Het wonderlijke verhaal van een acteur die ook limonademaker werd. We spreken over zijn voorstelling 'Eldorado', over hoe het land en de lucht van iedereen is. 'Het ie geen ik-land, het is wei-land.'
Welke betekenis heeft internationaal recht nog wanneer politiek eigenbelang de boventoon voert? Die vraag stelt de internationale strafrechtadvocaat zichzelf.
We spreken over zijn musical 'Onze Jordaan', we visualiseren zijn eigen talkshow die hij helemaal niet wil, hij verklaart de liefde aan het genre van de familie-epos, ik doe een Tijs van den Brinkje en hij kondigt keurig de clichés van tevoren aan.
Mijn gast filmt al ruim veertig jaar mensen die door anderen vaak liever niet gezien worden. Prostituees, verslaafden, criminelen, daklozen en tbs’ers.
Documentairemaker Roy Dames zoekt de rafelranden van de samenleving op en blijft daar vervolgens heel lang hangen. Soms maanden, soms jaren en in het geval van zijn nieuwste documentaire Het Hart van Amsterdam zelfs meer dan veertig jaar.
Afstand bewaren doet hij nauwelijks. Hij wordt onderdeel van de levens die hij filmt, bouwt vriendschappen op en blijft soms ook als de camera allang uit staat.
In zijn nieuwste serie voor omroep POW, Eens een tbs’er, altijd een tbs’er volgt hij twee mannen die proberen terug te keren in een maatschappij die hun verleden niet zomaar vergeet.
Maar vandaag wil ik vooral weten wie de man is die al die jaren achter die camera staat.
Reinout van Gendt, beter bekend als Q-Bah, bracht een groot deel van zijn carrière door met het vertellen van de verhalen van anderen. Hij interviewde wereldsterren als Beyoncé, Jay-Z, Kanye West en Shakira, zag het talent van Broederliefde al vroeg en bepaalde jarenlang mede het muzikale geluid van FunX.
Maar zijn carrière begon ver buiten de radiostudio. Als journalist ging hij undercover, interviewde hij Gerard Reve en schreef hij over miljonairs, voordat zijn grote liefde voor muziek hem uiteindelijk achter de microfoon bracht. Een liefde waarvan de basis al werd gelegd tijdens zijn jeugd in Zuid-Amerika.
Tegenwoordig presenteert hij iedere ochtend The Morning Show op NPO Blend. In MISCHA! draaien we de rollen om: iemand die zijn hele leven nieuwsgierig is geweest naar het verhaal van anderen, vertelt nu zijn eigen verhaal.
Een uur lang Reinout van Gendt.
Bas Kennis is al meer dan dertig jaar een van de muzikale krachten achter BLØF.
Hij stond aan de basis van nummers die inmiddels tot het collectieve geheugen van Nederland behoren, speelde voor tienduizenden mensen en zag zijn band uitgroeien van een groep Zeeuwse vrienden tot een van de succesvolste bands van ons land.
Tegenwoordig houdt Bas Kennis zich ook bezig met iets wat misschien wel het tegenovergestelde is van het vluchtige muzikanten bestaan.
Hij kocht een eeuwenoude toren, restaureerde die en organiseert er zijn eigen Festival Rapunzel.
Door zijn pest verleden heeft hij zichzelf beloofd 300 procent te geven en te bewijzen in de muziek.
Maar na ruim dertig jaar BLØF: is er eigenlijk nog iets te bewijzen?
Een uur lang Bas Kennis.
Mijn gast van vandaag is directeur van Stchting Wakker Dier en voert daarmee strijd namens miljoenen dieren in de Nederlandse vee-industrie.
Ze studeerde biologie in Wageningen, voordat ze haar plek vond bij Wakker Dier.
Inmiddels staat ze aan het hoofd van een organisatie die er niet voor terugdeinst om grote bedrijven rechtstreeks aan te pakken.
Plofkip, sloopmelk, Liegebeest: vriendelijk vragen mag, maar als dat niet werkt, gaat de druk omhoog.
Hoe ver mag je gaan als je ervan overtuigd bent dat je voor het goede strijdt?
Een uur lang: Anne Hilhorst
Mijn gast kwam als kind vanuit Iran naar Nederland en probeert inmiddels al jaren te begrijpen wat dat eigenlijk betekent: Nederlander zijn.
