dragen.
In 1958 wordt er in Riemst en omstreken geen Kerstmis gevierd: in plaats van engelengezang weerklinken de doodsklokken. Want op 23 december vallen in Zichen-Zussen-Bolder 18 slachtoffers bij de instorting van de Roosburg, waar ondergronds champignons worden geteeld. Dat de voormalige mergelgroeve niet eerder bezweek onder het gewicht van de berg, mag een wonder heten. Het was immers slechts een kwestie van tijd eer de jarenlange roofbouw in de groeve op een dag de berg zou doen barsten.
Zichen-Zussen-Bolder, Riemst. Dinsdag 23 december 1958. In de ondergrondse champignonkwekerij van de Roosburg zijn ruim 100 plukkers en compostwerkers aan de slag. Dat de berg boven de voormalige mergelgroeve aan het ‘kraken’ is, wordt niet door iedereen als onheilspellend ervaren. Want kraken, dat doet de Roosburg wel vaker. Maar wat sommigen al lang vrezen, zal vandaag werkelijkheid worden. Het is 9 uur wanneer de broze steunpilaren van de groeve bezwijken onder de immense druk van de berg. De Roosburg stort in, en 18 mensen zijn op slag dood. Elf van hen liggen nog steeds begraven onder het puin.
3,5 jaar zit Taner opgesloten voor poging doodslag in zijn café in Meulenberg. Eerst in de gevangenis van Hasselt, daarna wegens een tuchtsanctie twee jaar in de hel van Turnhout, om te eindigen in ‘het paradijs van Beveren’, zoals de ex-cafébaas die laatste strafinrichting betitelt. Tijdens zijn detentie ontdekt Taner een kunstzinning talent van zichzelf dat hij sinds zijn vrijlating verder ontplooit. Het brengt hem zelfs tot bij enkele bekende Vlamingen, die zich intussen de trotse eigenaar kunnen noemen van één van Taners creaties.
Het is 8 maart 2015. Rond 3 uur 's nachts krijgt de 25-jarige cafébaas Taner ongewenst bezoek over de vloer, in zijn zaak in Meulenberg. Die caféganger, een Algerijn die illegaal in het land verblijft, heeft volgens Taner alleen maar slechte bedoelingen, en helaas zal zijn bezoek eindigen in een drama: die nacht zal er veel bloed vloeien.
Wanneer hij 18 is, opent Taner samen met zijn vader een muziekcafé, café Saz, in Meulenberg. Hoe berucht de wijk Meulenberg is, zó berucht zal café Saz worden. Zoals in oktober 2013, wanneer een gewelddadige confrontatie plaatsvindt tussen jongeren uit de wijk en een klein leger aan politieagenten. Een agent raakt daarbij levensgevaarlijk gewond doordat hij een steen tegen het hoofd krijgt. Een steen die gegooid werd van aan café Saz.
De 18-jarige Nederlandse studente Tanja Groen verdwijnt in de nacht van 31 augustus op 1 september 1993 in de buurt van Maastricht. Ze is nooit meer teruggevonden. Al in 1996 werd serieverkrachter en -moordenaar Marc Dutroux gelinkt aan de zaak, maar dat leverde nooit iets op. Nu komt Dutroux opnieuw in de aandacht van de Nederlandse speurders. Heeft hij iets te maken met de verdwijning van de studente?
Vlak na de dodelijke overval op René Trippaers en zijn vrouw Mia Paesen in hun villa in Meulenberg (Houthalen), wordt het politieonderzoek opgestart, maar dat belandt al snel op een dood spoor. Niemand in Meulenberg wil een verklikker zijn. Tot er uiteindelijk toch een jongeman de politie benadert met drie namen.
In de late avond van maandag 11 december 2000 wordt René Trippaers, op 66-jarige leeftijd vermoord tijdens een zogenaamde home-invasion in zijn woning in Houthalen. Zijn vrouw Maria ‘Mia’ Paesen, op dat moment 65, leeft nog en wordt in shocktoestand opgevangen in het Sint-Franciscus ziekenhuis in Heusden-Zolder. Waarom werden zij het slachtoffer van deze drieste overval?
Op vrijdag 13 februari worden de slachtoffers van de busramp van Warsage ten grave gedragen. Op het kerkhof van ’s-Gravenvoeren heeft de gemeente een hele rij ter beschikking gesteld voor de 11 slachtoffers van het dorp.
8 februari 1948: een lijnbus crasht nabij ’s-Gravenvoeren. In de brand die daarna woedt, komen 24 mensen om het leven. Hoewel dit één van de zwartste dagen is in de geschiedenis van Voeren, raakt de ramp in de vergetelheid.