Hij is theatermaker, cabaretier en muzikant, richtte zijn eigen gezelschap Black Sheep Can Fly op en maakt van onderwerpen als identiteit, integratie en mannelijkheid het liefst iets waar ook nog om gelachen kan worden.
Met Saman Amini's Integratieplan #2: Alles is Perspectief probeert hij links en rechts wat dichter bij elkaar te brengen. De voorstelling is genomineerd voor de Poelifinario en geselecteerd voor het Nederlands Theater Festival.
Maar iemand die anderen voortdurend vraagt van perspectief te veranderen… hoe goed kan hij dat eigenlijk zelf?
Mijn gast dacht vóór het vaderschap misschien te weten wie hij was. Schrijver, docent, performer. Maar toen hij vader werd van twee dochters, bleek er ineens een compleet nieuwe versie van hemzelf te ontstaan.
Want vader worden betekent niet alleen slapeloze nachten, luiers verschonen en speelgoed waar je voortdurend op gaat staan. Het doet iets met je angsten, je lichaam, je hormonen, je relatie, je vriendschappen en zelfs met de taal die je spreekt. Voor Michiel Cox werd het vaderschap daarom één grote zoektocht.
Die zoektocht hield hij bij in dagboeknotities en vormde uiteindelijk de basis voor zijn nieuwe boek Vaderdagen. Daarin onderzoekt hij niet alleen wat het betekent om tegenwoordig vader te zijn, maar vooral wat het vaderschap met hem heeft gedaan. Want zoals hij zelf schrijft: het vaderschap is een aardbeving die zijn wereld voortdurend opnieuw tekent.
Michiel Cox schreef eerder de romans Messias van niks en Herinneringen aan het levenloze, werkt als docent en eindredacteur en staat regelmatig op literaire festivals.
Maar vandaag hebben we het vooral over misschien wel zijn meest persoonlijke rol.
We spreken over het universum van TikTok Tammo, over zijn liefde voor muziek, we luisteren naar vrolijke punk en hij zingt een prachtig stukje Staal.
We spreken over het samenscholingsverbod in Almere, over zijn opa die ook burgemeester was, over de betekenis van religie en over veiligheid.
Nog drie maanden en dan is ze regeringscommissaris af. Ze blikt terug: wat werkt wel, wat werkt niet. We spreken over ruimte innemen, we lachen om Brigitte Kaandorp. En waarom vinden we het zo moeilijk om elkaar aan te spreken op ons gedrag?
Natuurlijk bespreken we B&B Vol Liefde. Hoe je kunt voorspellen of stellen bij elkaar blijven. We bespreken de overschatting van De Vonk, de onderschatting van De Sleur. En waarom bungeejumpen beter is dan voor de zoveelste keer uit eten gaan.
Nederland gezonder maken. Dát is haar missie. We spreken over quick fixes, over veranderprocessen, over onderstromen. Ze vertelt over de geluiden uit haar jeugd, de levenslessen van haar moeder en die ene allesbepalende vraag: 'Wie wil je zijn?'
Hij was acteur in Hollywood. Hij werd de directeur van de eerste particuliere asielopvang in Nederland. Een gesprek over durven bevragen of het ook anders kan. En over verbinden, door ook naar je tegenstanders te luisteren.
Hij was acteur en hij werd brandweerman. Net teruggekeerd van de natuurbranden in Spanje, praten we over de uitdagingen bij brandbestrijding, hoe we er in Nederland voor staan. En over zijn nieuwste carrièremove...
Sinds vandaag draait zijn documentaire ‘The desert of the real’ in de bioscopen, waarin zes mensen vertellen over hun leven voor, tijdens en na hun psychose. We spreken over waanzin, waarheid en vervreemding.
Ze doet het voor de kleine Tammies, laten zien dat het wél kan: de liefde vinden als trans vrouw. We spreken over haar missie en over de prijs die ze daarvoor betaalt.
Mijn gast is actrice. Nog maar een paar jaar geleden studeerde ze af aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie en inmiddels staat ze op de grootste toneelvloeren van het land.
Ze speelt rollen die je niet zomaar loslaat… bijvoorbeeld voor de rol in Teckel, waarin ze een jonge vrouw speelt die als kind slachtoffer werd van seksueel geweld. Voor deze rol is ze genomineerd voor de Theo d’Or, de belangrijkste toneelprijs van Nederland.
Ook in Confrontaties speelde ze een rol die dicht op haar eigen leven zat: een bicultureel meisje in een jeugdgevangenis, in een wereld van vooroordelen en familieconflicten.
Wat opvalt in haar werk... ze zoekt steeds verhalen op over identiteit en afkomst, maar verlangt er tegelijk naar om ook los daarvan gezien te worden.
Een spanningsveld maar hoe gaat ze ermee op?
Mijn gast is cabaretière, zangeres en theatermaker.
Jarenlang stond ze op het podium met De Meiden van LOS, tot corona en een burn-out haar dwongen om opnieuw naar haar leven te kijken.
Niet veel later kreeg ze ook nog de diagnose ADHD. Voor sommigen een etiket, voor haar juist een verklaring én uiteindelijk een bron van inspiratie. In haar nieuwe voorstelling Alle Dagen Heel Divers laat ze zien dat wat je anders maakt, ook je grootste kracht kan zijn.
Je leven kan soms veranderen door één vraag…
Mijn gast is acteur, filmmaker en theatermaker. Iemand die pas tijdens de corona periode besloot zijn veilige baan in de marketing achter zich te laten om alsnog zijn grote droom na te jagen.
Inmiddels speelt hij in films en maakt theaterproducties… schrijft hij zijn eigen verhalen en zijn dit jaar zes producties met hem geselecteerd voor het Nederlands Film Festival en gebruikt hij zijn eigen leven als inspiratie voor zijn werk.
Als zesjarig jongetje stond hij al op een podium in Kerkrade.
Zijn oma stak het theatervuur aan, zijn ouders bouwden thuis zelfs een klein theater zodat hij kon oefenen.
Terwijl leeftijdsgenoten voetbalden, reed hij ieder weekend dwars door Nederland voor musicallessen. Inmiddels speelde hij hoofdrollen in Anastasia en Elisabeth, stond hij op de West End in Londen, was hij Jezus in The Passion en werd hij een van de grootste musicalsterren van Nederland.
Maar achter het applaus schuilen ook verhalen over prestatiedruk, een burn-out, paniekaanvallen en de zoektocht naar wie je bent als het doek valt?
Hij vertrekt. Naar Spanje. Een gesprek over Nederlander zijn. Over humor en de mensen die zich gekwetst voelen. Over de oneindige kracht van zijn moeder. En zijn levenshouding: 'Vraag je altijd af wat je er zélf aan gaat doen.'
Hij won dit jaar de Hebban Thrillerprijs én de Gouden Strop. Een gesprek over zijn eigen jeugd, zijn 'ik vertrek'-levensverhaal, zijn schrijfmethode 'ik weet zelf ook nooit wat er gaat gebeuren' en het Jan Klaassen-principe: 'Niets heerlijker dan de lezer een kleine voorsprong te geven op de hoofdpersoon.'
Dertig jaar geleden was hij de medebedenker van de Pride. Dus we blikken terug en we maken de balans op. Hoe kan het dat de acceptatie van de LHBTIQ-gemeenschap zo onder druk staat?
Ze schrijft vanuit het perspectief van een kat. Haar eigen kat om precies te zijn. Want vanuit dat perspectief wordt duidelijk waar het leven écht om draait: het kleine en het intermenselijke. Of het interdierlijke. Of het intermensdierlijke.
Als kind zag hij Jaws en wist: ik moet en ik zal op een filmset werken. We spreken over zijn grenzeloze ambitie, over de noodzaak van gewoon blijven en over de schoonheid van onnozelheid.
We spreken over haar kunst, hoe die haar anders naar de wereld laat kijken. Over de kleine en de grote levenslessen. Over haar jeugd en over de liefde, de schoonheid van een eeuwigdurende verloving.
Er is Jelte. En als Jelte een leren broek aantrekt en op een podium klimt, dan is er Jett. En die Jett was drie jaar lang weg. Maar hij is terug. Vervuld van liefde voor muziek. En met het voornemen om nog meer te genieten. Tijdens én na afloop.
Jezelf écht leren kennen, daar is hij de afgelopen jaren mee bezig geweest. Dankzij een ontmoeting met een violist. We spreken over journalistiek, over klassieke muziek, over NEC en over de zwaartekracht van het leven.