Henk, wiens echte naam bekend is bij de redactie, is een 71-jarige gedetineerde in de gevangenis van Hasselt. De Nederlander wordt in 2020 gearresteerd op het Italiaanse eiland Sardinië. De man staat op dat moment geseind, nadat hij bij verstek veroordeeld werd tot 8 jaar cel voor betrokkenheid bij het opzetten van drugslabo’s in de grensregio. De zaak gaat in 2013 aan het rollen wanneer Henk, die in België woont, gevat wordt bij een politie-inval. Voor de correctionele rechtbank krijgt Henk een celstraf van 6 jaar, maar hij gaat in beroep omdat hij naar eigen zeggen met de hele zaak niets te maken heeft. Voor het hof in Antwerpen krijgt de man – die in 2004 al eens veroordeeld werd voor het maken van xtc-pillen – dus nog twee jaar extra, wat het totaal op 8 jaar cel brengt.
Jean is als bijna-86-jarige de oudste gedetineerde in de gevangenis van Hasselt. De man is in 2018 veroordeeld tot 12 jaar cel én hij werd 10 jaar uit zijn burgerrechten ontzet voor het plegen van ernstige zedenfeiten. De tachtiger bezondigde zich aan zwaar misbruik binnen zijn familie. Uiteindelijk werd zijn celstraf gehalveerd naar 6 jaar wegens zijn gevorderde leeftijd. Jean is een recidivist: in de jaren 70 liep de man al een eerste veroordeling op, voor dezelfde feiten. Op zijn strafblad prijken daarnaast veroordelingen voor oplichting en zware diefstal.
Jos is een energieke man van 76. Zijn roots liggen niet in Limburg, maar intussen woont hij al jaar en dag in onze provincie. Jos is niet zijn echte naam, want in deze podcast getuigt hij liever anoniem. Die anonimiteit is ook wenselijk, want Jos zit nog volop in zijn strafuitvoering. Journalisten Phillip en Kato en fotograaf Sven ontmoeten hem in de gevangenis. De zeventiger is veroordeeld voor doodslag na een uit de hand gelopen ruzie, waarbij de buurman van Jos het leven liet. Zware feiten en de eerste keer dat Jos in aanraking kwam met Justitie.
Na het Pukkelpopdrama van 2011 zijn mensen meer op hun hoede als ze naar een festival gaan. Maar, zo vertellen traumapsycholoog Erik De Soir en oud-burgemeester Hilde Claes, “men doet er alles aan om de risico’s zo klein mogelijk te houden.”
Op de eerste avond van Pukkelpop 2011 raast een uiterst krachtige storm over de weide in Kiewit. Naast vijf dodelijke slachtoffers zijn er ook tientallen zwaargewonden. Zoals David Boel (nu 41), die verlamd raakte.
Donderdag 18 augustus 2011, iets na zes uur ‘s avonds. Op dag 1 van Pukkelpop breekt de hel los op de festivalweide in Kiewit. Een gigantische storm, met rukwinden tot liefst 160 kilometer per uur, trekt een spoor van vernieling over het terrein. Vijf jongeren laten het leven, honderden bezoekers raken gewond, en tienduizenden andere festivalgangers worden gebrandmerkt door deze vreselijke gebeurtenis, die Pukkelpop voorgoed zal veranderen.
In 2016 wordt Vincenzo, die dan nog geen tien maanden vrij is na een steekpartij, opnieuw aangehouden. De dan 20-jarige man had in enkele maanden tijd een grootschalige drugshandel uit de grond gestampt.
Vincenzo, een Limburger met Siciliaanse roots, zat van z’n 18de tot zijn 25ste quasi onafgebroken in de gevangenis wegens geweldsdelicten, afpersing en drugshandel. Vandaag bewandelt hij opnieuw het rechte pad, maar daarvoor heeft hij een lange weg moeten afleggen.
Op 27 augustus 2015, nu bijna 7 jaar geleden, werd Maasmechelaar Silvio Aquino met vijf kogels in het hoofd geliquideerd. Volgende week vrijdag, op 6 mei, gaat het proces over die moord van start in het Tongerse hof van assisen. Waarom Silvio Aquino dood moest zal hét onderwerp van het proces worden en ook van deze podcast. En wat heeft Dragisa Hamidovic, de man door wie het assisenproces al een eerste keer werd uitgesteld, eigenlijk allemaal aan de speurders verteld?
Het is intussen bijna zeven jaar geleden dat Silvio Aquino met vijf kogels in het hoofd werd geliquideerd. Het proces stond gepland voor september vorig jaar, maar werd door een onverwachte arrestatie uitgesteld. Met zeven maanden vertraging zal volgende week vrijdag, op 6 mei, het proces eindelijk van start gaan. Martino Trotta en nog vier leden van de Bosnische Hamidovic-clan zullen plaatsnemen op de beschuldigdenbank. Maar wie was wie ook alweer? En wat is er 7 jaar geleden precies gebeurd? Alles wat je moet weten voor de start van het proces, hoor je in deze podcast.
